LOGINShare
บทที่ 6 ลูกไก่ในกำมือ nc+
publish date:
2026-09-22 22:50:32หัวใจของต้นข้าวได้เต้นโครมความด้วยความตกใจในความกล้าของเขา เขาใช้มือลูบไล้ไปยังหน้าท้องแบนราบผิวขาวอมชมพูเรียบเนียนชวนหลงใหลกลิ่นกายของเธอช่างเล้าอารมณ์ดิบเถื่อนภายในกายของเขายิ่งหนัก ปากก็ยังคงดูดดื่มน้ำหวานจากปากอิ่มไม่รู้จักเบื่อหน่ายจนหญิงสาวแถบหยุดหายใจ เขาจึงยอมผละออก และย้ายที่ไปยังปทุมถันอันซ่อนรูปไว้ใต้เสื้อผ้าอันแสนราคาถูก
"อื่ออ คุณต้าอย่าค่ะ" คำพูดเธอเหมือนสายลมที่ผ่านหูซ้ายทะุลุลหูขวาเขาไม่สนใจ มืออีกข้างก็ได้ถอดเสื้อผ้าของเธออกอย่างรวดเร็วเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เขาจึงมองร่างบางอย่างหลงใหลทันใดนั้นเขาก็รีบถอดชุดของตัวเองร่างจึงเปลือยเปล่าทั้งคู่ "เธอสวยมากต้นข้าวว" เขาดูดตั้งแต่ปากไล่ลงไปตามลำคอจนทั่วร่างกายของเธอเกิดรอยจ้ำสีแดงคล้ำเต็มไปหมด มือก็ขย้ำหน้าออกเธออย่างรุ่นแรงตามอารมณ์ดิบที่เริ่มเปิดเผยออกมาอย่างปิดไม่มิด "เบาๆค่ะ ข้าวเจ็บ" เขาไม่ฟังรีบยัดตัวตนของตัวเองโดยไร้เครื่องป้องกันไปยังโพรงสีชมพูกลางลำตัวของเธอทันทีจนสุดลำ "ข้าวอย่าเกร็งสิ เดี๋ยวก็จะดีขึ้น" เขาขยับออกมาเกือบสุดและดันเข้าไปจนสุด และแช่ให้เธอปรับตัว พอเธอเริ่มผ่อนคลายเขาก็รีบขยับแก่นกายเขาออกอย่างเป็นจัวหวะ ปากก็ดูดยอดปทุมถันอย่างบ้าครั่ง "อื่ออออ อะ อะ อะ ข้าวไม่ไหวแล้วว อื่อออ" "สุดยอดเลยข้าวว โอ้วว" เสียงดังเนื้อกระทบเนื้อดังสนั่นทั่วห้องเล็กแม้จะเปิดแอร์เย็นฉ่ำแต่ก็แพ้ไฟราคะที่ดขาเป็นคนจุดขึ้นอย่างร้อนระอุ "โอร้ยยๆๆ เบาๆค่ะ ข้าวจุก อะ อะ" "เสียวเป็นบ้าเลยว่ะ" เขาเผลออุทานออกมาอย่างลืมตัว กระแทรกเข้าออกอย่างเมามันส์ เขาผลิกเธอหันหลังพร้อมกับดันตัวตนเข้าไปจนสุดช่องสวาทจากนั่นก็กระแทรกเข้าออกจนมาถึงปลายทางสวรรค์ "คุณต้าา อื่อออออ" เธอเอาหน้าฟุบลงกับหมอนทันทีที่เขาปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเข้าสู่ร่างกายของเธอทุกหยาดหยด "โอ้วววววว.... ผมขอต่อนะข้าวว" พร้อมกับผลิกหญิงสาวให้หงายขึ้น โดนที่เธอไม่ทันได้ขัดขืนหรือเอ่ยคำใดออกมาจากปากอิ่มเขาก็รีบแทรกตัวตนพร้อมกับพาเธอล่องลอยไปยังทางแห่งราคะไม่รู้จบสิ้นจนถึงเกือบรุ่งเช้า จึงสงบลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยของทั้งคู่ชายหนุ่มกอดร่างบางไว้อย่างลืมตัว ช่วงเที่ยงของเช้าวันใหม่ต้นข้าวลืมตาขึ้นมาพร้อมนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืน และหันหน้าไปมองคนที่นอนกอดเธอด้วยความอบอุุ่นอยู่นั้นก็พลางคิดในใจเธอใจง่ายยิ่งหนัก ที่ยอมให้เขาอย่างไม่ขัดขืนเลยซึ่งมันเหมือนความฝันที่เกิดขึ้นในยามค่ำคืน เธอกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาขาวเนียนเหมือนผิวผู้หญิงของเขาที่หลับตาพริ้มอยู่ใกล้ๆ ด้วยหัวใจเต้นแรง วินาทีนั้นตาของเขาได้ลืมขึ้นมาสบตาเธอ "morning ครับ ตื่นนานหรือยัง" เขาจุ๊ฟที่หน้าผากเธอเบาๆ "เพิ่งตื่นก่อนหน้าคุณไม่กี่นาทีเองค่ะ" "หิวมั้ย??" "ก็นิดหน่อยค่ะ คุณละค่ะ?" "หิวครับ ผมอยากอาบน้ำมากกว่าา" พร้อมกับอุ้มหญิงสาวเดินไปยังห้องน้ำขนาดกลางที่มีอ่างอาบน้ำเล็กๆข้างๆไม่รอช้าเขาวางเธอลงพร้อมในอ่างรีบเปิดน้ำอุ่นทันที เขาเข้าไปนั่งเบียดในอ่่างเล็กๆ โดยให้เธอนั่งทับตัวตนของเขาจนลึกสุดลำเธอครางเบาๆออกมาอยากลืมตัว " คุณณณต้าาา ไหนบอกจะอาบไงค่ะ อื่อออ" "ก็อาบด้วยไง" เขาจับเธอขั้นลงเบาๆ ตามจังหวะ "อื่อออ เบาๆค่ะ" เขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังและนวดเคล่นยอดปทุมถันสีชมพูเบาๆ เขาแอบตกใจที่เห็นรอยจ้ำๆตามตัวของเธอ นี่เขารุนแรงเกินไปรึเปล่า แต่่ช่างเถอะ เธอคงจะชอบไม่เห็นขัดขืนใดๆ "ข้าวว เร็วอีกอย่างนั่นแหละ" เธอมีท่าทีเงอะงะเพราะทำไม่เคยทำแบบนี้มาก่อนแต่เขายังคงบังคับให้เธอเป็นคนดำเนินไฟราคะต่อไปๆๆ เขาจับเอวเธอโยงขึ้นลงอย่างรุนแรง จนทนไม่ไหวเขาจับเธอยืนหันหลังแล้วแทรกตัวตนเข้าไป เสียงดังทั่วห้อง พับ พับ พั่บบบบ "ข้าวไม่ไหวแล้ววค่ะ อื่อออ" " พร้อมกันนะข้าวว อืมมมมมม" เขาปล่อยน้ำสีขาวขุ่นเขาตัวของหญิงสาวอีกครั้งและอีกครั้งทุกหยาดหยด โดยที่เธอไม่ได้ขัดขืนใดๆ เลย หลังจากนั้นเขาก็ขอตัวกลับบ้าน โดยอยากให้เธอพักผ่อนเพราะเขารู้ตัวว่ารุนแรงกับคนตัวเล็กๆมากเกินไป ทิ้งให้เธอนอนด้วยความเมื่อยล้าอยู่บนเตียงเพียงลำพัง ไลน์กลุ่ม" พาทต้า+เพื่อน" พาทต้า/ส่งรูปต้นข้าวที่เห็นแค่ครึ่งหลัง/ เวฟ/หวงเหรอวะ แน่จริงส่ง วิดิโอคลิปดิวะ/ เคมี/เบาได้เบาไอ่เวฟมึงเตรียมเงินไว้เลย 5555/ เวฟ/เมียน้อยมึงใช่ได้วะขาวจวั๊ะ/ พาทต้า/ตีน/ เคมี/แยกย้ายๆๆ วันไหนว่างเจอกันเพื่อน/ เวฟ+พาทต้า/อืมม เค/ พาทต้ากลับมาบ้านในตอนเย็น จะเรียกว่าบ้านก็ไม่เชิงควรเรียกว่าคฤหาสน์หรือวังค์ยังจะถูกซะมากกว่าทันทีที่ก้าวขาเดินเข้าบ้านเสียงอันทรงพลังก็ดังขึ้นทันที "คุณลูกชายหายหัวไปไหนมาทั้งคืนค่ะ" เสียงประชดดังลั่นบ้าน "โถ่ววว คุณผู้หญิงครับบบ ผมงานยุ้งงงยุ่ง" เดินเข้าไปออดอ่อนตามประสาลูกคนเล็ก ต่างจากพี่ชายเขาที่ดูน่าเกรงขามซึ่งไปดูสาขาย่อยที่ต่างประเทศกลับมาเดือนหรือสองเดือนครั้ง "เจ้าตัวดีแม่จะฟ้องหนูวาริรินทร์" " แม่ผมงานเยอะจริงๆ แม่อย่าฟ้องวารินนะครับ" " ก็ได้ อย่าแอบไปไข่ทิ้งไว้กับพวกผู้หญิงข้างทางนะแม่ไม่รับจริงๆด้วย แม่รับไม่ได้" "แม่ผมป้องกันตลอดดด อย่าห่วงไปเลยครับ" "อย่าให้พลาดเถอะพ่อคุณ แม่จะฟาดให้ไม้หักเลย" " ครับผมม ผมขอตัวก่อนนะ ง่วงเป็นบ้าเลย" " ไหนบอกงานเยอะมางงมาง่วงงง เจ้าคนนี่นิได้พ่อมาเต็มๆเห้อออ" เขารีบวิ่งขึ้นห้องทันทีพลางนึกถึงร่างนุ่มนิ่มที่เขารังแกมาทั้งคืนด้วยความหลงใหลในรูปร่างแม้จะไม่ชำนาญเรื่องอย่างว่าออกจะไม่ประสีประสาด้วยซ้ำแต่ทำให้เขาเสพติดอยากจะไปหาเธออีกได้ขนาดนี้ และคิดว่าอีกไม่นานคงเบื่อและคงเขี่ยทิ้งไปเอง แต่ก็ดีจะได้มีของเล่นใหม่ๆ ไว้แก้เบื่อก่อนที่เขาจะขอวาริรินทร์แต่งงานอีกสองเดือนข้างหน้า สำหรับเขาไม่มีใครมาแทนวารินได้เธอเพียบพร้อมทุกอย่าง ต่างจากต้นข้าวที่ไม่มีอะไรเลยบ้านก็เล็กเท่าโรงจอดรถเขาเท่านั้น หากใครรู้ว่าเขาแอบกินไก่วัดคงได้ขายขี้หน้าที่คว้าคนไม่มีปลายเท้ามามีไรด้วยแน่ๆ ดังนั้นเรื่องนี้จะต้องมีแค่เขากับเพื่อนเท่านั้นที่รู้ **เล่นเอาซะต้นข้าวยับหมดเลยไอ้พระเอกจอมหื่นแถมยังเห็นแก่ตัว สงสารนางเองแล้วววว **ฉากเลิฟซีนอาจจะติดๆบ้างขออภัยด้วยนะคะ ฉากต่อไปจะปรับปรุงให้ดีขึ้น คอมเมนท์และไลค์ให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ????
Latest chapter
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 12 ใครกันที่ไม่ปล่อย
“ปล่อยข้าวนะ.....” “ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ มานี่!!” เขาดึงเธอออกมายังหลังร้านซึ่งไม่มีใครผ่านมาแน่นอน “จะทำอะไรค่ะ ปล่อยนะคะ! เพื่อนข้าวกำลังรออยู่ ข้าวต้องรีบไปแล้ว” “เธอรักฉันไม่ใช่เหรอเหรอ?” “ข้าวกำลังพยายามเลิกรักอยู่คุณไม่ต้องห่วง ข้าวจะอยู่ห่างๆคุณค่ะ” “ถ้ามันลำบากมากเธอก็เลิกพยายามแล้วก็รักฉันเหมือนเดิม” “ไม่ค่ะ ข้าวพอแล้ว ขอตัวนะคะ” เขาดึงเธอมากอดไว้จากด้านหลัง ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่น้ำฝนก็มาเที่ยวเหมือนกัน และออกมาเจอพอดีเธอจึงรีบถ่ายรูปส่งไปยังไลน์ของปลายทางทันที“หึ แอบมาพอดรักกันสินะ ฉันอยากรู้ว่าแฟนคุณจะแกล้งทนโง่ไปได้อีกนานแค่ไหนกัน เมื่อไหร่คุณจะหันลงมามองฉันบ้างค่ะคุณณัฐพัชน์ ในเมื่อฉันไม่มีความสุขใครหน้าไหนก็ไม่มีทางมีความสุข!!” ฝนคิดอย่างน้อยใจในโชคชะตาและความริษยา“ไว้เราค่อยคุยกันคืนนี้ ฉันจะไปหาที่บ้านเข้าใจมั้ย รีบเข้าข้างในได้แล้วเพื่อนเธอคงตามหากันแล้วมั้ง” เขาคลายอ้อมกอดออกและปล่อยให้เธอกลับเข้าไปหาเพื่อนข้างในโดยที่ไม่พูดอะไรสาเหตุที่ทำแบบนี้เพราะเขายังไม่เบื่อ ยังอยากกอด อยากจูบ อยากสัมผั
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 11 ความผิดของคนแพ้
มือน้อยของต้นข้าวบีบกันจนแน่นด้วยความโกรธ ปนน้อยใจเมื่อพาทต้าเรียกเธอกับฝนเข้ามาพบ แต่ไม่ยอมฟังเธออธิบายเลย เขาเชื้อในสิ่งที่ฝนพูดทั้งหมด เมื่อเขาไม่ยอมฟังเธอเช่นนี้จะเรียกเธอมาด้วยเหตุอันใดเล่า เธอกล่าวว่าเขาในใจ แต่ก็ไม่ได้เอ่ยออกมาให้ใครได้รับรู้ “คุณฝน เชิญคุณออกไปได้ และผมก็หวังว่าเหตุการณ์แบบนี้จะไม่เกิดขึ้นในบริษัทผมอีกนะครับ” “ค่ะ ท่านประธานฝนสัญญาค่ะ” เธอหันมามองหน้าต้นข้าวด้วยความไม่พอใจ และรีบเดินออกจากห้องของพาสต้าทันทีที่ท่านประธานหนุ่มกล่าวเสร็จ “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวนะคะท่านประธาน” เธอบอกเขาด้วยน้ำเสียงน้อยใจ“จะไปไหน ผมยังไม่อนุญาตให้คุณออกไปเลยนิ”“ท่านประธานมีอะไรหรือเปล่าค่ะ”“ผมมีเรื่องจะคุยด้วยนิดหน่อย เย็นนี้คุณว่างมั้ย?”“เอ่อออ คือคุยตอนนี้ไม่ได้หรอค่ะ” ด้วยความน้อยใจที่อยู่ๆ เขาก็หายไปแบบไม่ติดต่อมาเลย แถมยังกล่าวว่าเธอเป็นคนผิดกับเหตุการณ์เมื่อครู่อีก จึงทำให้เธอไม่อยากไปไหนกับเขาอีก เพราะอึดอัดที่ภายในใจมีแต่คำถามากมายแต่ไม่สามารถเอ่ยถามเขาได้เลย“ได้สิ มันก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรหรอก”“ค่ะ?” เธอแปลกใจในสรรพนามที่เป
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 10 ถอยห่าง
หลังจากนั้นไม่นานพาทต้าก็ตื่นขึ้นมาในช่วงเวลาเกือบเช้ามืด เขารีบคลายหญิงสาวออกจากอ้อมกอดทันที พลางนึกโทษตัวเองที่เผลอตัวเองกอดร่างนุ่มนิ่มทั้งคืน เพียงชั่วครู่ใบหน้าแฟนสาวก็ลอยขึ้นมาในหัวจึงรีบควานหาเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายจากเหตุการณ์เมื่อคืนมาสวมใส่รวบๆ ก่อนที่จะมีคนมาเห็น และไม่รอช้ารีบเปิดหน้าต่างกระโดดลงจากระเบียงเพื่อไปยังห้องพักของตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันมามองหญิงสาวเลย “อื่อออ เมื่อยจัง” เสียงของหญิงสาวที่ตื่นขึ้นมาในสาววันใหม่เพียงลำพังด้วยความมเมื่อยล้า มองหาคนที่เธอรักที่นอนด้วยกันเมื่อคืนแต่ก็ไม่พบ เหลือเพียงความว่างเปล่าบนที่นอนที่ไร้ไออุ่นจากฝั่งของเขา แสดงให้เห็นว่าเขาคงออกไปนานแล้วเธอจึงได้แต่คิดน้อยใจว่าที่เธอเป็นอยู่ไม่ต่างอะไรกับหญิงขายบริการเลย จะต่างกันแค่ตรงที่เขาไม่ได้ให้เงินเธอทุกครั้งที่ได้ร่วมกันแค่นั้นเอง แค่คิดเพียงเท่านี้ก็พลันให้น้ำใสๆไหลออกมาจากดวงตากลมโตอย่างไม่รู้ตัว นานนับ 5 นาทีพอตั้งสติได้ ก็คิดว่าเขาคงกลัวคนมองเธอไม่ดีคิดจะจับเขา เขาจึงทำเช่นนี้“เอาน่า ยังไงเขาก็เป็นห่วงเรา ไม่งอแงนะต้นข้าว” หญิงสาวบอกกับตัวเองเบาๆ พร้อมกับพา
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 9 น้อยใจ
เวลาล่วงเลยมาจน 12.30 น. ทุกคนเมื่อเก็บของสัมภาระตัวเองเป็นที่เรียบร้อย ก็ทยอยกลับมารวมตัวกันบริเวณห้องอาหารที่ทางรีสอร์ทได้จัดเตรียมไว้ให้ อาหารส่วนใหญ่เป็นอาหารทะเลบุฟเฟ่ต์สามารถเลือกทานได้เองตามความชอบของแต่ละบุคคล “ทาง Grand Dimon มีความยินดีอย่างยิ่งที่ทางบริษัทได้เลือกมาพักกับทางรีสอร์ทของเรา ดังนั้นตอนนี้ขอเชิญทุกท่านลงมือทานอาหารได้จนถึงเวลา 14.00 น. จากนั้นขอให้ทุกท่านไปพร้อมเพรียงกันที่ชายหาดเพื่อขึ้นเรือไปดูจุดชมวิวบริเวณหน้าผา และดำน้ำดูปะการังใต้ทะเลน้ำตื้นนะครับ หากสงสัยหรือต้องการอะไรเพิ่มเติมสามารถติดต่อพนักงานได้ที่เค้าท์เตอร์บริเวณประตูข้างทางเข้าห้องอาหารได้เลยนะครับ ขอให้ทานให้อร่อยครับ” เมื่อผู้จัดการรีสอร์ทกล่าวเสร็จทุกคนก็ลงมือรับประทานอาหารกันตามอัธยาศัย บางคนไม่ทานก็ออกไปเดินเล่นถ่ายรูป ตามจุดต่างๆ อย่างตื่นเต้น และสนุกสนาน ด้านต้นข้าวเธอเลือกอาหารสองสามอย่างแล้วนำมานั่งทานบริเวณริมหน้าต่างกระจกที่มองเห็นวิวของน้ำทะเลสีฟ้าสดใส ซึ่งตรงกันข้ามกับจิตใจที่หม่นหมองของเธอเพียงลำพัง“ทานคนเดียวไม่เหงาแย่เหรอครับ” เคมีเพื่อนของพาทต้าเดินถื
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 8 หวันไหว
วารินทร์นั่งรอแฟนหนุ่มที่บอกว่าจะมารับเธอในตอนเย็นแต่ตอนนี้มันเลยหกโมงเย็นมาแล้วยังไม่โผล่หน้ามาเลย เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อนเธอสังหรณ์ใจแปลกๆเพราะก่อนหน้านี้มีคนในบริษัทเขาแอบส่งรูปเขากับผู้หญิงปริศนาคนหนึ่งมาให้ทางไลน์แต่ติดต่อกลับไปไม่ได้ทำให้ภายในใจของเธอค่อยๆเกิดคำถามและแรงหึงหวง คอยจับผิดแฟนหนุ่มแบบห่างๆตลอดเวลา เพียงไม่กี่อึดใจรถ Mercedes คันหรูของชายหนุ่มแฟนอันเป็นที่รักของเธอก็แล่นมายังหน้าคฤหาสน์ตรงจุดที่เธอรอพอดี เธอรีบเดินไปหาด้วยใจที่ร้อนรนพลางทำหน้างอ ต่อว่าเขาด้วยความไม่พอใจที่มาช้า "ทำไมต้ามาช้าแบบนี้รู้มั้ยรินรอต้าจะครบชั่วโมงแล้ว" "ผมเพิ่งคุยกับลูกค้าเสร็จ แล้วอีกอย่างรถก็ติดมากด้วย รินไม่งอลผมนะครับ ผมขอโทษ" "ช่วงนี้ต้าดูแปลกๆไปนะ ต้าไม่เคยมารับรินช้าเลยตั้งแต่ครบกัน" "รินอย่าหาเรื่องทะเลาะเลย เดี๋ยวไม่สวยน้าา ไหนๆยิ้มหน่อยสิที่รักของผม" เขาดึงแก้มเธอไปมาเหมือนเด็กน้อย เธอจึงยอมยิ้มแต่ไม่ยอมลืมเรื่องนี้แน่ๆเขาต้องรู้ให้ได้ว่าผู้หญิงเลวคนนั้นเป็นใครถึงกล้ามายุ่งกับคนรักของเธอ " รินไม่ใช่เด็กนะ แก้มช้ำหมดแล้วเนี้ย รี
เกมรักลวงใจ thanks for playing บทที่ 7 คนในความลับ nc
เช้าวันจันทร์อันสดใสของใครหลายๆคนรวมถึงต้นข้าวด้วย หลังจากวันนั้นผ่านมา 2 วันร่างกายของต้นข้าวเริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ แม้จะมีร่องรอยเหลืออยู่ตามลำคอบ้างแต่เธอก็ใช้คอลซีเลอร์ปกปิดไว้เป็นอย่างดีเพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัยของพนักงานในบริษัท เขาไปรับเธอที่บ้านเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา “ข้าว ผมมีเรื่องอยากให้เราตกลงกัน” “เรื่องอะไรค่ะ” เธอทำหน้าสงสัย “ผมอยากให้ข้าวเก็บเรื่องของเราไว้ก่อน คือผมไม่อยากให้ใครมองคุณไม่ดี คุณเข้าใจผมใช่มั้ย?” “แต่ว่า....” “นะครับบบ” “ค่ะ ข้าวตามใจคุณ ข้าวไม่อยากให้คุณไม่สบายใจ” “ขอบคุณข้าวมากนะครับที่เข้าใจผม” เธอเป็นเหมือนลูกไก่ในกำมือ จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด เขาคิดในใจอย่างผู้ที่ถือไผ่เหนือกว่า เขาจอดรถที่โซนของผู้บริหารบริษัท และให้ต้นข้าวเดินออกไปก่อนเพราะไม่อยากให้เป็นที่สงสัยของคนในบริษัทซึ่งเธอก็ทำตามแต่โดยดี ไม่นานเขาก็เดินตามออกไปโดนขึ้นลิฟต์ตัวของฝั่งผู้บริหาร เมื่อเขามาถึงก็เห็นเธอนั่งรถที่โต๊ะอยู่ก่อนแล้วจึงหันไปสั่งกาแฟเหมือนเป็นแค่เจ้านายและลูกน้องธรรมดา ซึ่งต้นข้าวก็เข้าใจดีต
You May Also Like
แม่ผู้โศกเศร้า จะดูแลเจ้าเอง
สิบห้ากันยา ราศีสิงห์1.3K viewsเมียพ่อขอทรีซั่ม 3P | PWP | NC30+
จันทร์ต้องลม13.1K viewsค่ำคืนคนโสด
เริงใจ961 viewsรวมเรื่องสั้นบนเตียง
theoneyoulove2.3K viewsพลาดรักสามีร้าย
RiTAA59 viewsขุมทรัพย์สุดปลายฟ้า ปริศนาในฮูปแต้ม
นัทธ์หทัย901 viewsเพื่อเธอ
ดับบิวซี579 viewsคลินิกเร่าร้อน - คุณหมอและน้องสาวดาวมหาลัย
เงาดาวตก4.6K views
