ตอนที่ 16 แอบรัก

“พี่ว่าเราต้องใจเย็นๆ บ้างนะครีม เราจะเปลี่ยนงานบ่อยแบบนี้ไม่ได้ และพี่บอกแล้วว่าอย่าเรียนวิศวะ เป็นไงงานนี้มันค่อนข้างทำได้ยากเลยนะสำหรับผู้หญิง ถ้าหน้าตาเราขี้เหร่ก็ว่าไปอย่าง...”

          “พี่ธามจะบอกว่าน้องสาวของพี่สวยงั้นสิ ^_<>^”

          “สวยสิครีม เดียร์เองเป็นผู้หญิงยังมองว่าครีมสวยมากเลยนะ...ความสวยของครีมเป็นเหตุให้เป็นอุปสรรคในการทำงาน เดียร์ว่าครีมต้องใจเย็นอย่างที่พี่ธามบอกนะ เราจะเปลี่ยนงานบ่อยไม่ได้นะ เสียประวัติหมด”

          “แล้วเดียร์มีวิธีจัดการมั้ยล่ะ ที่ทำงานของเดียร์ไม่ได้เป็นแบบครีมนี่ ส่วนใหญ่ถ้ามีคนมาจีบเดียร์ก็มีท็อปคอยกันเดียร์ได้ แต่นี่ครีมไม่รู้จะทำยังไงนี่คะ”

          “พี่ว่าเราใจเย็นคือดีที่สุด พี่เห็นเราใจร้อนทุกครั้ง เราทำงานกับคนหลายคนเราต้องเข้าใจนะครีม มันก็มีบ้างแหละที่ผู้ชายเขาจะมองผู้หญิงสวย มากกว่าความสามารถที่มี เพราะงั้นครีมเองก็ต้องพิสูจน์ให้เขาเห็นสิ ว่าครีมมีความสามารถพอๆ กับความสวย...”

          “พี่ธามพูดถูกนะครีม เดียร์เห็นด้วย”

          “อือ...ครีมจะพยายามจะทำงานที่นี่ให้นานที่สุดแล้วกัน”

          “สู้ๆ นะครีมว่างๆ ก็แวะมาหาเดียร์บ้างนะ เดียร์ไม่ได้ทำงานออกพื้นที่อย่างครีมไม่ค่อยได้ไปไหนเลย”

          “ถึงครีมไม่ค่อยได้ไปเยี่ยมเดียร์ แต่ก็มีใครบางคนไปเยี่ยมเดียร์บ่อยนะ...”

          “เราจะหมายถึงพี่ใช่มั้ยยัยตัวแสบ...”

          “รู้ตัวก็ดีแล้วนี่คะ...พี่ธามเป็นห่วงเดียร์มากกว่าครีมอีกนะคะเนี่ย...” กุลจิราแกล้งหยอกพี่ชาย

          “จริงๆ พี่ธามห่วงครีมมากกว่านะ เพราะครีมทำงานค่อนข้างหนักกว่าเดียร์ มันจะเป็นไปได้ยัง เดียร์ไม่ได้เป็นน้องสาวแท้ๆ ซะหน่อยเดียร์แค่คนอาศัยแค่นั้นเอง”

          “อุ้ย! ครีมไม่ได้ตั้งใจที่จะหมายถึงแบบนั้นนะเดียร์...ครีมขอโทษ คือครีมแค่แกล้งหยอกพี่ธามเอง”

          “เราก็เป็นซะอย่างนี้แหละ”

          “เปล่า เดียร์ไม่ได้คิดมากอะไรหรอกครีม ความเป็นจริงแล้ว ทั้งพี่ธามและครีมก็รักเดียร์เหมือนพี่น้องแหละ...ใช่มั้ยคะพี่ธาม”

เปมิกาหันไปทางพี่ชายของเธอ แต่สิ่งที่เธอเห็นกลับเป็นแววตาอีกชนิดหนึ่งที่เปมิกาเองก็อ่านไม่ออกเช่นกัน

          “ครับ” กิตติพันธ์ตอบน้องสาวต่างสายเลือดด้วยความลำบากใจ มันไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดเลยสักนิด เขาไม่ได้คิดกับเธอแบบน้องสาวเลย เมื่อไหร่เธอจะรู้ตัวสักที

          “แหม...พี่ธามตอบเสียงเบาเลยนะคะ อืม...พี่ธามไม่ได้อยากเป็นพี่ชายของเดียร์แล้วมั้งคะ”

          “ครีมหมายความว่ายังไงเหรอ”

          “ไม่มีอะไรหรอกเดียร์ ยัยครีมน่ะเพ้อเจ้อตลอด มากินกันเถอะ...อาหารเย็นหมดแล้ว...ว่าแต่คืนนี้กลับบ้านพร้อมพี่เลยมั้ย พรุ่งนี้วันเสาร์แล้ว”

          “ค่ะ เดียร์เตรียมกระเป๋ามาด้วยแล้วค่ะ คิดถึงป้าอรลุงเรศจะแย่อยู่แล้วค่ะ...แล้วครีมล่ะกลับด้วยกันไหม”

          “กลับสิ...คิดถึงกับข้าวของแม่ที่สุด”

          “โอเค...งั้นวันนี้กลับด้วยกันสามคนนี่แหละ”

          @ คลับหรูใจกลางเมืองกรุง...

          “ฉันไม่เจอเธอนานมากเลยนะแพร อยู่ดีๆ นัดฉันมาเจอ...ฉันงงกับเธอมากเลยนะ”

          “ไม่ต้องงงหรอก ช่วงนี้ฉันมีเวลาแล้ว น้องชายฉันกลับมารับช่วงทำงานต่อ ฉันสบายใจเลยหาความสุขใส่ตัวซะหน่อย อีกหกปีก็จะสี่สิบแล้วฉัน...”

อติญานัดเพื่อนสาวของเธอ ที่มีเพียงคนเดียวมาพบปะกับเธอในคืนนี้ เธอเป็นคนไม่ค่อยจะมีเพื่อนสักเท่าไหร่ เหตุผลน่ะเหรอ เธอทำงานหนักจนไม่มีเวลาที่จะเที่ยวส่วนตัวเลย หลังจากที่พ่อแม่เธอเสียชีวิตลง ช่วงเวลานั้นมันหนักหนาสำหรับเธอเป็นอย่างมาก

          “อืม...ก็อาจจริงนะ ฉันชวนเธอทีไรบอกไม่ว่างสักที ฉันดีใจด้วยนะแพรที่เธอปลีกตัวเองออกมาได้แล้ว ตอนนี้มีเวลาหาหนุ่มๆ แล้วสิ”

          “คงยังหรอกเกรช ฉันยังเข็ดกับความรักอยู่ ไม่อยากเจ็บปวดอีก”

อติญาผ่านมรสุมช่วงนั้นมาก็นับว่าโชคดีเท่าไหร่แล้ว ทั้งพ่อกับแม่เสียชีวิต และสามีมีเมียน้อย ทุกอย่างเทเข้ามาอย่างจัง เธอไม่มีเวลาฟูมฟายกับความเสียใจมาก อติญาต้องแบกรับโรงแรมและภัตตาคารที่มีมูลค่ามหาศาลนั้นไว้เพียงผู้เดียว

          “อย่าปิดตัวเองเลยแพร อายุอย่างเรานี่มากขึ้นทุกวันนะ ดูฉันสิ...ไม่อยากมีเป็นตัวเป็นตน ก็เลยหาซื้อกินเป็นประจำ เลือกได้ตามใจเรา หล่อ ล่ำแค่ไหนก็เลือกได้เสมอ ยิ่งเปย์เท่าไหร่บริการก็ถูกใจเท่านั้น”

          “ฉันทำแบบเธอได้ก็ดีสิ”

อติญานึกถึงเด็กหนุ่มนั่นทันที เธอแปลกใจกับร่างกายของเธอมากๆ วันนั้นแค่เธอถูกมองจากสายตาของเด็กนั่น เธอแทบทรุดเลยทีเดียว เป็นเพราะอะไร? หรือเป็นเพราะว่าเธอห่างหายจากเรื่องนี้มานาน ใช่! มันนานมาก! สี่ปีเกือบห้าปีไม่ใช่น้อยๆ เลย

          “ทำไมเธอจะทำไม่ได้ล่ะ เธอมีเงินรับรองฉันว่าเธอซื้อหนุ่มๆ ได้เยอะเลยแหละ เธอไม่ต้องคิดอะไรมาก คิดซะว่าเราซื้อความสุขให้กับตัวเอง ผู้หญิงอย่างเราผ่านการหย่าร้างมาแล้ว หาผู้ชายจริงใจยาก นอกจากจะหวังอยู่กับเราเพราะเงินเท่านั้นแหละ”

          “อืม...มันก็จริงอย่างที่เธอพูดนะเกรช พอฉันเริ่มมีเวลา ฉันก็เริ่มรู้สึกเหงา อยากใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นบ้าง แต่เวลานั้นมันไม่ได้กลับมาอีกแล้วนี่สิ อายุก็ปาไป 34 แล้ว...เฮ้อ”

          “เธอสวยขนาดนี้ อายุ 34 ไม่แก่หรอก เชื่อฉันเถอะแพรหาความสุขใส่ตัวเธอบ้างนะ เหงาก็เที่ยว เปลี่ยวก็ซื้อกิน แต่เลือกกินหน่อยนะสมัยนี้มีแบล็คเมล์กันเยอะมาก”

          “นั่นสิ...เธอเคยโดนบ้างมั้ยเกรชแบบนั้น”

          “ฉันไม่เคยโดนหรอก เพราะฉันซื้อกินไม่ไกล ลูกน้องในร้านฉันแหละ เธอคงลืมไปแล้วสิ...ว่าฉันเปิดบาร์โฮสอยู่”

          “ใช่!...ฉันลืมไปเลยเกรช...สี่ปีที่ฉันไม่ค่อยได้ติดต่อเธอ ทั้งที่อยู่ไม่ไกลกันเลย ฉันกลับไม่มีเวลาอัพเดทเพื่อนเลยเกรช ฉันขอโทษจริงๆ ชีวิตฉันถึงแม้จะมีเงินนะ แต่ก็ลำบากน่าดูเลย”

          “ตอนนี้เธอไม่ลำบากแล้วนี่ ใช้ชีวิตให้เต็มที่เลย คิดจะหาใครสักคนเป็นคู่ ก็ต้องดูดีๆ นะแต่ถ้ายังไม่คิดก็ลองแวะไปเที่ยวที่บาร์ฉันได้นะ ยินดีเสมอเธออยากได้แบบไหนฉันคัดสรรให้เธอได้นะแพร”

          “อุ้ย! จริงเหรอ...พูดซะอยากลองแล้วสิ สี่ปีที่ห่างหายของฉัน ป่านนี้คงหาทางเข้าไม่เจอแล้วมั้ง ^_<>^”

          “นั่นสิ...จัดเลยมั้ยคืนนี้ฉันมีเด็กรอสแตนด์บายเยอะแยะ แค่ต่อสายเท่านั้นแหละ บริการถึงที่”

          “ยังก่อนจ้า ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก วันนี้ฉันแค่ออกมารีแล็กซ์แค่นั้นเอง คิดถึงเธอด้วยไม่ว่าผ่านไปกี่ปี เธอก็ยังเป็นเพื่อนฉันเสมอนะเกรช ฉันขอบคุณเธอมากเลยที่ยังคบฉันอยู่”

          “อะไรกันเธอ เราไม่ใช่เด็กประถมกันแล้วนะยะ ที่จะงอนกันไม่คบกันน่ะ เราน่ะวัยรุ่นตอนปลายแล้วนะ อิอิ ไม่ใช่สิจะว่าวัยรุ่นตอนปลายก็ไม่ใช่ทีเดียวหรอก หายห่วงนะแพรเธอต้องการเมื่อไหร่ก็บอกฉันล่ะกัน ยินดีเสมอ”

          “โอเค...แล้วฉันจะใช้บริการนะจ๊ะ”

....................