ตอนที่ 26 เรื่องทุกอย่างเพราะใคร?

“...” เปมิกานิ่ง ดวงตากลมโตจ้องมองไปยังใบหน้าคมเข้มอย่างชั่งใจ และกำลังรวบรวมความกล้าของตัวเอง ‘ถ้าเธอไม่พูดกับเขาตรงๆ เรื่องนี้ก็คงจะต้องอีกยาวแน่ๆ’

          “โอเคค่ะ...เมื่อคุณอยากจะรู้ความจริง...ดิฉันก็จะบอกคุณตามตรงเลยล่ะกัน...ดิฉันคือคนที่คุณข่มขืนเมื่อแปดปีที่แล้วค่ะ สาเหตุที่ดิฉันไม่แจ้งความ ก็เพราะว่าดิฉันอาย มันไม่ใช่เป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับสาวอายุ 16 ที่ต้องโดนผู้ชายแปลกหน้าทำแบบนั้น คุณอาจจะมองว่าเป็นเรื่องสนุกสำหรับคุณ แต่ว่าสำหรับดิฉันมันเลวร้ายมากค่ะ ชีวิตดิฉันไปต่อไม่ได้เพราะคุณ และดิฉันเองก็คิดทบทวนมาตลอด ว่าดิฉันเคยไปทำอะไรให้คุณ...ทำไมคุณถึงทำกับดิฉันแบบนี้ค่ะ...”

เปมิกาจ้องใบหน้าคมอย่างตรงไปตรงมา จนลืมความกลัวและความเขินอายของเธอไปสนิท

          “ผมขอโทษ...ผมยอมรับว่าในตอนนั้นผมเองยังอยู่ในวัย คึกคะนอง ผมทำอะไรตามใจตัวเอง ผมถูกใจคุณก็เลยให้เพื่อนผมพาคุณมา...และผมไม่คิดว่าคุณจะหาทางออกด้วยการหนีหายผมไปอย่างนั้น...เอาจริงๆ ตอนนั้นผมคิดว่าตื่นขึ้นมาจะเจอคุณนั่งร้องไห้ฟูมฟายให้ผมรับผิดชอบ หรือไปแจ้งความด้วยซ้ำ”

          “อืม...ดิฉันยกโทษให้คุณทั้งหมด โอเคมั้ยคะ เพราะฉะนั้น ดิฉันตอบคำถามคาใจคุณไปแล้ว...และดิฉันจะไม่เรียกร้องอะไรใดๆ จากคุณค่ะ ถือว่าที่ผ่านมาจบสิ้นกันไปก็แล้วกันค่ะ”

เปมิกาสรุปง่ายๆ เขาคงรู้สึกผิดอยู่ในใจ เลยต้องจัดฉากพาเธอมาถึงที่นี่ เพื่ออยากจะสารภาพความผิดที่ตัวเองก่อขึ้นไว้เมื่อแปดปีที่แล้ว

          “ผมไม่ได้พาคุณมาเพื่อที่จะทำให้คุณยกโทษให้ผมหรอกนะที่ผมพาคุณมาที่นี่ก็เพราะ ผมอยากจะขอโอกาสคุณ ในการแก้ตัวอีกครั้ง...ถ้าหากตอนนี้คุณยังไม่มีใคร”

          “...” เปมิกามองบุรุษตรงหน้าด้วยความตกตะลึง อย่าบอกนะ!!! ว่าเขากำลังจะขอคบกับเธอ! เพียงเพราะอยากไถ่โทษจากความผิดของตัวเองที่ผ่านมา

          “ดิฉันลืมไปแล้วค่ะ...และชีวิตตอนนี้ของดิฉันก็ไม่เป็นอะไรมาก คุณไม่ต้องกังวลและอยากจะชดใช้ดิฉันด้วยสิ่งใดหรอกนะคะ ดิฉันให้อภัยคุณค่ะ...คุณอินทัช”

          “ดูแล้วคุณคงไม่เข้าใจในสิ่งที่ผมพูดสินะ...งั้นเอาแบบตรงๆ ก็แล้วกันไม่อ้อมค้อม...ผมไม่ได้อยากจะไถ่โทษอะไรทั้งนั้น...ที่ผมขอโอกาสคุณก็เพราะ...ผมชอบคุณจริงๆ ไม่ได้มีอะไรแอบแฝงเลย”

อินทัชรู้สึกชอบเธอตั้งแต่แรกเห็นด้วยซ้ำ แต่ว่าตอนนั้นวิธีการของเขาเองอาจจะดูไม่ถูกต้องสักหน่อย

          “...” เปมิกามองหน้าเขา และกำลังนึกถึงคำพูดของธนวันต์ แบบปัจจุบันทันด่วน! ‘แกหลอกให้เขารัก และแกก็บอกเลิกเขา เพื่อเป็นการแก้แค้นกับสิ่งที่เขาทำแกไง’ หรือตอนนี้มันจะเป็นเวลาที่เหมาะสมแล้ว ที่จะปฏิเสธเขา...แล้วเขาไปชอบเธอตอนไหน? หรือเขาอาจจะแกล้งพูดออกมาก็ได้

          “เราอาจจะเริ่มต้นได้ไม่ดี...ผมไม่เคยลืมคุณเลย ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา...ความรู้สึกผิดคือส่วนหนึ่ง แต่ความรู้สึกชอบคุณก็มีมากกว่า เพราะงั้นผมอยากให้คุณลองศึกษาในตัวผมก่อนก็ได้ ก่อนที่จะตัดสินใจ”

หัวใจของอินทัชเต้นแรงผิดจังหวะเมื่อต้องรอลุ้นคำตอบจากปากของเธอ สถานการณ์ของเธอตอนนี้นิ่งสนิท

          “คุณอาจจะคิดว่าผมรู้สึกผิดต่อสิ่งที่ตัวเองทำ ขอบอกคุณไว้ตรงนี้เลย ว่าไม่ใช่แน่นอน”

อินทัชพยายามอธิบาย ใบหน้านวลเนียนของเธอดูงดงามทุกอริยบท เครื่องหน้าของเธอดูครบเหมาะเจาะ ปากนิดจมูกหน่อย ดูจิ้มลิ้มน่ารักเป็นอย่างมาก ความรู้สึกของอินทัชที่มีต่อเธอนั้นยากจะบรรยายออกมาเป็นคำพูด ตอนนั้นเขาชอบเธอ แต่ทว่าตอนนี้กลับชอบมากกว่าด้วยซ้ำ

          “ดิฉันไม่ต้องการคบกับคุณค่ะ และดิฉันขอบอกคุณอีกครั้ง ว่าดิฉันลืมทุกสิ่งทุกอย่างไปหมดแล้ว และไม่ต้องการที่จะเริ่มต้นกับคุณหรือว่าใครทั้งนั้น ดิฉันมีความฝันที่อยากทำ ที่ไม่ใช่การมีแฟนหรือคบใครค่ะ...คุณคงเข้าใจดิฉันแล้วนะคะ...คุณอินทัช”

เปมิกาพูดอธิบายเขาแบบยืดยาว มันอาจจะดูผิดแผนของเพื่อนเธอไปสักหน่อย แต่ว่าก็คล้ายกัน ‘เขาไม่ควรได้...ในสิ่งที่อยากได้’ นี่ก็เพียงพอแล้วสำหรับการแก้แค้นของเธอ!!!

          “...” ใจของอินทัชกระตุกวาบกับคำปฏิเสธแบบตรงๆ ของเธอ นี่เขาคงไม่ได้รักเธอหรอกนะ ทำไมใจของอินทัชถึงรู้สึกเจ็บแปลบราวกับโดนค้อนทุบ เพราะโดนปฏิเสธงั้นหรือ?

          “ดิฉันต้องการกลับบ้านค่ะ คุณอินทัช”

เปมิกามองใบหน้าคมที่นิ่งไปชั่วขณะกับคำปฏิเสธของเธอ ‘แก้แค้นแค่นี้ก็พอ...เปมิกาไม่อยากเอาตัวและหัวใจของเธอไปเสี่ยงมากกว่านี้’

          “อืม...โอเค งั้นคุณเตรียมตัว ผมจะให้คนขับรถไปส่ง”

อินทัชไม่รบเร้าเธออีกต่อไป ในเมื่อเธอปฏิเสธเขาแล้ว เขาก็ควรจะยอมรับแต่โดยดี ‘นี่เขาอกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มต้นหรือนี่’

          ตัดมาที่อีกเหตุการณ์หนึ่งในเวลาเดียวกัน...

          “เอ่อ...ฉันไม่ได้จะเอาเรื่องเธอหรอกนะ ระหว่างเธอกับฉันเราต่างคนพอใจกันและกัน สรุปเรื่องของเราแค่นี้นะ”

อติญากำลังนั่งจ้องหน้าเด็กหนุ่มอยู่บนเตียง ศึกรักดุเดือดของเขาและเธอเมื่อคืน เล่นเอาเธอหมดแรงหลับไปหลายชั่วโมง และพึ่งตื่นเอาตอนนี้ และกำลังเจรจากันถึงเรื่องที่เกิดขึ้น

          “คุณจะบอกให้ผมลืมเรื่องเมื่อคืนใช่มั้ยครับ”

ธนวันต์มองหญิงสาวในฝันของเขา ธนวันต์คิดว่าเธอจะชอบเขาซะอีก เธอแค่ต้องการเซ็กส์แค่นั้นเองหรือ?

          “ฉันมีความสุขมาก แต่เราสองคนก็ต่างพอใจที่จะสนองซึ่งกันและกันไม่ใช่เหรอ อีกอย่างถ้าคนอื่นรู้ว่าฉันมาแอบกินเด็กในสังกัดของตัวเองล่ะก็มันไม่ใช่เรื่องดีแน่...”

          “งั้นสรุป คุณต้องการแค่มีเซ็กส์กับผมแค่นั้นใช่มั้ยครับ”

ธนวันต์รู้สึกจุกในอก เมื่อเอ่ยประโยคนี้ออกมา ที่เพื่อนเขาพูดมันก้องในหัวของเขาขึ้นมาทันที ‘แกมันพญาโยมโลก แต่เธอคือนางฟ้า อย่าสะเออะที่จะคิดปีนขึ้นไปบนสวรรค์’

          “อุ้ย! ทำไมเธอถึงพูดแบบนี้ท็อป”

          “พูดตรงๆ แบบนี้หรือครับ หรือคุณว่ามันไม่จริงครับ เมื่อคืนระหว่างคุณกับผมมันไม่ใช่เซ็กส์ แล้วมันจะเป็นอะไรหรือครับ”

ธนวันต์จ้องมองใบหน้าสวยของหญิงสาวที่เขาได้ตั้งฉายาว่า นางฟ้าของไอ่ท็อป

          “...” อติญานิ่งเงียบทันที เธอกำลังอึ้งกับสิ่งที่เด็กหนุ่มนี้พูดออกมา เธอรู้สึกดีและมีความสุขมากกับบทรักเมื่อคืน ‘แล้วจะให้เธอทำอย่างไรกันเล่า ในเมื่อระหว่างเขากับเธอนั้น มันรวดเร็วเสียจนเธอเองก็ไม่คาดคิดว่า ตัวเธอจะมีความต้องการมากขนาดนั้นมาก่อน’