LOGINหนึ่งเดือนต่อมาบริษัทของไอวี่เริ่มมีรายได้จากโครงการใหม่เข้ามามากขึ้น กระแสเงินสดค่อย ๆ มั่นคง และมีกำไรต่อเนื่องไอวี่จึงตัดสินใจนำเงิน สิบล้านบาท ไปชำระคืนบริษัทของครอบครัวฮันเตอร์เป็นงวดแรกจากเงินทั้งหมด สามสิบล้านบาท ที่เธอเคยยืมมาทำให้ตอนนี้เหลือหนี้อีก ยี่สิบล้านบาทฮันเตอร์ได้รับแจ้งจากฝ่ายบัญชีในช่วงบ่ายเขามองตัวเลขบนหน้าจออยู่นานสิบล้านบาท...เธอกำลังพยายามคืนเงินให้เร็วที่สุดแทนที่จะรู้สึกดี ฮันเตอร์กลับยิ่งน้อยใจเพราะยิ่งไอวี่รีบคืนเงินมากเท่าไร มันก็ยิ่งเหมือนเธอกำลังพยายามทำให้ตัวเองไม่ต้องพึ่งพาเขาอีกเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมามองชื่อของเธอยังอยู่ตรงนั้นแต่สุดท้ายก็ไม่ได้โทรออกในหัวกลับมีเพียงคำพูดของเธอในคืนนั้น“อัยตกลงเป็นผู้หญิงของพี่ฮันเตอร์แค่หนึ่งปี แลกกับพี่ช่วยบริหารบริษัทอัย”ฮันเตอร์วางโทรศัพท์ลงยังเหลืออีกยี่สิบล้านถ้าวันหนึ่งเธอคืนครบทั้งหมด...เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอจะยังมีเหตุผลอะไรให้กลับมาหาเขาอีกขณะเดียวกัน ข่าวเรื่องผลประกอบการของบริษัทไอวี่ก็มาถึงรสิกาบริษัทไม่ได้เพียงอยู่รอด แต่เริ่มมีกำไร และยังสามารถทยอยคืนหนี้สิบล้านบาทได้ภายในเวลาไม่นานร
จากคืนนั้น ทั้งคู่จึงแยกกันอยู่โดยไม่มีใครพูดคำว่าเลิกไอวี่คิดว่าฮันเตอร์กำลังหมดรักส่วนฮันเตอร์กลับคิดว่า สิ่งเดียวที่ทำให้ไอวี่ยังต้องการเขาอยู่...คือบริษัทของเธอหลังเซ็นสัญญากับบริษัทของคีรันได้ไม่นาน ไอวี่ก็ได้รับแจ้งว่าต้องเดินทางไปดูงานต่างประเทศสามวันเดิมทีเธอคิดจะบอกฮันเตอร์แต่ตลอดหลายวันที่ผ่านมา เขาแทบไม่รับโทรศัพท์เธอข้อความที่ส่งไปก็มีเพียงคำตอบสั้น ๆสุดท้ายไอวี่จึงไม่ได้บอกและเดินทางไปกับคีรันตามกำหนดฮันเตอร์มารู้เรื่องในวันที่สอง เมื่อเห็นภาพจากงานที่มีไอวี่ยืนอยู่ข้างคีรันเขาโทรหาเธอทันทีแต่ครั้งนี้กลับเป็นไอวี่ที่ไม่รับสามวันต่อมาทันทีที่ไอวี่กลับถึงคอนโด ฮันเตอร์ก็มารออยู่แล้ว“ไปต่างประเทศกับมันทำไมไม่บอกพี่”“อัยโทรหาพี่แล้วค่ะ”“ตอนไหน”“หลายครั้ง แต่พี่ไม่รับ”ฮันเตอร์ชะงัก“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่อัยต้องไปกับมันสองคน”“มันเป็นงานค่ะ”“งานอีกแล้ว”ไอวี่ขมวดคิ้ว“ทำไมคะ”ฮันเตอร์หัวเราะในลำคอ“ชีวิตอัยมีแต่งานจริง ๆ นะ โทรหาพี่ก็เรื่องงาน ต้องการพี่ก็เรื่องบริษัท จะไปต่างประเทศกับผู้ชายคนอื่นก็ยังเพราะงาน”“แล้วพี่ต้องการจะพูดอะไรกันแน่”“ก็แค่สงสั
ฮันเตอร์ขมวดคิ้ว“สถานะอะไร”“ก็ตามข้อตกลงของเราไงคะ”สีหน้าของฮันเตอร์เปลี่ยนไปทันทีโดยที่ทั้งคู่ไม่รู้เลยว่าอีกด้านของประตู รสิกากับเอวาตามมาเงียบ ๆรสิกาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา ก่อนกดบันทึกเสียง“ข้อตกลงอะไร”ฮันเตอร์ถามช้า ๆ“ข้อตกลงหนึ่งปีไงคะ”ฮันเตอร์ถอนหายใจอย่างหงุดหงิด“พูดเรื่องนี้อีกแล้วนะ”“ก็จริงนี่คะ”ไอวี่เงยหน้ามองเขา“อัยตกลงเป็นผู้หญิงของพี่ฮันเตอร์แค่หนึ่งปี แลกกับพี่ช่วยบริหารบริษัทอัย หลังจากนั้นเราก็จบกัน...อัยยังจำได้ดีค่ะ”ด้านนอก เอวาเบิกตากว้างทันทีรสิกายังคงอัดเสียงต่อฮันเตอร์จ้องไอวี่อยู่นาน“นี่คือสิ่งที่อัยคิดมาตลอด?”“มันคือสิ่งที่เราตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกไม่ใช่เหรอคะ”“แล้วที่เรากลับมาคบกันล่ะ”ไอวี่ชะงัก“มันไม่มีความหมายอะไรเลย?”“อัยไม่ได้พูดแบบนั้น”“แต่เมื่อกี้อัยบอกเองว่าเป็นผู้หญิงของพี่แค่หนึ่งปี”“ก็พี่เป็นคนตั้งข้อตกลงนั้นขึ้นมาเอง!”คราวนี้ฮันเตอร์เงียบไอวี่พยายามกลั้นความน้อยใจเอาไว้“เพราะฉะนั้นพี่จะอยู่กับใคร จะดูแลใคร จะจูบกับใคร ก็ไม่ต้องมาอธิบายให้อัยฟังหรอกค่ะ”“ได้”คำตอบสั้น ๆ ทำให้ไอวี่ชะงักฮันเตอร์มองเธอนิ่ง“ถ้าอัยอยากให้มันเป็นแค่
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา ฮันเตอร์สอนเธอทั้งเรื่องต้นทุน กระแสเงินสด การอ่านสัญญา และการวางแผนชำระหนี้ แต่ทุกการตัดสินใจ เขายังคงให้อำนาจอยู่ในมือเธอเสมอและตอนนี้ไอวี่เริ่มยืนได้ด้วยตัวเองแล้วจริง ๆหลายวันต่อมา รสิกาเข้ามาที่บริษัทพร้อมอธิปเพื่อประชุมเรื่องงานระหว่างรอ เธอเหลือบเห็นรายงานผลประกอบการที่วางอยู่บนโต๊ะ“บริษัทมีกำไรแล้วเหรอคะ”อธิปมองตาม“นิดหน่อย แต่ก็ดีกว่าเมื่อสามเดือนก่อนมาก”รสิกานิ่งไป“ไอวี่บริหารเองทั้งหมดเหรอคะ”“อือ เห็นว่าฮันเตอร์ช่วยสอนอยู่บ้าง แต่คนตัดสินใจคือไอวี่”สีหน้าของรสิกาเปลี่ยนไปเพียงเล็กน้อยเดิมทีเธอคิดว่าอีกไม่นานไอวี่ก็คงบริหารต่อไม่ไหว สุดท้ายบริษัทแห่งนี้ก็ต้องกลับมาอยู่ในการจัดการของอธิปเหมือนเดิมแต่สามเดือนผ่านไป บริษัทกลับไม่ได้แย่ลงตรงกันข้าม มันกำลังค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมารสิกามองตัวเลขกำไรบนเอกสารอีกครั้ง ก่อนเม้มริมฝีปากแน่นดูเหมือนสิ่งที่เธอคิดว่าจะพังลงง่าย ๆ...กำลังเริ่มยืนได้ด้วยตัวเองเสียแล้ว...........ค่ำวันนั้น โรงแรมหรูใจกลางเมืองถูกใช้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงประจำปีของบริษัทครอบครัวฮันเตอร์ครอบครัวของอธิปได้รับเชิญมาร่วมงานด้วย
ทันทีที่เข้าห้อง ไอวี่ก็หันไปมองมายด์ด้วยรอยยิ้ม“ห้ามถามนะ”“ยังไม่ได้ถามเลย” ไอวี่หัวเราะ “แต่แกกับไทม์...คบกันแล้วใช่ไหม”มายด์หน้าแดง ก่อนพยักหน้าเบา ๆ“อือ”“จริงเหรอ!”“เบา ๆ สิ!”ไอวี่หัวเราะอย่างดีใจ ก่อนเข้าไปกอดเพื่อน“ดีใจด้วยนะ”เสียงเคาะประตูดังขึ้นพอดี“มายด์”ไอวี่ยิ่งยิ้มเมื่อจำเสียงไทม์ได้“แฟนมาหาแล้ว เราไปหาพี่ฮันเตอร์ดีกว่า”“อัย!”เธอหัวเราะแล้วเดินออกมา ปล่อยให้มายด์อยู่กับไทม์สองคนเมื่อมาถึงอีกบ้าน ฮันเตอร์ก็รับกระเป๋าจากมือเธอไปถือทันที“มายด์กับไทม์คบกันแล้วนะคะ”“รู้แล้ว”“รู้ได้ยังไง”“ดูหน้ามันก็รู้”ไอวี่หัวเราะ ก่อนปล่อยให้เขาจูงมือเดินไปทางรถแต่โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นเสียก่อนพี่คีรันฮันเตอร์เหลือบมองหน้าจอ สีหน้าเปลี่ยนทันทีไอวี่อมยิ้ม ก่อนกดรับ“ค่ะ พี่คีรัน”“เรื่องสามข้อที่ฮันเตอร์ถามเมื่อวาน พี่คุยกับทางโครงการให้แล้วนะ มีบางเงื่อนไขที่เขายอมแก้ เดี๋ยวพี่ส่งรายละเอียดให้อัยดูก่อน”“ได้ค่ะ ขอบคุณนะคะ”เมื่อวางสาย ไอวี่ก็หันมาหาฮันเตอร์“พี่คีรันไปคุยให้แล้วนะคะ”“อือ”“ยังไม่ชอบเขาอีกเหรอ”“เรื่องงานก็เรื่องงาน”ฮันเตอร์หันมามองเธอ“ส่วนเรื่องมัน
ไทม์ผละออกเพียงเล็กน้อย“ยังเปลี่ยนใจได้นะ”มายด์ส่ายหน้า ก่อนกระซิบชิดริมฝีปากเขา“ไม่เปลี่ยน”ไทม์ยิ้ม ก่อนก้มลงจูบเธออีกครั้งไม่นานประตูก็ปิดลงพร้อมกับแสงไฟภายในห้องที่ดับลง และคืนนั้นทั้งคู่ก็ยอมปล่อยให้ความรักที่แอบเก็บไว้ให้กันมานาน พาความสัมพันธ์ของพวกเขาก้าวข้ามคำว่าเพื่อนไปด้วยความเต็มใจของทั้งสองคน..............แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาภายในห้อง ไอวี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ก่อนจะพบว่าตัวเองยังถูกแขนใหญ่ของฮันเตอร์กอดเอาไว้แน่นเธอขยับตัวเล็กน้อย แต่คนที่เหมือนยังหลับอยู่กลับกระชับแขนทันที“จะไปไหน”“ตื่นแล้วเหรอคะ”“อือ”ฮันเตอร์ซุกหน้าลงกับต้นคอเธอเหมือนยังไม่อยากให้เธอลุกออกไปไอวี่เหลือบมองนาฬิกา ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้“พี่ฮันเตอร์”“ครับ”“เมื่อคืนไทม์ไปนอนไหน”คราวนี้ฮันเตอร์ลืมตา ก่อนยิ้มมุมปาก“บ้านนู้นมั้ง”“บ้านนู้น?” ไอวี่หันขวับ “กับมายด์เหรอคะ”“อือ”ไอวี่รีบจะลุก แต่ฮันเตอร์กอดไว้แน่นกว่าเดิม“อัยจะไปดูมายด์”“ไม่ต้องไปยุ่งกับเขาหรอก”“แต่—”“ไอ้ไทม์มันโตแล้ว มายด์ก็โตแล้ว”“พี่รู้ได้ยังไงว่าเขา...”ไอวี่หยุดพูดเอง ใบหน้าเริ่มร้อนขึ้นเมื่อเห็นสายตารู้ทั

![My Engineerรักร้ายนายจอมโหด [ต้าร์พินอิน]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)





