EP.9 — สนาม (1/3)

 

            เสียงเครื่องยนต์ของรถแข่งหมายเลข 27 แผดคำรามกึกก้องสะท้อนไปทั่วอัฒจันทร์สนามแข่ง ทันทีที่รามกดคันเร่งจมมิดเพื่อพาเจ้าคันเร่งสีดำคาดแดงพุ่งทะยานออกจาก Pit Lane มวลอากาศร้อนระอุที่ถูกรีดผ่านท่อไอเสียปะทะเข้ากับกระแสลมเย็นยามเย็น จนเกิดเป็นลมกรรโชกแรงที่พัดพากลิ่นยางและไอความร้อนเข้าจู่โจมบริเวณ Paddock ที่พวกเรายืนอยู่

            ฉันเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ดวงตาจับจ้องไปที่เงารูปทรงโฉบเฉี่ยวที่ค่อย ๆ เล็กลงตามระยะทางที่ไกลออกไปบนแทร็กปูน ถึงแม้ฉันจะไม่ได้มีความรู้เรื่องเครื่องยนต์กลไกหรือเทคนิคการขับขี่มากนัก แต่เพียงแค่เห็นความเร็วที่เหนือจินตนาการตรงหน้า ก็เพียงพอจะทำให้เข้าใจได้ทันทีว่าคนพวกนี้ไม่ได้ทำเพื่อความสนุกชั่วครั้งชั่วคราว แต่มันคือการทุ่มเทที่จริงจังเกินกว่าจะเรียกว่า “งานอดิเรก” ทั่วไป

            “โค้งสามเมื่อกี้โคตรเนียน เข้า Apex ได้เป๊ะชิบหาย” คอปเตอร์พึมพำเบา ๆ ราวกับตกอยู่ในภวังค์ ขณะที่ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่บนหน้าจอมอนิเตอร์ส่วนกลางซึ่งกำลังถ่ายทอดภาพจาก Onboard Camera ที่ติดอยู่ภายในรถของราม

            บรรยากาศภายใน Garage เต็มไปด้วยความตึงเครียดที่มองไม่เห็น วินทร์นั่งตัวตรงอยู่หน้าโต๊ะ Data หลังกรอบแว่นหนาเตอะนั้น ดวงตาของเขาจับจ้องตัวเลขมหาศาลที่วิ่งผ่านหน้าจอไปมาแทบไม่กะพริบ นิ้วมือขยับเลื่อนดูกราฟ Telemetry เพื่อวิเคราะห์แรงกดเบรกและการองศาการเลี้ยวอย่างรวดเร็ว ส่วนขุนทัพยืนกอดอกคุมทีมช่างอยู่ใกล้ทางเข้า Pit Lane ในมือถือวิทยุสื่อสารไว้แน่นพลางสั่งการด้วยเสียงเฉียบขาด

            ทุกคนดูยุ่งวุ่นวายอยู่กับหน้าที่ของตัวเองจนไม่มีใครสนใจสิ่งรอบข้าง มีเพียงจอมขวัญที่ดูผ่อนคลายที่สุด เขายังพอมีแรงเดินเล่นและชวนยัยเพลงคุยเรื่องสัพเพเหระได้บ้าง

            “มองอะไรขนาดนั้น”

            เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยพลังอำนาจดังขึ้นใกล้ตัว จนฉันสะดุ้งสุดตัวและเผลอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง

            พอหันไปมอง รามในชุด Race Suit ที่ถูกดึงช่วงบนลงมามัดไว้ที่เอวเพิ่งเดินกลับเข้ามาใน Garage หลังจากจบรอบ Test แรกไปได้ไม่นาน หยดเหงื่อใสซึมตามไรผมสีดำสนิทและโครงหน้าคมเข้ม เสื้อทีมสีเข้มที่เขาสวมอยู่แนบไปกับแผ่นอกกว้างและมัดกล้ามเนื้อจากอุณหภูมิร่างกายที่พุ่งสูงขึ้นท่ามกลางอากาศร้อนจัดภายในห้องโดยสาร

            ฉันรีบละสายตาจากรถแข่งที่กำลังถูกทีมช่างรุมล้อม “เปล่า...”

            “หน้าเหมือนตกใจ” เขาเลิกคิ้วถามพลางจ้องลึกเข้ามาในดวงตาฉัน

            “ก็รถมันเร็ว...” ฉันตอบเลี่ยง ๆ พยายามคุมเสียงไม่ให้สั่น

            รามนิ่งไปครู่หนึ่ง เขามองหน้าฉันอยู่ประมาณสองวินาทีก่อนจะค่อย ๆ ดึงถุงมือแข่งออกจากมือช้า ๆ ทีละข้าง “นี่แค่ Test”

            “…แล้วถ้าแข่งจริงล่ะคะ” ฉันอดที่จะถามออกไปไม่ได้

            “เร็วกว่านี้” เขาตอบสั้น ๆ ด้วยน้ำเสียงราบเรียบก่อนจะเดินผ่านฉันไปมุ่งหน้าไปยังโต๊ะ Data ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ผสมกับกลิ่นกายชายหนุ่มและความรู้สึกแปลก ๆ ที่ยังคงตกค้างและสั่นไหวอยู่ในอกของฉัน

            เพลงรีบพุ่งเข้ามาใช้ไหล่กระแทกแขนฉันทันทีที่รามเดินพ้นระยะไป “กูว่าแล้ว! เซนส์กูไม่เคยพลาด!”

            “อะไรของมึงอีกเพลง”

            “พี่รามคุยกับมึงเยอะขึ้นจริง ๆ นะขวัญ ปกติคนอย่างเขาไม่ทักใครก่อนพร่ำเพรื่อแบบนี้หรอก”

            “สองประโยคเนี่ยนะมึงเรียกว่าเยอะ?” ฉันขมวดคิ้วถาม

            “สำหรับคนอย่างพี่ราม แค่นี้ก็นับว่าโควตาการพูดทั้งวันจะหมดแล้ว!” เพลงจีบปากจีบคอพูด

            ฉันขี้เกียจจะเถียงกับความมโนของเพื่อนรัก เลยปล่อยให้นางเพ้อต่อไปเงียบ ๆ ส่วนตัวฉันเองก็ได้แต่สงบใจและมองดูความวุ่นวายรอบตัวแทน

            เวลาล่วงเลยไปจนเกือบห้าโมงเย็น แสงอาทิตย์เริ่มทอดเงายาวและอากาศในสนามเริ่มเย็นตัวลงทีละนิด แต่คนใน Paddock กลับไม่ได้ลดความวุ่นวายลงเลย ตรงกันข้าม พวกเขากลับดูเร่งรีบและจริงจังกว่าเดิม ราวกับว่าพายุลูกใหญ่กำลังจะเริ่มตั้งเค้าขึ้นในไม่ช้า รถแข่งคันอื่น ๆ เริ่มทยอยเข้ามาจอดเพิ่มในพื้นที่ใกล้เคียง ผู้คนเดินกันขวักไขว่ข้ามไปมา เสียงวิทยุสื่อสารดังแทรกสลับกับเสียงอุ่นเครื่องยนต์เป็นระยะจนฟังไม่ได้ศัพท์

            จอมขวัญเดินกลับมาหาพวกเราอีกครั้งพร้อมรอยยิ้มกวน ๆ ที่ดูเป็นเอกลักษณ์ “คืนนี้อยู่ต่อไหมพวกเรา”

            เจตเงยหน้าจากกล้องถ่ายรูปทันที “มีอะไรพิเศษเหรอพี่จอม”

            “มี Night Session น่ะสิ บรรยากาศโคตรได้” จอมขวัญตอบ

            เพลงทำตาโตด้วยความตื่นเต้น “แข่งจริงเหรอพี่!”

            “ซ้อมกลางคืนน่ะ แต่รถลงเยอะเกือบเท่าวันแข่งจริงเลยนะ ใครอยากเห็นของดีต้องอยู่ดู” จอมขวัญโฆษณาชวนเชื่อ