تسجيل الدخولความจริงตอนนี้เขาเริ่มหงุดหงิดกับสถานการณ์ตรงหน้า แต่ก็ยังอดอยากรู้ไม่ได้ว่าไอวี่จะทำอย่างไรถ้ากลับมาเห็นผู้หญิงคนอื่นนั่งอยู่ข้างเขาไม่นานนัก ร่างบางที่คุ้นตาก็ปรากฏขึ้นตรงทางเดินฮันเตอร์มองเห็นเธอทันทีไอวี่เดินกลับมาที่โต๊ะ ก่อนชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่ในตำแหน่งเดิมของตัวเองสายตาของเธอเลื่อนจากแพรวาไปยังฮันเตอร์เพียงครู่เดียวเธอก็เข้าใจคงเป็นผู้หญิงที่ไทเกอร์พูดถึงสินะไอวี่ไม่ได้พูดอะไรเธอเพียงเก็บสีหน้าให้เรียบเฉย ก่อนเดินผ่านไป ตั้งใจจะนั่งลงตรงที่ว่างถัดไปฮันเตอร์มองตามความหงุดหงิดที่เพิ่งสงบลงกลับพุ่งขึ้นมาอีกครั้งไม่คิดจะพูดอะไรสักคำเลยหรือไงวะเขาถอนหายใจแรง ๆ ก่อนเอื้อมมือไปจับมือเธอ“อัย”ไอวี่หันมา“คะ?”“มานี่”ยังไม่ทันที่เธอจะถามอะไร ฮันเตอร์ก็ดึงเธอเข้ามาใกล้ ก่อนประคองให้นั่งลงบนตักของตัวเอง“อ๊ะ! พี่ฮันเตอร์!”ไอวี่ตกใจจนรีบจับไหล่เขาเอาไว้แพรวาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หันมองทันทีรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอค่อย ๆ จางลง“พี่ฮันเตอร์...”ชายหนุ่มหันไปมอง“ขอโทษนะ แพรวา”“คะ?”“วันนี้พี่มีคนมาด้วย ไม่สะดวก”แพรวาชะงักไปเธอมองไอวี่ที่นั่งอยู่บนตักเขา
ไอวี่ไม่ได้ตอบ เพียงพยักหน้าเล็กน้อยแล้วเดินออกไปฮันเตอร์มองตามจนกระทั่งเห็นเธอเลี้ยวเข้าไปทางห้องน้ำหญิงจริง ๆ จึงค่อยหันกลับมา“มึงทะเลาะกันมาเหรอวะ”ไทเกอร์ถามขึ้นทันที“เออ”“เรื่องอะไร”ฮันเตอร์ยกแก้วขึ้นจิบ ก่อนตอบอย่างหงุดหงิด“ก็ตอนที่มึงโทรมา เขานั่งอยู่ในรถด้วย”ไทเกอร์ชะงัก“เชี่ย...”เขาหันไปมองเอเดรียนทันที“กูไม่รู้ว่ามึงอยู่กับน้องเขานี่หว่า!”“กูก็ไม่ได้บอก”“แล้วมึงก็ปล่อยให้กูพูดเรื่องแพรวาเนี่ยนะ”“เออ”เอเดรียนส่ายหน้าอย่างไม่เข้าใจ“แล้วมึงจะพาน้องเขามาที่นี่ทำไมวะ”ฮันเตอร์วางแก้วลงบนโต๊ะ“ก็เขาพูดเหมือนไม่แคร์กูเลย”“แล้ว?”“กูอยากรู้ว่ามันจริงหรือเปล่า”ไทเกอร์ขมวดคิ้ว“เดี๋ยวนะ มึงหมายความว่าไง”“ก็เขาเอาแต่พูดว่ากูจะไปไหน จะไปหาใครก็ได้ เขาไม่สนใจ”“แล้วมึงก็เลยพาเขามานี่?”“เออ”ไทเกอร์มองหน้าเพื่อนอย่างเหลือเชื่อ ก่อนหลุดหัวเราะออกมา“มึงนี่มันประสาทจริง ๆ”ฮันเตอร์ตวัดสายตามอง“อะไรของมึง”“ก็มึงอยากให้น้องเขาหึงมึงใช่ไหมล่ะ”ฮันเตอร์นิ่งไปนิดหนึ่ง ก่อนตอบอย่างไม่คิดจะปิดบัง“ก็ควรเป็นงั้นหรือเปล่าวะ”ไทเกอร์กับเอเดรียนหันมองหน้ากันทันที“โห...” เอเดรียนล
ไอวี่หยุดเดิน ก่อนหันกลับมามองเขา“กลับคอนโดค่ะ”“พี่พามาถึงนี่แล้ว”“แต่อัยไม่ได้อยากมานี่คะ”ฮันเตอร์มองเธอนิ่ง ๆ ก่อนพูดสั้น ๆ“เข้าไปด้วยกัน”ไอวี่ส่ายหน้า“อัยไม่อยากไปค่ะ”“อัย”“พี่อยากมา พี่ก็เข้าไปเถอะค่ะ อัยจะกลับเอง”คำตอบนั้นยิ่งทำให้ฮันเตอร์หงุดหงิดเขาไม่ชอบที่เธอพูดเหมือนพร้อมจะแยกจากเขาได้ทุกเมื่อ“พี่ไม่ได้ถามนะ” น้ำเสียงของเขาแข็งขึ้น “เป็นคำสั่ง”ไอวี่ชะงักไปทันทีเธอเงยหน้ามองเขานิ่ง ๆแววตาที่ก่อนหน้านี้มีเพียงความไม่พอใจ ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเสียใจอย่างปิดไม่มิดคำว่า คำสั่ง ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะตัดสินใจว่าอยากไปไหนหรือไม่อยากไปไหนทั้งที่เธอไม่ได้ทำอะไรผิดเลย“อัยต้องทำตามที่พี่สั่งทุกอย่างเลยเหรอคะ”คำถามเบา ๆ นั้นทำให้ฮันเตอร์ชะงักเขามองใบหน้าของเธอ ก่อนสายตาจะเลื่อนลงไปยังข้อมือเล็กที่ตัวเองกำลังจับอยู่ฮันเตอร์ค่อย ๆ คลายมือออกความหงุดหงิดยังคงอยู่ แต่พอเห็นแววตาของไอวี่ เขากลับรู้สึกไม่ดีขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกชายหนุ่มถอนหายใจเบา ๆ ก่อนปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง“เข้าไปด้วยกัน เสร็จแล้วจะไปส่ง”ไอวี่ไม่ได้ตอบทันทีเธอมองเขาอยู่ครู่หนึ่ง
คำตอบนั้นทำให้ฮันเตอร์เงียบไปชั่วขณะเขาจำได้ดีว่าตัวเองเคยพูดแบบนั้นจริง ๆแต่ตอนนี้กลับรู้สึกหงุดหงิดทุกครั้งที่เธอยกมันขึ้นมาอ้าง“แล้วพี่บอกเหรอว่าตอนนี้พี่จะไปหาใคร”“เปล่าค่ะ”“แล้วทำไมต้องไล่พี่ไปด้วย”“อัยไม่ได้ไล่นะคะ” ไอวี่รีบแย้ง “อัยแค่บอกว่าถ้าพี่อยากไป ก็ไปได้ ไม่ต้องเป็นห่วงอัย”“นั่นแหละที่พี่ไม่ชอบ!”น้ำเสียงที่ดังขึ้นทำให้ไอวี่สะดุ้งเล็กน้อยฮันเตอร์เม้มริมฝีปาก ก่อนพยายามปรับอารมณ์ของตัวเอง“พี่ไม่รู้หรอกนะว่าอันไหนที่พี่ทำแล้วทำให้อัยคิดแบบนี้” เขาพูดต่อด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ช่วงหลังมานี้พี่อยู่กับอัยแทบทุกวัน พี่พาอัยไปไหนมาไหนด้วย พาไปเจอแม่ เจอป๊า แล้วพี่ก็ไม่ได้ไปยุ่งกับผู้หญิงคนไหนอีก”ไอวี่หันมามองเขาฮันเตอร์เหลือบสบตาเธอ ก่อนพูดต่อ“พี่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไง อัยถึงจะเลิกคิดว่าพี่พร้อมจะทิ้งอัยไปหาคนอื่นตลอดเวลา”หัวใจของไอวี่กระตุกวูบกับคำพูดนั้นแต่เธอกลับไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไรเพราะสิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริงช่วงหลังมานี้ฮันเตอร์ดูแลเธอดีมาก เขาแทบไม่ปล่อยให้เธอคลาดสายตา คอยรับส่ง พาไปกินข้าว และยังพาเธอไปพบครอบครัวของเขาทุกอย่างทำให้เธอเผลอรู้สึกว่าตัว
ฮันเตอร์หัวเราะหึ“แล้วทำไมมึงต้องรู้ทุกเรื่อง”“เฮ้ย! ตอบแบบนี้แสดงว่ามีจริง ๆ ด้วยสินะ” ไทเกอร์รีบสวนกลับ “ว่าแต่ตอนนี้มึงอยู่กับใคร”ฮันเตอร์เหลือบมองหญิงสาวข้างกายทันทีไอวี่ที่ได้ยินทุกคำถามรีบส่ายหน้าให้เขา พร้อมส่งสายตาห้ามอย่างชัดเจนชายหนุ่มเห็นแล้วก็ยิ่งนึกสนุกเขาเลิกคิ้วให้เธอเหมือนตั้งใจจะแกล้ง ก่อนหันกลับไปมองถนน“ไม่ต้องรู้หรอก”“อ้าว! ทำแบบนี้ไม่ได้นะเว้ย เสียระบบหมด!”ฮันเตอร์หลุดหัวเราะ“ระบบอะไรของมึงวะ”“ก็ระบบแก๊งเราไง! วันนี้วันศุกร์นะเว้ย คืนวันศุกร์มันต้องออกล่าสิ จะมาหายหัวแบบนี้ได้ไง”ไอวี่หันขวับมามองฮันเตอร์ทันทีที่ได้ยินคำว่า ออกล่าส่วนเจ้าตัวกลับทำเพียงยิ้มขำ ราวกับคุ้นเคยกับคำพูดแบบนี้ของเพื่อนเป็นอย่างดี“แล้วไง”“แล้วไงอะไรของมึง! จะมาหรือเปล่าเนี่ย”“ไม่ไป”“เดี๋ยวก่อน! อย่าเพิ่งปฏิเสธ” ไทเกอร์รีบพูดแทรก “วันนี้มีสาวสวยมาด้วยนะเว้ย จำแพรวาได้ไหม คนที่มึงได้กินไปเมื่อคราวก่อนน่ะ”ฮันเตอร์เลิกคิ้วเล็กน้อย“แพรวา?”“เออ! คนนั้นแหละ วันนี้โคตรสวยเลย กูนั่งอยู่โต๊ะใกล้ ๆ เขาเนี่ย เห็นเขาถามถึงมึงด้วย สนใจไหม เดี๋ยวกูไปชวนมาให้”ฮันเตอร์เหลือบมองไอวี่อีกคร
อรอุมาหัวเราะ“หมายถึงดีใจที่สุดต่างหาก”ฮันเตอร์ยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดีส่วนวิกรมที่นั่งฟังสองแม่ลูกคุยกันมาตลอดกลับขมวดคิ้ว“เดี๋ยวนะ มีเรื่องอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกไหมเนี่ย”อรอุมาหันไปมองสามี“คุณเฉยไว้ก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันเล่าให้ฟัง”“อ้าว แล้วทำไมผมต้องรู้ทีหลังทุกที”วิกรมบ่น ก่อนสายตาจะเหลือบไปเห็นภีมที่นั่งยิ้มอยู่เงียบ ๆ“นี่เราก็รู้เรื่องกับเขาด้วยเหรอ”ภีมยังไม่ทันได้ตอบ ฮันเตอร์ก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน“ตัวดีเลยครับ ขี้ฟ้องตั้งแต่เด็กยันโต”“เฮ้ย กูยังไม่ได้ฟ้องอะไรเลยนะ”ภีมรีบแก้ตัวอรอุมาหันไปหาเขาทันที“ไม่ต้องไปสนใจมัน หมอภีมทำดีแล้ว”“เห็นไหม” ภีมหันไปยักคิ้วให้ฮันเตอร์ “อาอรยังเข้าข้างกู”ฮันเตอร์หัวเราะ“ครับ คนดีของแม่”“แน่นอน”บรรยากาศในห้องรับแขกเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ แม้แต่วิกรมที่ยังไม่รู้เรื่องทั้งหมดก็ได้แต่ส่ายหน้าตามไปด้วยไม่นานไอวี่ก็เดินกลับออกมาอรอุมาเห็นเธอก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปหา“จะกลับแล้วเหรอลูก”“ค่ะคุณป้า ดึกมากแล้ว เดี๋ยวอัยรบกวนคุณป้ากับคุณลุงนานเกินไป”“รบกวนอะไรกัน” อรอุมาจับมือเธอไว้ “คราวหน้ามาอีกนะลูก ป้าจะรอ”ไอวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน“ค่ะ”“สัญ







