ログイン“แต่เท่าที่แม่ฟังจากหมอภีม ผู้หญิงคนนี้ดูท่าจะไม่ใช่เด็กเหลวไหล แล้วเหมือนจะไม่ค่อยประสาเรื่องพวกนี้ด้วย”อรอุมามองเขานิ่ง“ถ้าแกไม่ได้จริงจัง ก็อย่าไปทำให้เขาคิดเกินเลย เข้าใจไหม”ฮันเตอร์นิ่งไปจริงจังเหรอ...เขาเหลือบมองไปทางประตูห้องนอนโดยไม่รู้ตัวถ้าจะมีใครไม่จริงจังกับความสัมพันธ์นี้ ก็ดูเหมือนจะเป็นผู้หญิงที่แอบอยู่ในห้องมากกว่าคนที่ย้ำกับเขาเองว่าอยู่ด้วยกันเพราะข้อตกลงไม่ต้องเจอกันทุกวันไม่ต้องรู้ว่าเธอไปไหนแถมยังพยายามกลับคอนโดตัวเองทุกครั้งที่มีโอกาสฮันเตอร์ถอนหายใจเบา ๆ“ไม่ได้เป็นอย่างที่แม่คิดหรอกครับ”อรอุมาหรี่ตามอง“งั้นก็พามาเจอครอบครัวได้แล้ว”“ขอผมคุยกับเขาก่อน” ฮันเตอร์ตอบ “ถ้าเขาโอเค เดี๋ยวผมพาไป”คำตอบนั้นกลับทำให้อรอุมามองลูกชายอย่างแปลกใจ“เดี๋ยวนะ”“อะไรอีกครับ”“ผู้หญิงคนนั้นรู้ไหมว่าแกเป็นใคร”“รู้ครับ”“รู้ด้วยว่าครอบครัวแกเป็นใคร?”“รู้ครับ”คราวนี้อรอุมานิ่งจริง ๆเธอหันไปมองประตูห้องนอนอีกครั้งด้วยความสงสัยรู้ว่าฮันเตอร์เป็นใคร รู้ว่าครอบครัวเขาเป็นใคร แถมตอนนี้ยังอยู่ในห้องนอนลูกชายเธอ แต่กลับไม่ยอมออกมาให้เห็นหน้าแปลกกว่าที่คิดเอาไว้เสียอีก“ง
ยิ่งเขาขวาง เธอก็ยิ่งแน่ใจว่ามีอะไรอยู่ด้านใน“แกซ่อนใครไว้ในห้องหรือเปล่า”ฮันเตอร์ยิ้มแต่ไม่ตอบท่าทางแบบนั้นยิ่งทำให้อรอุมาจ้องเขาเขม็งส่วนอีกด้านของประตู ไอวี่ที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่แทบไม่กล้าหายใจหัวใจเต้นแรงขึ้นทุกครั้งที่ได้ยินเสียงอรอุมาใกล้เข้ามาโดยเฉพาะประโยคเมื่อครู่แกซ่อนใครไว้ในห้องหรือเปล่าเธอก้มมองตัวเอง ก่อนรีบถอยห่างจากประตูอีกนิดด้านนอก ฮันเตอร์ยังคงยืนขวางแม่เอาไว้ด้วยสีหน้าสบาย ๆ“ผมขอเข้าไปแต่งตัวก่อน เดี๋ยวออกมาคุยด้วย”อรอุมามองเขาอย่างจับผิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ“ไปสิ”ฮันเตอร์ยิ้ม“ครับ”เขาหมุนตัวเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ก่อนปิดประตูตามหลังทันทีที่ลูกชายหายเข้าไป อรอุมาก็หันกลับมามองบรรดาของที่วางอยู่เต็มห้องอีกครั้งเธอเดินเข้าไปหยิบถุงหนึ่งขึ้นมาดูชุดกระโปรงผู้หญิงอีกถุงเป็นรองเท้าส้นสูงอีกกล่องเป็นกระเป๋าผู้หญิงอรอุมาหยิบขึ้นมาดูทีละอย่าง ก่อนถอนหายใจยาวเมื่อนึกถึงคำตอบของลูกชายเมื่อครู่ซื้อมาใส่เอง“เชื่อตายละ...”เธอวางกระเป๋าลง ก่อนหันไปมองประตูห้องนอนอีกครั้งด้วยสายตารู้ทันเปลี่ยนรหัสประตูไม่ยอมให้เข้าห้องนอนแถมมีของผู้หญิงอยู่เต็มห้องข
อรอุมาหรี่ตามองประตู“ซ่อนใครไว้ในห้องหรือเปล่าเนี่ย”ยิ่งคิดก็ยิ่งน่าสงสัยเธอยกมือกดกริ่งทันทีกริ๊ง!เงียบอรอุมากดอีกกริ๊ง! กริ๊ง! กริ๊ง!ด้านในห้อง ไอวี่สะดุ้งแทบทุกครั้งที่เสียงกริ่งดัง“ทำยังไงดี...”เธอมองตัวเอง แล้วมองของใช้กับเสื้อผ้าผู้หญิงที่ตอนนี้วางเต็มห้องถ้าอรอุมาเข้ามาเห็นสภาพนี้ ต่อให้เธอมีสิบปากก็คงอธิบายไม่ถูกกริ๊ง! กริ๊ง!เสียงกริ่งดังรัวขึ้นอีกครั้งไอวี่รีบถอยออกจากประตู ก่อนหมุนตัวเดินเร็ว ๆ ตรงไปยังห้องนอนเสียงน้ำในห้องน้ำยังดังอยู่เธอเดินเข้าไปเคาะประตูทันทีก๊อก ๆ ๆ!“พี่ฮันเตอร์!”ไม่มีเสียงตอบไอวี่เคาะแรงกว่าเดิม“พี่ฮันเตอร์! เปิดหน่อยค่ะ”เสียงน้ำหยุดลงไม่นานเสียงของคนด้านในก็ดังตอบกลับมาอย่างไม่รีบร้อน“อะไร”“ออกมาก่อนค่ะ เร็ว ๆ เลย”“มีอะไร”ไอวี่เหลือบมองไปทางประตูห้องอีกครั้ง เมื่อเสียงกริ่งดังขึ้นมาอีกรอบ“แม่พี่มา!”ด้านในเงียบไปทันทีก่อนเสียงฮันเตอร์จะดังขึ้น“แม่?”“ค่ะ!” ไอวี่ตอบเสียงเบาแต่ร้อนรน “ยืนอยู่หน้าห้อง แล้วก็กดกริ่งไม่หยุดเลยด้วย”เงียบไปอีกสองวินาทีก่อนเสียงฮันเตอร์จะตอบกลับมาอย่างสบายเกินเหตุ“ก็เปิดประตูให้เข้ามาสิ”ดวงตา
แต่เรื่องคีรันกลับยังไม่หายไปจากความคิดฮันเตอร์รู้ดีว่าตัวเองไม่มีเหตุผลจะขัดขวางโปรเจกต์นั้น เพราะมันเป็นประโยชน์กับบริษัทของไอวี่จริง ๆ และถ้ามองในมุมธุรกิจ เขาเองก็คงแนะนำให้เธอคว้าโอกาสนี้เอาไว้เหมือนกันสิ่งที่เขาไม่ชอบไม่ใช่เรื่องงานเลยสักนิดแต่เป็นคนที่เอาเรื่องงานมาเป็นโอกาสเข้าใกล้เธอต่างหากฮันเตอร์กระชับอ้อมแขนขึ้นเล็กน้อย พลางมองคนที่ยังหลับไม่รู้เรื่อง“เสนองานก็เสนองานไปสิวะ...จะจีบด้วยทำไม”เขาพึมพำอย่างหงุดหงิดก่อนหน้านี้เขาอาจมองคีรันเป็นแค่ผู้ชายอีกคนที่สนใจไอวี่ แต่ตอนนี้มันต่างออกไปเพราะคีรันไม่ได้มีแค่ความสนใจในตัวเธอ แต่ยังมีทั้งความสามารถ เครือข่าย และโอกาสทางธุรกิจที่สามารถช่วยไอวี่ได้จริงยิ่งบริษัทของเธอฟื้นตัวเร็วเท่าไร เธอก็ยิ่งมีทางเลือกมากขึ้นเท่านั้นและนั่นหมายความว่า วันหนึ่งเธออาจไม่จำเป็นต้องพึ่งเขาอีกเลยก็ได้ความคิดนั้นทำให้ฮันเตอร์นิ่งไปเล็กน้อยเขาก้มมองไอวี่ในอ้อมแขน ก่อนกระชับกอดเธอแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัวดูเหมือนคีรันจะเป็นคู่แข่งที่น่ารำคาญกว่าที่เขาคิดเอาไว้จริง ๆ..............หลายวันต่อมา“วันนี้อัยจะกลับคอนโดนะคะ”ไอวี่พูดขึ้นขณะเก็บของ
ไอวี่หันมามอง“นอกจากเรื่องงาน คุยอะไรกันอีก”“ไม่ได้คุยค่ะ”ฮันเตอร์หรี่ตามองเธอนิ่ง ๆ ราวกับกำลังพยายามจับพิรุธจากสีหน้า“จริง?”“จริงค่ะ”“มันไม่ได้พูดอะไรเลย?”ไอวี่ชะงักไปนิดหนึ่ง แต่ยังคงส่ายหน้า“ไม่ได้พูดค่ะ”ฮันเตอร์ยังจ้องเธอไม่เลิกไอวี่จึงรีบแกะมือเขาออก“จริง ๆ ค่ะ อัยไปอาบน้ำนะคะ”พูดจบก็รีบเดินหนีไปทางห้องนอนทันที ทิ้งให้ฮันเตอร์มองตามด้วยสายตาสงสัยอยู่ด้านหลังเมื่อประตูห้องนอนปิดลง ฮันเตอร์จึงละสายตากลับมา ก่อนหยิบรายละเอียดแผนงานของคีรันขึ้นมาดูอีกครั้งเขาไล่อ่านข้อมูลอยู่ครู่หนึ่ง สีหน้าค่อย ๆ จริงจังขึ้นต้องยอมรับว่าเป็นแผนที่ดีถ้าบริษัทของไอวี่ได้เข้าไปอยู่ในโปรเจกต์นี้จริง ไม่เพียงจะช่วยเปิดตลาดต่างประเทศ แต่ยังทำให้เธอมีช่องทางและเครือข่ายทางธุรกิจเพิ่มขึ้นอีกมากและนั่นหมายความว่า...ต่อจากนี้เขาอาจไม่ใช่ทางเลือกเดียวที่เธอมีอีกแล้วฮันเตอร์ถอนหายใจ ก่อนเอนตัวพิงพนักโซฟาอย่างหงุดหงิดคีรันอาจไม่ได้มีฐานะหรืออำนาจทางธุรกิจเทียบเท่าเขา แต่ก็มีทั้งความสามารถ เครือข่าย และที่สำคัญ...มันกำลังพยายามเข้าหาไอวี่อย่างชัดเจนดูเหมือนผู้ชายคนนี้จะเป็นคู่แข่งที่น่ารำคาญ
“หรือมีคนรอ”ไอวี่ชะงักไปนิดหนึ่ง“ค่ะ”คำตอบตรง ๆ ทำให้คีรันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนถาม“ฮันเตอร์เหรอ”คราวนี้ไอวี่ไม่ได้เลี่ยง“ค่ะ”คีรันพยักหน้าช้า ๆ“สองคนคบกันอยู่?”คำถามนั้นทำให้ไอวี่ตอบไม่ถูกจะบอกว่าคบกันก็ไม่ใช่เพราะระหว่างเธอกับฮันเตอร์ตอนนี้มีเพียงข้อตกลงหนึ่งปีที่ไม่มีใครรู้“มัน...ค่อนข้างซับซ้อนค่ะ”คีรันหัวเราะเบา ๆ“ฟังแบบนี้แปลว่ายังมีโอกาสอยู่หรือเปล่า”ไอวี่มองเขาทันที“พี่คีรัน”“พี่แค่ถาม”เขายกมือขึ้นเล็กน้อยอย่างยอมแพ้ แต่รอยยิ้มยังอยู่“ไม่กดดันครับ เรื่องงานก็ส่วนเรื่องงาน พี่แยกออก”คำตอบนั้นทำให้ไอวี่ผ่อนคลายลง“ขอบคุณค่ะ”“แต่เรื่องอื่น พี่ก็ไม่ได้บอกว่าจะยอมแพ้นะ”ไอวี่นิ่งไปคีรันกลับหยิบแก้วน้ำขึ้นดื่มอย่างสบาย ๆ ราวกับเพิ่งพูดเรื่องธรรมดาเธอจึงตัดสินใจไม่ต่อความเรื่องนี้“งั้นวันนี้อัยขอตัวก่อนนะคะ เดี๋ยวรายละเอียดโปรเจกต์พี่ส่งให้อัยได้เลย”“ได้ครับ”คีรันเรียกพนักงานมาเช็กบิลไอวี่หยิบกระเป๋าขึ้นมา แต่เขากลับพูดขึ้นก่อน“มื้อนี้พี่เลี้ยง”“ไม่เป็นไรค่ะ หารกันก็ได้”“ถือว่าเลี้ยงต้อนรับพาร์ตเนอร์ใหม่”“อัยยังไม่ได้ตกลงเข้าร่วมเลยนะคะ”“งั้นถือว่าพี่ลงท


![Evil Engineerร้ายรักวิศวะเลว [ไนต์]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)




