ตอนที่ 25 ความทรงจำที่พยายามลืมเลือน

แกร๊ก!!! เสียงประตูถูกเปิดพร้อมกับร่างบางก้าวออกไป

          “อ่าว” อินทัชรีบลุกและเดินไปหยิบชุดคลุมใส่ปิดบังเรือนร่างกำยำเปล่าเปลือยของเขา และรีบตามเธอออกไป

          “เรายังไม่ได้คุยกันเลยครับ”

เธอกำลังรีบเก็บสัมภาระของเธอ เขาสังเกตว่ามือของเธอสั่นเล็กน้อยตอนกำลังหยิบของ

          “เราไม่มีอะไรต้องคุยแล้วค่ะ และดิฉันต้องกลับบ้านค่ะ”

เปมิกาจะสู้หน้าเขาได้อย่างไรกัน เธอนอนกับเขาทั้งคืนเนี่ยนะ! ตอนนี้เธออยากออกจากห้องนี้ไปให้เร็วที่สุด

          “อืม...คุณออกไปไม่ได้อยู่ดีครับ คุณต้องรอผมอนุญาตก่อน เพราะประตูห้องของผมต้องสแกนนิ้วมือของผมเท่านั้น”

อินทัชชูนิ้วขึ้นประกอบ ระบบการรักษาความปลอดภัยที่นี่ดีเยี่ยม อินทัชชอบอยู่เพนท์เฮ้าส์มากกว่าเพราะสะดวกสบาย บวกกับบ้านของเขาที่พี่สาวเขาอาศัยอยู่นั้น ดันอยู่ติดกับบ้านของคุณอาชนัศชัย เขาเลยไม่ชอบที่จะกลับไปบ้านใหญ่สักเท่าไหร่

          “แล้วคุณต้องการอะไรคะ?”

เปมิกามองไปที่ชายหนุ่มรูปงาม ที่มองตลอดเรือนร่างกำยำของเขาแล้ว มันทำให้เปมิกาใจสั่นขึ้นมาอีกครั้ง สัมผัส ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นระหว่างเธอกับเขานั้น มันทำให้เปมิกาหวั่นไหวอย่างที่สุด ไม่ใช่ว่าเธอจะไม่เคยใกล้ชิดสนิทสนมกับผู้ชายหรอกนะ สำหรับ   เปมิกานี่คือความแปลกใหม่ ความรู้สึกแตกต่างออกไประหว่างเพื่อนชายของเธอกับเขาคนนี้

          “คุณไปล้างหน้าล้างตา หรือจะอาบน้ำก่อนก็ได้นะครับ แต่คุณคงต้องใส่ชุดเดิม แต่ถ้ารอ...เดี๋ยวผมสั่งให้คนของผมเอามาให้ครับ เราจะทานอาหารมื้อเช้าด้วยกัน”

          “แต่ทำไมดิฉันต้องทานข้าวกับคุณคะ เราคุยกันครั้งหน้าก็ได้ค่ะ ดิฉันจะมานั่งตอบคำถามคุณเองค่ะ ตอนนี้ดิฉันไม่สะดวกเลย ไม่รู้ว่าตัวเองทำไมถึงมานอนกับคุณที่นี่...”

          “ทำตามที่ผมบอกเถอะครับ ถ้าคุณอยากกลับบ้านเร็วๆ”

อินทัชเดินไปหยิบสมาร์ทโฟนพร้อมกับต่อสายทันที

          “ผมขอเสื้อผ้าลำลองผู้หญิงหนึ่งชุดครับ...ไซต์เหรอครับ อืม เธอน่าจะสูงประมาณซัก 170 น้ำหนักก็น่าจะอยู่ที่ประมาณ 56ถึง 58 ครับ”

อินทัชจ้องไปที่เรือนร่างของเธอตลอดการสนทนา ทรวดทรงองค์เอวของเธอน่าปรารถนาไปทุกส่วน หุ่นของเธอราวกับนางแบบ

          “...” เปมิกาหน้าแดง เมื่อพบกับสายตาของเขาที่จับจ้องมาที่เรือนร่างของเธอ เพื่อประเมินไซส์เสื้อผ้าที่เขาสั่ง เขาต้องการอะไรกันแน่? เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขาจะทำแบบนี้เพื่ออะไร หรือเขาต้องการไถ่ความผิดที่เคยก่อไว้กับเธอเมื่อแปดปีที่แล้ว

          “คุณเข้าห้องน้ำไปก่อนครับ เดี๋ยวเสื้อผ้ามาผมจะเอาไปวางไว้ที่หน้าห้องน้ำ...”

          “ค่ะ” เปมิกาไม่ตอบโต้กลับ ถึงเธอจะพยายามถามและขัดขืนไปก็ไม่มีประโยชน์ ดูแล้วเขาคงไม่ยอมแน่ๆ

          เปมิกาเดินไปยังห้องน้ำพร้อมกับสำรวจบริเวณต่างๆ ภายในเพนท์เฮ้าส์ มันดูกว้างขวางเป็นอย่างมาก พอๆ กับคฤหาสน์หลังใหญ่เลยทีเดียว เฟอร์นิเจอร์ ของตกแต่งล้วนแล้วแต่มีราคาทั้งสิ้น ไม่ว่าจะเป็นโซฟา แจกัน หรือแม้แต่โคมไฟ ของทุกอย่างบ่งบอกถ้าราคาของมันเป็นอย่างดี เกรดพรีเมียมทุกอย่าง

          เปมิกามองห้องน้ำกว้างแนววินเทจ ที่ดูจะไม่ใช่ห้องน้ำเอาซะเลย มันเหมาะเป็นห้องนอนซะมากกว่า ห้องดูโอ่อ่า มีอ่างอาบน้ำสีขาวสะอาดตา ของถูกจัดเป็นระเบียบและเตรียมความพร้อมให้กับเจ้าของผู้ใช้เป็นอย่างดี แม้กระทั่งแปรงสีฟันที่ยังไม่ได้เปิดใช้ก็มี และตอนนี้เธอก็จะต้องใช้มันล่ะ

          ก๊อก! ก๊อก! เสียงประตูถูกเคาะพร้อมกับเสียงที่ดังขึ้น

          “ผมวางเสื้อผ้าคุณหน้าห้องนะครับ”

          “คะ? อ่อ ค่ะ” เปมิกาตอบแบบงงๆ กับการกระทำของเขา

          เวลาผ่านไปราว 20 นาที

          เปมิกาเดินออกจากห้องน้ำ ด้วยชุดใหม่ที่เขาพึ่งจัดหามาให้ เธอไม่อาจใส่ชุดเดิมของเธอได้อีกต่อไป เพราะมันค่อนข้างล่อแหลมเป็นอย่างมาก ชุดนั้นควรใส่ในเวลากลางคืนเท่านั้น

          “ผมสั่งอาหารมารอคุณ เชิญครับ”

อินทัชมองร่างบางอวบอิ่มตั้งแต่หัวจรดเท้า หน้าสดของเธออ่อนเยาว์กว่าเดิมมากๆ ผิวขาวเนียนสีชมพู เธอสวมชุดเดรสแบบลำลองสีฟ้าพาสเทลสบายๆพอดีตัว ไม่ว่าเธอจะสวมชุดไหน หรือไม่ได้แต่งหน้าใดๆ เธอก็ยังสวยเสมอ

          “...” เปมิกามองชายหนุ่ม ที่ตอนนี้ดูเขาจะแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว ด้วยเสื้อยืดเนื้อดีสีเทากับกางเกงขายาวสีกรมแบบลำลองสบายๆ

          “ผมสั่งอาหารง่ายๆ สองสามอย่างไม่รู้ว่าคุณจะถูกใจเหมือนคุณทำเองหรือเปล่า”

อินทัชเอ่ยขึ้นหลังจากที่เธอและเขากำลังนั่งร่วมโต๊ะเพื่อจะรับประทานอาหาร อากัปกิริยาของหญิงสาวตรงหน้าค่อนข้างลังเล เธออาจจะกังวลและคงสงสัยว่าเขาเองจะมาไม้ไหนกับเธอกันแน่

          “ค่ะ” เปมิกามองอาหารตรงหน้า ‘ถ้าเธอรีบทาน เธอก็จะได้รีบกลับ’ เปมิการู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก เธอต้องเผชิญหน้ากับชายหนุ่มที่เธอแทบจะไม่รู้จักมาก่อน และเขายังเคยข่มขืนเธอเมื่อแปดปีที่แล้วอีกด้วย อะไรที่ทำให้เปมิกาใจเย็นได้ขนาดนี้ เรื่องราวที่ผ่านมานั้น มันฝังอยู่ในใจเธอมาตลอด แต่พอถึงเวลา เอาเข้าจริงๆ เธอกลับไม่ได้โกรธอย่างที่เธอคิดเอาไว้เลย

          “ทานเถอะครับ เดี๋ยวผมคุยกับคุณเสร็จก็จะไปส่งคุณ...”

          “...” เปมิกาก้มหน้าก้มตาทานอาหาร เธอแทบจะกลืนอะไรไม่ลงเลยทีเดียว มันแปลกไปทุกอย่าง แม้กระทั่งผู้ชายตรงหน้าเธอ จะให้เธอทำตัวสบายได้อย่างไรกัน

          “ผมจะถามคุณไม่กี่ประโยค ถ้าคุณอยากกลับบ้าน คุณก็ต้องตอบผมมาตรงๆ ก็แล้วกัน”

          “คุณถามมาตอนนี้เถอะค่ะ ฉันอยากกลับบ้านแล้ว และไม่อยากทานอาหารมื้อเช้าสักเท่าไหร่ค่ะ”

เปมิกาเหลือบมองนาฬิกา เวลาเกือบเก้าโมงแล้วหรือนี่ แสดงว่าเธอเองก็หลับไปพอสมควร นอนกับเขาทั้งคืนเนี่ยนะ!

          “อืม...งั้นรอผมทานข้าวสักครู่”

          “...” เปมิกามองชายหนุ่มที่กำลังก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย ราวกับว่าไม่มีเธออยู่ร่วมโต๊ะด้วยกับเขาเลย

เปมิกาเขี่ยอาหารในจานไปมา ‘เธอกำลังกังวลใจ’

          “เอาล่ะ...ผมจะถามคุณเลยล่ะกัน ดูแล้วคุณคงไม่สบายใจ และคงกังวลว่าผมจะคุยกับคุณเรื่องอะไร”

อินทัชพูดราวกับอ่านใจของเธอออก

          “ค่ะ” เปมิกาเงยหน้ามองเขาอย่างตั้งใจ ทั้งคู่สบสายตากันโดยบังเอิญ แต่เรื่องที่เธอนอนกับเขาบนเตียงเมื่อคืนที่ผ่านมา ‘มันน่าอายชะมัด ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงได้หลับแบบไม่รู้เรื่องขนาดนี้’

          “เมื่อแปดปีที่แล้ว คุณทำไมไม่แจ้งความจับผม”

          “ดิฉันไม่ได้...”

          “อย่าบอกนะ ว่าคุณจะพูดว่าไม่ใช่คุณอีก...เดียร์”