เริ่มต้น

ชั้นยี่สิบของโรงแรมหรูใจกลางเมือง ชายหนุ่มเจ้าของความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบห้าเซนติเมตร กำลังนั่งอ่านรายงานการประชุมผลประกอบการในไตรมาสที่ผ่านมาอย่างพึงพอใจกับผลกำไรที่เพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ก๊อก ๆ ๆ ๆ

เสียงเคาะประตูทำให้ชายหนุ่มเงยหน้าจากเอกสารที่กำลังอ่าน เอ่ยอนุญาตให้คนที่เคาะประตูเข้ามา

"เข้ามา"

"ขออนุญาตครับ คุณรัน"

"งานที่สั่งให้ไปทำเรียบร้อยดีไหม" ถามโดยที่ยังไม่เงยหน้าจากเอกสารที่กำลังอ่าน

"ครับ เรียบร้อยตามที่คุณรันสั่งครับ" ดินลูกน้องคนสนิทพ่วงด้วยตำแหน่งเลขาเอ่ยบอกชายหนุ่มที่เป็นทั้งเจ้านายและเพื่อนสนิทด้วยน้ำเสียงที่เคารพให้เกียรติ

"ดี"

"ว่าแต่...คุณรันแน่ใจแล้วเหรอครับว่าจะทำแบบนี้ ผมว่า..." เสียงของดินเอ่ยขึ้นมาเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่เขากำลังจะทำ

"ทำไม นายมีปัญหาอะไร" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเข้มติดไม่พอใจที่คนตรงหน้าเหมือนจะไม่เห็นด้วยในสิ่งที่เขากำลังจะทำ

"เอ่อ ผมกลัวคุณท่านทราบ แล้วจะไม่เห็นด้วยครับ" ดินบอกเจ้านายหนุ่มด้วยน้ำเสียงติดจะกังวล

"ไม่มีอะไรมาเปลี่ยนใจฉันได้รวมถึงคุณแม่ด้วย ฉันปล่อยให้คนพวกนั้นเสวยสุขบนกองเงินกองทองของครอบครัวฉันมานานเกินพอแล้ว ถึงเวลาที่ฉันจะทำให้ครอบครัวนั้นได้รู้ซึ้งถึงรสชาติของความเจ็บปวดและความทุกทรมานอย่างแสนสาหัส แบบที่ฉันกับแม่ฉันเคยได้รับมา" ชายหนุ่มพูดด้วยแววตาที่อัดแน่นไปด้วยความแค้นและรอวันเอาคืนกับคนที่ทำให้เขากับแม่ต้องประสบพบเจอกับเรื่องเลวร้ายที่สุดในชีวิตที่ผ่านมา

"ว่าแต่...วันนี้มีงานอะไรอีกไหม" เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

"มีครับ เป็นงานเลี้ยงของสมาคมผู้ประกอบการการโรงแรมครับ"

"หึ แสดงว่าผู้ชายคนนั้นก็ต้องไปด้วยสิ" ชายหนุ่มสะแยะยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยันที่จะได้เจอคนที่เขาเครียดแค้นมานานนับสิบปี

"ครับ"

"ดี ฉันก็อยากเจอเจ้าของโรงแรม ทีพี แกรนด์อยู่เหมือนกัน ได้ข่าวว่ากำลังประสบปัญหาทางการเงินอยู่ แล้วเจอกัน นายพินิจ ไกรสรนาท" ชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยแววตาเกลียดแค้น

ภายในงานเลี้ยงของสมาคมผู้ประกอบการการโรงแรมที่จัดขึ้นทุกปี เพื่อให้ผู้ประกอบการโรงแรมได้มาพบปะสังสรรค์และแลกเปลี่ยนเกี่ยวกับธุรกิจของโรงแรม

"อ้าว สวัสดีคุณภารัน ไม่คิดว่าจะเสียสละเวลามางานเลี้ยงด้วย" เสียงของนายกสมคมการโรงแรมเอ่ยทักทายนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงในยุคนี้ 

"สวัสดีครับ จะไม่มาได้ยังไงครับ ท่านอุตส่าห์เชิญทั้งที ไม่มาก็เสียมารยาทแย่" ชายหนุ่มตอบกลับอย่างรู้มารยาท

"เอ๊ะ นั่นคุณพินิจมาพอดี คุณพินิจเชิญทางนี้ก่อน" นายกสมาคมบอกชายหนุ่มรุ่นลูก พร้อมกับเรียกคนที่เอ่ยถึงให้มาหาตนด้วย

"สวัสดีครับท่าน" นายพินิจเอ่ยด้วยเสียงนอบน้อม นั่นทำให้ชายหนุ่มที่ยืนอยู่หันกลับไปมองเจ้าของเสียงทันทีด้วยแววตาเรียบนิ่งยากจะคาดเดาความคิด

"แล้วนี่มาคนเดียวแล้วหนูพระพายไม่ได้มาด้วยกันเหรอ" นายกสมาคมเอ่ยถามถึงลูกสาวสุดที่รักของนายพินิจที่ปกติจะมากับนายพินิจเสมอ

"ไม่ได้มาครับ" นายพินิจตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เออ ลืมแนะนำนี่ คุณภารัน เจ้าของโรงแรมดิ เอมเมอร์รัลด์ แกรนด์ ส่วนนี่ คุณพินิจ เจ้าของโรงแรม ทีพี แกรนด์" หลังเสียงแนะนำของนายกสมาคมการโรงแรม ชายหนุ่มอายุน้อยก็เอ่ยแนะนำตัวกับคนที่มีอายุมากกว่า

"สวัสดีครับ ผมภารัน ยินดีที่ได้รู้จักครับ" ชายหนุ่มเอ่ยแนะนำตัวด้วยน้ำเสียงราบเรียบไม่บ่งบอกอารมณ์ ทั้งที่ภายในใจนั้นร้อนรุ่มไปด้วยไฟแค้นที่พร้อมจะแผดเผาคนตรงหน้าให้วอดวาย แต่ยังก่อนเขาจะค่อยๆ ทำให้คนตรงหน้าทุกข์ทรมานช้าๆ และค่อยๆ ตายไปในที่สุด

"สวัสดี ฉันพินิจ เจ้าของโรงแรม ทีพี แกรนด์ ว่าแต่เราเคยเจอกันมาก่อนหรือป่าว ทำไมฉันถึงคุ้นหน้าจัง" นายพินิจจ้องมองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาสงสัยพร้อมเอ่ยถามเด็กหนุ่มว่าเคยเจอกันมาก่อนหรือป่าว

"ผมว่าไม่เคยนะครับ เพราะผมอยู่เมืองนอกตลอด พึ่งจะกลับมาเมืองไทยไม่กี่ปีมานี้เอง" เมื่อชายหนุ่มตอบคำถามคนตรงหน้าเสร็จ ก็เอ่ยลานายกสมาคม พร้อมขอตัวกลับก่อน เพราะมีธุระต่อ แต่จริงๆ แล้ว ชายหนุ่มต้องรีบพาตัวเองออกมาจากตรงนั้น ก่อนที่จะเผลอแสดงความเกลียดชังที่มีต่อผู้ชายคนนั้นออกมาจนเสียแผนที่วางไว้

ภายในคฤหาสน์หลังโตที่กินเนื้อที่กว่าห้าไร่ของเจ้าของโรงแรม ทีพี แกรนด์ คนปัจจุบัน มีสาวน้อยแสนสวยนามว่า พิตะวัน ไกรสรนาท หรือคุณหนูพระพาย สาวน้อยแสนสวยผู้เพียบพร้อมและเป็นที่รักของทุกคนในบ้าน ที่กำลังขะมักเขม้นในการทำขนมเค้กแสนอร่อยอย่างตั้งอกตั้งใจ

“พี่แก้วค่ะ ช่วยหยิบกล่องให้พายหน่อยค่ะ” เสียงหวานเอ่ยบอกสาวใช้อย่างอ่อนหวาน

“ได้ค่ะ คุณพาย" สาวใช้รีบกุลีกุจอหยิบของให้นายสาว

“น่ากินมาเลยค่ะคุณพาย” หญิงสาวหันมายิ้มอ่อนหวานให้สาวใช้พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงไพเราะ

“พายแบ่งไว้ให้ทุกคนแล้วค่ะ แต่ว่ากินเยอะไม่ดีนะค่ะ เดียวอ้วน” เอ่ยบอกสาวใช้ด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

“ก็ขนมคุณพายอร่อยนี่ค่ะ พี่แก้วอ้วนก็ยอม แล้วนี่คุณพายจะเอาขนมไปให้คุณหวานเลยไหมค่ะ”

“ใช่จ๊ะ ทำเสร็จก็ว่าจะเอาไปให้เลย นี่ก็โทรถามตั้งแต่เช้าแล้วว่าเมื่อไหร่จะไป ขืนไปช้ากว่านี่โกรธพายแย่เลย” พูดถึงเพื่อนสาวสุดที่รักของเธอด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ถ้าพูดถึงเพื่อนของเธอคนนี้นั้น ทุกคนต่างลงความเห็นว่าทั้งคู่ไม่น่าจะมาคบกันได้เพราะทั้งคู่นั้นช่างแต่ต่างกันจนไม่น่าจะมาเป็นเพื่อนรักกันได้ ถ้าเทียบกันแล้วเธอก็เหมือนน้ำเย็น ส่วนเพื่อนเธอนั้นก็เหมือนไฟที่ร้อนแรง แต่แปลกที่ทั้งสองสามารถอยู่ด้วยกันได้โดยไม่มีปัญหา

หน้าห้องเสื้อชื่อดังย่านแหล่งชุมชนที่มีคนพลุกพล่าน ซึ่งเป็นห้องเสื้อของเพื่อนสนิทเธอนั้นก็คือแสนหวาน แต่ตัวจริงนั้นไม่ได้หวานสมชื่อ ออกจะเปรี้ยวจี๊ดเข็ดฟันแถมยังเป็นคนแรงๆ ไม่ยอมใคร ซึ่งต่างจากเธอมากที่ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรเธอก็ยอมไปหมด

“ลุงชอบรอพายอยู่แถวนี้ก่อนนะค่ะ” หญิงสาวบอกคนขับรถด้วยน้ำเสียงไพเราะ

“ได้ครับคุณหนู” เสียงคนขับรถเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนอบน้อม

กรุ๊งกริ๊ง เสียงกระดิ่งหน้าห้องเสื้อชื่อดังดังขึ้น ทำให้สาวสวยเปรี้ยวจี๊ดเจ้าของห้องเสื้อหันมามองหน้าประตูพรางนึกว่าเป็นลูกค้าที่นัดมารับชุดที่สั่งตัดไว้กับห้องเสื้อของเธอ

“ยายพายย กว่าจะมาได้นะ ฉันรอตั้งแต่เช้า” เสียงเจ้าของห้องเสื้อบ่นทันทีที่เห็นหน้าเพื่อนสาวที่เป็นคนเปิดประตูเข้ามา

“ขอโทษนะ นี่พายรีบสุดแล้วนะ อย่าโกรธพายน้าา” หญิงสาวแสนสวยรีบเอ่ยขอโทษเพื่อนสาวด้วยน้ำเสียงและใบหน้าที่ออดอ้อนสุดฤทธิ์

“ทุกทีเลย ไม่ต้องมาทำเสียงอ้อนหน้าอ้อนเลย หวานไม่หายโกรธหรอก” เจ้าของห้องเสื้อทำหน้าแสนงอนใส่เพื่อนสาว

“ว้าา พายอุตส่าห์ตื่นแต่เช้ามาทำขนมเค้กให้แสนหวาน ถ้าโกรธกันแบบนี้งั้นพายกลับแล้วนะ” เมื่อเห็นเพื่อนสาวทำท่าโกรธก็แกล้งด้วยการบอกว่าจะกลับพร้อมกับขนมที่ตั้งใจทำมาให้

“นี่ไม่ต้องมาทำแบบนี้เลย ห้ามกลับและเอาขนมเค้กมาเลย ไม่งั้นโกรธหนักกว่านี้แน่” เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวทำท่าจะหันหลังกลับ ก็รีบเอ่ยรั้งเพื่อนสาวทันที 

“นี่เป็นไงน่ากินไหม พายทำสุดฝีมือเลยนะ” หญิงสาวรีบเอ่ยด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น เมื่อเห็นเพื่อนสาวตกหลุมพรางตัวเองแล้ว

“ว้าวว น่ากินมากกกกก งั้นไปในห้องหวานกันดีกว่า” เอ่ยบอกพร้อมกับจับจูงกันเข้าไปในห้องทำงานด้านหลังทันที

“พายเดือนหน้าห้องเสื้อหวานจะจัดแฟชั่นโชว์ พายช่วยมาเดินแบบให้หวานหน่อยสิ นะๆ” เอ่ยบอกเพื่อนสาวพร้อมทำหน้าตาออดอ้อนสุดฤทธิ์

“ไม่เอาอ่ะ หวานก็รู้ว่าพายไม่ถนัดและก็ไม่ชอบอะไรแบบนั้นด้วย เกิดพายไปเดินแล้วสะดุดล้มอายเขาแย่” เมื่อได้ยินแบบนั้นหญิงสาวก็รีบส่ายหน้าปฏิเสธคำบอกเล่าของเพื่อนสาวทันที

“ไม่หรอก นะๆ ช่วยหวานหน่อยนะๆ เดินไม่ยากหรอก เดียวหวานสอนเอง” เจ้าของห้องเสื้อยังไม่ล้มเลิกความตั้งใจที่จะให้เพื่อนของตนเองมาเดินแบบในงานตัวเอง

“งั้นเอาอย่างนี้ดีกว่า เดียวพายทำขนมมาเลี้ยงแขกให้หวานแทนดีไหม อันนี้พายถนัดมาก” เมื่อเห็นว่าเพื่อนสาวยังอ้อนไม่เลิก หญิงสาวเลยต้องเอาตัวรอดด้วยการทำในสิ่งที่ตนเองถนัดแทน

“เฮ้อออ พายน่ะตลอดเลยหวานก็แค่อยากจะโชว์ความสวยของเพื่อนให้คนอื่นได้เห็น แต่เพื่อนดันปฏิเสธความหวังดี ยัยหวานเซ็ง” เจ้าของห้องเสื้อทำหน้าเซ็งใส่เพื่อนที่ปฏิเสธความหวังดีของตนเอง

“ไม่เอาน้าา ไม่งอนสิ เดียวหวานจะทำขนมให้สุดฝีมือเลย”

"ก็ได้ๆ ถ้าไม่อร่อยละน่าดู" เอ่ยด้วยน้ำเสียงคาดโทษที่ไม่จริงจังนัก ทำให้คนที่โดนคาดโทษหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างขบขำกับสีหน้าของเพื่อนสาว