ตอนที่ 2 สายตาอาฆาตมาดร้าย

หลังฮ่องเต้มู่หรงตรัสเกริ่นเข้าเรื่องให้ผู้คนในงานคาดเดากันไปได้พักใหญ่ ก็ทรงมีพระดำรัสเอ่ยต่อไป

“คุณหนูสามหานจินเยว่รูปโฉมงดงาม มากความสามารถ บัดนี้ถึงวัยเหมาะสมออกเรือนได้แล้ว”

“ข้าในฐานะพี่เขยนางจึงอยากแบ่งเบาความกังวลใจของกุ้ยเฟย ให้น้องสาวนางที่ข้าเองก็รักเอ็นดูดั่งเช่นน้องสาวแท้ๆผู้หนึ่งได้สร้างครอบครัว ลงหลักปักฐานกับบุรุษที่น่าเชื่อถือไว้วางใจได้”

“เอาล่ะ เยว่เอ๋อในงานวันนี้เจ้ามีบุรุษใดที่ถูกตาพึงใจบ้างหรือไม่ บอกพี่เขยของเจ้าให้รู้ทีเถอะ แล้วข้าจะจัดการเป็นพ่อสื่อให้สักครั้ง” ฮ่องเต้มู่หรงเอ่ยพร้อมรอยยิ้มใจดี   

จินเยว่หันไปมองฮ่องเต้และหานกุ้ยเฟยพี่สาวตนซึ่งพยักหน้าส่งสัญญาณมาให้นางเลือกบุรุษที่พึงใจ ที่รู้แน่อยู่แล้วว่าเป็นผู้ใด ก่อนจะหันไปทางพ่อแม่ของนางที่นั่งโต๊ะถัดไป

เสนาบดีหานกับหานฮูหยินมองมาที่จินเยว่ด้วยสีหน้ารักใคร่เอ็นดู พร้อมตามใจบุตรสาวทุกอย่าง ก่อนที่จินเยว่จะหันไปมองทางจื่อหาน จวิ้นอ๋องผู้สูงศักดิ์ที่อยู่เยื้องออกไปในฝั่งตรงข้าม

เขาจ้องมองมาที่นางตาเขม็ง ด้วยสายตาประหนึ่งกระบี่อันแหลมคมพร้อมจะฟาดฟันนาง หากกล้าเอ่ยชื่อเขาขึ้นมาท่ามกลางงานเลี้ยงในครั้งนี้

จินเยว่กลืนน้ำลายลงคอไปอึกหนึ่งอย่างยากเย็นเมื่อเห็นแววตาหมายหัว มุ่งร้ายต่อนางเช่นนั้น

“ว่าอย่างไรเล่าเยว่เอ๋อ เจ้าเอ่ยออกมาเถอะว่าพึงใจบุรุษใดในที่นี้” ฮ่องเต้มู่หรงทรงตรัสถามนางอีกครั้ง จินเยว่นิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยปากออกไป

“ไม่มีเพคะ หม่อมฉันไม่คิดพึงใจบุรุษใดในที่นี้เลย”

คำตอบของจินเยว่ทำให้เกิดเสียงซุบซิบขึ้นอีกครั้ง ในขณะที่ครอบครัวนางต่างก็ยกคิ้วแปลกใจไปตามๆกัน

เมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อนจินเยว่ยังมาร้องไห้คร่ำครวญขอให้หานกุ้ยเฟยช่วยให้นางสมหวังกับจวิ้นอ๋องอยู่เลย ตอนนี้ฝ่าบาททรงเปิดทางให้นางแล้วด้วยซ้ำ เหตุใดนางกลับไม่ฉวยคว้าโอกาสนี้เอาไว้เล่า

ต่อให้ทุกคนต่างรู้ดีว่าจวิ้นอ๋องไม่ได้รักใคร่ชอบพอในตัวนาง แต่ก็ไม่เคยปฏิเสธพระบัญชาของฮ่องเต้เสด็จพี่ของเขามาก่อน ดังนั้นจินเยว่ย่อมต้องสมหวังได้สมรสกับท่านอ๋องแน่

ขณะที่จวิ้นอ๋องได้ฟังคำตอบของจินเยว่แล้ว ทำเพียงยกมุมปากและจ้องมองไปที่นางด้วยสายตาดุขรึม

ดูสีหน้าแววตาท่านอ๋องหนุ่มเหมือนยังคงโกรธขึ้งแต่สหายอย่างป๋อเหรินรู้ดีว่าเขาค่อนข้างพอใจในคำตอบของแม่นางน้อย ซึ่งลดทอนอารมณ์คุกรุ่นลงไปได้เสี้ยวหนึ่ง

“เยว่เอ๋อ เจ้าแน่ใจรึว่ามิมีบุรุษใดที่เจ้าพึงพอใจอยู่ณ.ที่นี้แม้นแต่คนเดียว” ฮ่องเต้มู่หรงตรัสถามย้ำน้องสาวสนมรักอีกครั้ง ก่อนจะเหลือบมองไปทางจื่อหานพระอนุชาแวบหนึ่ง

‘อืม สีหน้าแววตาท่าทางราวกับจะแล่เนื้อเถือหนังผู้อื่นเช่นนั้น ช่างน่าประหวั่นพรั่นพรึงจริงๆนั่นแหละ’ ฮ่องเต้มู่หรงทรงคิดในใจเมื่อเห็นสายตาอาฆาตมาดร้ายของพระอนุชาจ้องมองไปยังจินเยว่

“ฝ่าบาทเพคะ เห็นทีเยว่เอ๋อคงกลัวจวิ้นอ๋องไม่น้อยเลยจึงไม่กล้าเอื้อนเอ่ยอันใดออกมา”

หานกุ้ยเฟยที่เห็นสีหน้าท่าทางของจื่อหานที่จ้องมองน้องสาวนางเช่นนั้นจึงขอความช่วยเหลือจากฮ่องเต้มู่หรงอีกแรง

‘ถึงอย่างไร พี่สาวเช่นนางต้องหาหนทางให้น้องสาวสมหวังในความรักจนได้นั่นแหละ’ หานกุ้ยเฟยทรงคิดในใจ ขณะที่จินเยว่ผู้เป็นน้องสาวทำสีหน้าท่าทางลำบากใจ

“เอาล่ะ เราเข้าใจแล้วเยว่เอ๋อ เจ้าเป็นสตรีย่อมต้องสำรวมกิริยาท่าที เช่นนั้นเราจะเป็นผู้เลือกบุรุษที่เหมาะสมให้แก่เจ้าเองแล้วกัน” ฮ่องเต้มู่หรงทรงตัดสินพระทัย

‘จวิ้นอ๋องพระอนุชาของเขาถึงวัยอันควรแก่การสมรสได้แล้ว แต่กลับไม่มีท่าทีว่าจะมองสตรีนางใด หรือรับสนมนางในเข้าตำหนักมาก่อน ทำให้ตัวเขากับเสด็จแม่ห่วงกังวลไม่น้อย’

‘จินเยว่น้องสาวกุ้ยเฟย สนมเอกของเขารักใคร่ชอบพอพระอนุชามานาน อีกทั้งยังเป็นบุตรีขุนนางใหญ่ มีความรู้ความสามารถ นับว่าเพียบพร้อมเหมาะสม’

‘แม้นฮองเฮาของเขา ตู้หนิงเหอบุตรีเสนาบดีกรมคลังจะคิดหมายให้น้องสาวของตนตู้เมิ่งเหยาได้ครองคู่กับจื่อหานเช่นกัน แต่ด้วยอำนาจในมือของสกุลตู้เวลานี้ไม่ควรส่งเสริมให้เพิ่มพูนทบทวีขึ้นอีก’

‘ดังนั้นเพื่อจะคานอำนาจของเสนาบดีกลาโหมบิดาของฮองเฮาเอาไว้ การจับคู่พระอนุชากับหานจินเยว่น้องสาวพระสนมเอกเหมาะสมที่สุดแล้ว’ ฮ่องเต้มู่หรงทรงคิดตรึกตรอง