พลิกเกมนางร้าย

บทที่ 5

พลิกเกมนางร้าย

กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นผ้าไหมใหม่เอี่ยมและเครื่องสำอางค์ราคาแพงหรูหราส่งกลิ่นอบอวลไปทั่วทั้งห้อง แสงไฟเจิดจรัสสะท้อนเงาหญิงสาวที่ยืนมองภาพสามีตัวเองกำลังโอบกอดร่างบางในอ้อมแขน ดานเต้เงยหน้ามองอลิเซียอีกครั้งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม ไม่ต่างจากสายตาของทีมงานอีก 4-5 คน และลอเรนที่มองดูเธออยู่ อลิเซียพยายามเก็บอารมณ์ไว้ในสีหน้า แม้ว่าภายในใจตอนนี้ร้อนระอุจนอยากจะแผดเผาทุกสิ่งทุกอย่างในห้องนี้

“ฉันถามว่า นี่มันอะไรกัน?” เสียงเรียบแต่แฝงความเย็นเฉียบของดานเต้ทำให้ทุกคนในห้องสะดุ้ง อลิเซียเมินหน้าแทนคำตอบ ดวงตากลมสวยคู่นั้นอาบเคลือบด้วยความรู้สึกผิดหวังในตัวชายหนุ่มอยู่มาก

“คุณก็ถามแม่นางเอกคนดีของคุณสิ...ฉันขี้เกียจจะตอบอะไร” อลิเซียพูดปัดรำคาญเพราะรู้ว่าพูดอะไรไปก็ไร้น้ำหนัก

“ฉันจะให้โอกาสเธออีกครั้ง...ถ้าเธอบอกว่าเธอไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ ฉันจะเชื่อ” คำพูดนั้นอ่อนลงจนทำให้หัวใจของอลิเซียสั่น ดานเต้มองจ้องเธอราวกับคาดคั้นคำตอบอีกครั้งแต่อลิเซียเลือกที่จะยืนนิ่งไม่พูดอะไร

“ดานเต้...เห็นมั้ยคะ เมียคุณทำร้ายฉัน ดูแก้มฉันสิแดงไปหมด” โมนิก้าทำเสียงออดอ้อนชายหนุ่ม อลิเซียหันมองเพียงน้อยแต่ก็เลือกที่จะมองไปทางอื่นแทน ในขณะที่ทุกคนพยายามจะคาดคั้นความมผิดจากอลิเซีย เงาของใครบางคนก็เดินพ้นออกมาจากผ้าม่านห้องเปลี่ยนชุดในมือถือโทรศัพท์ที่อัดภาพไว้ชัดเจน เบนาดิกส่ายหัวด้วยความสมเพศในเหตุการณ์ที่เห็นเธอจ้องมองโมนิก้าด้วยความผิดหวังก่อนจะเดินไปยืนเคียงข้างอลิเซีย ทุกสายตาจับจ้องไปที่เธอรวมถึงโมนิก้าที่ใบหน้าตอนนี้ร้อนรนมากขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“เบนาดิก...ทำไมคุณออกมาจากหลังม่านเปลี่ยนชุดนั่น” เสียงโมนิก้าดังขึ้นทันทีที่เห็น เบนาดิกยิ้มน้อยๆ พลางเอื้อมมือไปจับอลิเซียไว้แน่น

“ไม่คิดว่าจะต้องทำรุนแรงกันขนาดนี้เลย” เบนาดิกพูดเสียงเรียบ

“นั่นสิคะ ไม่ควรจะใช้กำลังทำร้ายร่างกายกัน”  ทีมงานอีกคนสมทบทันที

“พวกคุณพาโมเน้ออกไปจากห้องนี้เถอะ ก่อนฉันจะทนไม่ไหว” เบนาดิกกล่าวเสียงแข็ง จ้องมองร่างเล็กในอ้อมกอดดานเต้ราวกับจะกินเนื้อกินเนื้อ

“ทำไม?...คุณถึงพูดไล่คุณโมเน้ล่ะคะ อลิเซียตบเธอนะ”

“เพราะที่พวกคุณเห็นกับที่ฉันเห็น มันต่างกันมากไง...และฉันเองยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเลย”

“พูดอะไรน่ะเบนาดิก คุณกำลังหมายถึงอะไร” ลอเรนถามซ้ำพลางเดินเข้าไปแตะบ่าของเบนาดิก มือถือในมือของหญิงสาวถูกยกขึ้นและเล่นภาพช้าๆ ต่อหน้าต่อตาลอเรน สีหน้าของลอเรนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เธอมองโมนิก้าสลับกับอลิเซียไม่วางตา

“พวกคุณดูอะไรกันน่ะ” โมนิก้าเริ่มทำสีหน้าร้อนรนมากขึ้น เมื่อเห็นเบนาดิกและลอเรนกำลังดูคลิปบางอย่าง ดานเต้ที่พอจะเข้าใจทุกอย่างมากขึ้น หันไปส่งสายตาหาทีมงานที่ยืนมุงดูอยู่ทันที

“ทุกคน! ออกไปให้หมด!” เสียงทุ้มตะโกนลั่นจนทีมงานและช่างแต่งหน้ารีบทยอยเดินออกจากห้องกันหมด เหลือเพียงอลิเซีย ลอเรน เบนาดิก โมนิกาและดานเต้ในห้องเท่านั้น

ทันทีที่ในห้องเงียบลง ดานเต้เดินไปปิดประตูห้องแต่งตัวอย่างแรงและก้าวเท้าไปยังเบนาดิกกับลอเรน คลิปวิดีโอเริ่มต้นที่โมนิก้ากำลังพูดจาดูถูกและหาเรื่องอลิเซียแม้เสียงจะเบาและถ่ายจากมุมมืดแต่ก็พอดูออกว่า อลิเซียกำลังถูกหาเรื่องอยู่  คลิปดำเนินไปจนโมนิก้ากวาดข้าวของบนโต๊ะลงมาที่พื้นและกรีดร้องออกมาพร้อมกับตบหน้าตัวเองซึ่งนั้นชัดเจนแทนคำตอบทุกอย่าง

“ทำไมคุณทำอะไรแบบนี้โมนิก้า?” เสียงของดานเต้โวยลั่นทันทีที่คลิปจบลง

“ฉันเปล่านะ...ดานเต้ ฉันไม่ได้ทำ เมียคุณต่างหากที่ทำร้ายฉัน”

“ถ้าฉันไม่ทันแผนเธอสักนิด เธอคงใช้แผนปัญญาอ่อนนี้เรียกร้องความเห็นใจจากคนอื่นสินะ” อลิเซียยกยิ้ม ใบหน้าที่จ้องมองโมนิก้าแสดงออกถึงความสมเพศอย่างเห็นได้ชัด

“เธอหมายความว่ายังไง...เธอทำอะไร”

“ทำสิ่งที่คนโง่ๆ อย่างเธอไม่มีทางตามทันไง” อลิเซียหยิบมือถือของเบนาดิกมาถือไว้ก่อนจะยื่นไปตรงหน้าของโมนิก้า หญิงสาวเปิดวิดีโอที่โมนิก้าหลอกทุกๆ คนให้เธอดูพลางหัวเราะออกมา โมนิก้าที่ดูคลิปพวกนั้นถึงกับหน้าซีดผาดด้วยความตกใจ

“ฉัน...ฉันไม่ได้...” โมนิก้าพูดเสียงสั่น

“โชคดีของฉันที่เบนาดิกเข้ามาช่วยแต่งตัวและเธอกำลังเข้าไปเอาของที่หลังฉากเปลี่ยนชุด จนทันได้เห็นกับตาว่านางเอกโง่ๆ แบบเธอกำลังหาเรื่องฉัน” อลิเซียเดินไปนั่งที่หน้ากระจก

“เธอไม่ควรทำแบบนี้เลยโมเน้” ลอเรนส่ายหัวอย่างระอาในขณะที่โมนิก้าเริ่มร้องไห้

“ฉันถูกใส่ร้ายลอเรน ดานเต้ ฮื่อๆ”

“ดานเต้...คุณช่วยพาคนของคุณออกไปพ้นๆ สายตาฉัน ก่อนที่ฉันจะทนไม่ไหวและลงมือกับหล่อนแบบที่หล่อนต้องการ” ดานเต้จ้องมองเงาของอลิเซียในกระจก ใบหน้าคมสวยนั้นเชิดใส่ทุกเหตุการณ์ที่เกิด หญิงสาวชายตามองเขาเพียงน้อยเมื่อรู้ว่าถูกมองอยู่ก็รีบเบี่ยงสายตาไปอีกทาง

ดานเต้พยุงโมนิก้าออกจากห้องไปในขณะที่ลอเรนและเบนาดิกกำลังช่วยกันแก้ชุดที่เกิดรอยขาดนั้นอยู่ อลิเซียหันไปสบตาลอเรนพลางเอื้อมมือกุมมือหญิงสาวไว้แน่น

“อย่าทำให้ฉันรู้สึกผิดกว่าเดิมสิอลิเซีย...” ลอเรนยิ้มอย่างละอายใจ

“มันก็ไม่แปลกที่ทุกคนจะเข้าใจฉันผิด บางทีฉันควรจะชินกับอะไรแบบนี้ได้แล้ว” อลิเซียแค่นหัวเราะพลางสูดลมหายใจลึก

“คนเราเชื่อในสิ่งที่เห็นมากกว่าความเป็นจริงที่เกิด ถ้าฉันต้องเข้าใจผิดเธอแบบเหตุการณ์วันนั้นอีก ฉันคงรู้สึกผิดไปทั้งชีวิต" เบนาดิกทำสีหน้าเศร้าขณะที่กำลังเย็บชุดจากรอยขาดที่เกิดขึ้น ลอเรนมองหน้าอลิเซียสลับกับเบนาดิกราวกับสงสัยในคำพูดที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ เบนาดิกจึงเริ่มเล่าเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้น

เบนาดิกเล่าถึงเหตุการณ์ในอดีตเมื่อวันที่อลิเซียต้องขึ้นเดินแบบครั้งแรก ในวันนั้นก็เฉกเช่นวันนี้อลิเซียถูกทาบทามให้เดินชุดฟินนาเร่ของงาน และนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ใครบางคนในงานวันนั้นรู้สึกว่าตนเองถูกแย่งตำแหน่งไป อลิเซียแต่งตัวอยู่ในห้องแต่งตัวเพื่อเตรียมพร้อมขึ้นเดินฟินนาเร่ เบนาดิกในวันนั้นก็ทำหน้าที่ดูแลเรื่องการแต่งหน้าและแต่งตัวของเธอเช่นกัน อลิเซียนั่งรอเรียกขึ้นเวทีอยู่คนเดียวในห้องแต่งตัว และใครบางคนก็เดินเข้ามาในห้องและพูดจาไม่ดีใส่อลิเซีย

ด้วยความเป็นเด็กของอลิเซียในวันนั้น เธอเลือกจะหนีและเดินออกจากห้องแต่งตัวไปแต่เธอกลับไม่รู้ตัวสักนิด ใครคนนั้นบอกทีมงานและทุกๆ คนว่าอลิเซียทำชุดของเธอขาดและขอให้ทีมงานตัดสิทธิ์เธอจากการเดินแบบในวันนั้น อลิเซียร้องขอความยุติธรรมในกองเดินแบบแต่ก็ไร้ผลทุกคนเชื่อผู้หญิงคนนั้นมากกว่าคำพูดจากเด็กที่เพิ่งเข้าวงการอย่างเธอ แต่ด้วยงานดำเนินมาจนถึงรอบที่ชุดฟินนาเร่ต้องขึ้นเดินแล้วจึงไม่สามารถเปลี่ยนแปลงคนเดินได้ทัน อลิเซียได้ขึ้นเดินชุดฟินนาเร่และเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น รองเท้าของเธอมีหมุดที่ถูกใส่ไว้ หมุดนั้นแทงเท้าของเธอจนเลือดซกเธอประคองรองเท้าส้นสูงนั้นไม่ไหวในที่สุดรองเท้าก็พลิกในจังหวะที่เธอเดินได้ถึงกลางเวที เป็นข่าวใหญ่ที่ดังมากในช่วงนั้นที่อลิเซียเดินแบบตกเวที

“ฉันนอนโรงพยาบาลอยู่หลายคืนมากจากเหตุการณ์วันนั้น” อลิเซียพูดขำๆ

“กองเดินแบบเจอคลิปวิดีโอว่า ผู้หญิงคนนั้นใช้คัตเตอร์กรีดชุดตัวเองและหยอดหมุดลงในรองเท้าอลิเซีย ทุกคนในกองมาขอโทษแต่อลิเซียปฏิเสธการเจอคนในกองทุกคน” เบนาดิกเล่าเสียงสั่น

“ฉันไม่ได้ถือสาอะไรคนพวกนั้น...และไม่ต้องการรับคำขอโทษของใครเพราะพวกเขาแค่เชื่อในสิ่งที่ตัวเองเห็น”

“แต่เรื่องที่พวกเขาเห็นมันทำร้ายเธอ ทั้งร่างกายและชื่อเสียง” ลอเรนเสริม

“ความจริงจะยืนยันตัวมันเอง...ฉันแค่เชื่อแบบนั้น”

อลิเซียนั่งอยู่หน้ากระจก ขนตายาวงอนสั่นไหวขณะที่เมคอัพอาร์ทิสต์กำลังเก็บรายละเอียดชุดและหน้าของเธออยู่ ชุดฟินนาเร่สีขาวประดับด้วยขนนกและประกายเพชรแพรวพราว เครื่องเพชรเต็มชุดถูกประโคมไว้บนร่างบาง เธอสวยมากราวกับนางฟ้าที่อยู่บนสรวงสวรรค์

เสียงดนตรีเปลี่ยนเป็นจังหวะทรงพลังราวกับประกาศศึก เมื่อการเดินโชว์ชุดสุดท้ายสิ้นสุดและชุดฟินนาเร่ที่ทุกคนรอคอยกำลังจะเริ่มขึ้น ฉากบนรันเวย์ถูกเปลี่ยนเป็นเมฆสีขาว มีควันสีขาวจากไดฟ์ไอซ์ฟุ้งขึ้นมาเต็มพื้นเวที จากพรมแดงแปรเปลี่ยนเป็นพื้นเมฆสีขาวละเอียด ไฟสปอร์ตไลท์ทั้งงานสาดลงมายังฉากสีขาวและเพดานของฮอลบัดนี้ได้ส่งแสงประกายระยิบระยับราวกับดวงดาวบนฟากฟ้า เสียงกรี๊ดดังสนั่นฮอลเมื่อร่างบางในชุดฟินนาเร่สีขาวประดับคริสตัลระยิบระยับก้าวขึ้นมาบนเวทีอย่างสง่างาม ชุดที่ทำให้เธอดูราวกับเทพีผู้เสด็จลงมาจากสวรรค์

“นั่นอลิเซีย!” ทุกสายตาแทบหยุดหายใจเมื่อเธอเริ่มก้าวเดิน แผ่นหลังตรง ดวงตาคมสวยเย็นเฉียบ ริมฝีปากแต้มรอยยิ้มเย้ยหยันบางๆ ทุกย่างก้าวของเธอเต็มไปด้วยอำนาจจนกล้องแทบแตกจากเสียงชัตเตอร์

โมนิก้าและนางแบบคนอื่นๆ ทยอยเดินขึ้นมาบนรันเวย์ ขณะที่อลิเซียกำลังเดินกลับมายังกลุ่มนางแบบที่ยืนโพสท่ากันอยู่ โมนิก้าก็เบี่ยงเท้าออกมาจงใจจะให้อีกฝ่ายสะดุดเสียหลักตกเวทีแต่อลิเซียเบี่ยงตัวหลบได้ทัน

เสียงผู้ชมบางส่วนร้อง ว้าย! ด้วยความตกใจ

อลิเซียปรายตามองเพียงน้อย เธอยกคางสูง ก้าวเดินต่อไปอย่างไม่สะทกสะท้อน เธอใช้ส้นสูงเหยียบกระโปรงของโมนิก้าไว้อย่างแนบเนียน ใบหน้าของเธอยกยิ้มสบตาโมนิก้าอย่างนางมารร้าย

“เตรียมตัวล้มให้สวยๆ ล่ะ เพราะเธอไม่มีวันชนะ!” ทันทีที่เสียงกระซิบจบลง อลิเซียก็ใช้ส้นสูงรั้งชายกระโปรงโมนิก้าจนร่างบางล้มเองต่อหน้าสื่อ

เสียงแฟลชกล้องรัว แชะ แชะ แชะ

อลิเซียยิ้มหวานเดินหมุนอยู่หน้าเวทีและเริ่มเดินกลับไปที่ปลายเวทีอีกครั้ง เสียงดนตรีดังก้องขึ้นเรื่อยๆ จังหวะหนักแน่นราวกับหัวใจของใครหลายคนที่เต้นแรงตาม แสงไฟนับร้อยสาดประกายไปตามร่างบางระหงของอลิเซีย ที่กำลังก้าวเดินไปบนรันเวย์ ชุดฟินนาเร่สีขาวระยิบระยับสะท้อนจับแสงไฟราวกับเธอกำลังโอบอุ้มดวงดาวนับพันล้านดวงทั่วทั้งจักรวาล เส้นผมพริ้วสลวยปลิวไหวไปตามจังหวะก้าวเดินที่มั่นคง ครั้งนี้ทุกย่างก้าวคือการประกาศว่า ราชินีได้กลับมาครองบัลลังก์แล้ว

ผู้ชมทั้งฮอลเงียบกริบราวกับถูกสะกด เสียงแฟลชกล้องดัง แชะ แชะ ไม่หยุด แต่ในแถวนักข่าวกลับมีเสียงกระซิบแทรกขึ้น

“สวยมากๆ ทำไมเธอดูสง่างามกว่าทุกคนที่เคยเห็นมา”

“อลิเซียสวยมากๆ อย่างกับราชินี”

เมื่อถึงปลายเวทีที่ทอดยาวไปจนถึงจุดสูงสุดของโชว์ อลิเซียหยุดยืน แผ่นหลังตรง ดวงตาคมกวาดสายตาไปทั่วทั้งฮอล เธอยกยิ้มเย้ยหยันบางๆ ดวงตาคมคู่นั้นหยุดสายตาที่ชายหนุ่มรูปงามในชุดสูทดำที่จ้องมองเธออยู่ไม่ละสายตาเช่นกัน อลิเซียอมยิ้มอย่างยั่วยวนก่อนที่เธอจะเดินมุ่งหน้าลงจากเวทีและหยุดยืนอยู่ตรงหน้าของดานเต้

แววตาของหญิงสาวอ่อนโยนลงจนเห็นได้ชัด เธอโพสท่าอยู่ตรงหน้าเขาท่ามกลางแสงแฟลชที่รัวไม่หยุด มือเล็กค่อยๆ แตะสัมผัสใบหน้าของชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ดานเต้จ้องมองเธอนิ่งราวกับพยายามอ่านใจ

“เหตุผลที่ฉันทำได้ดีขนาดนี้เพราะปลายทางของราชินีคนนี้ มีคู่ครองที่แสนดีรออยู่...” อลิเซียเอ่ยเสียงกังวาน

ไม่ทันที่ใครจะได้เอ่ยอะไร หญิงสาวรั้งเนคไทสีดำสนิทเข้ามาใกล้ ใบหน้าสวยคมนั้นจุมพิตริมฝีปากของดานเต้อย่างดูดดื่มต่อหน้าทุกคน เสียงฮือฮาดังก้อง แขกทั้งงานแทบลุกยืน เพราะภาพนี้!

จุมพิตที่ประกาศแก่โลกเพื่อลบคำสบประมาททั้งหมด

“เธอคือภรรยาตัวจริงและคือราชินีที่ครอบครองหัวใจของมาเฟีย!”