บทที่ 6

พลั่ก!

นิรินรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกอธิปออกอย่างสุดกำลังจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว อธิปเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง

"อย่ามาทำสกปรกกับฉัน"

นิรินเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง แววตาที่เคยวอนขอความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจจนอธิปรู้สึกหนาววูบ

"ริน! นี่เธอ..."

"ลืมสัญญาที่เราตกลงกันไว้แล้วเหรอคะ" นิรินเชิดหน้าขึ้น มาดสูงส่งสง่าราวนางพญา

"ในสัญญาบอกชัดเจนว่าเราจะต่างคนต่างอยู่ ไม่ก้าวก่าย และไม่มีเรื่องบนเตียงเข้ามาเกี่ยวข้องเด็ดขาด! หรือว่าความจำคุณมันสั้นลงตามปริมาณเหล้าที่กินเข้าไป"

อธิปกัดฟันกรอด หน้าร้อนผ่าว กริยาตรงหน้าต่อให้เมาขนาดไหนก็ตีความไม่ได้เลยว่าจะเป็นการเล่นตัวเพิ่มคุณค่า มันคือการปฏิเสธชัดเจนที่สุด ความเสียหน้าทำให้เขาพยายามจะก้าวเข้าไปหาเธออีกรอบ

"เธออย่ามาทำเป็นหยิ่งไปหน่อยเลยริน เมื่อก่อนเธอแทบจะคลานมาหาฉันที่เตียงด้วยซ้ำ!"

"นั่นมันเมื่อก่อนค่ะ... ผู้หญิงโง่ๆ คนนั้นตายไปแล้ว" นิรินเหยียดยิ้มเย็นชา กอดอกมองรังเกียจ

"และเพื่อไม่ให้เกิดเหตุการณ์ 'น่าคลื่นไส้' แบบนี้ขึ้นอีก ฉันตัดสินใจแล้ว ฉันจะย้ายออกไปอยู่คอนโดตั้งแต่วันพรุ่งนี้"

คำประกาศของเธอเหมือนตบหน้าอธิป เขาอึ้งจนพูดไม่ออก ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินเรื่องพรรค์นี้จากคนที่แทบเกาะขาอ้อนวอนเขาตลอดมา

"แล้วถ้าคุณเกิด 'อยาก' ขึ้นมาจนคุมอารมณ์ไม่อยู่..."

นิรินก้าวเข้าไปใกล้ แล้วทิ้งระเบิดลูกสุดท้ายใส่หน้า

"เชิญไปหามินตรา ผู้หญิงแสนดีแสนบริสุทธิ์ของคุณซะสิคะ รายนั้นน่าจะยินดีอ้าแขนรับคุณด้วยความตื่นเต้น ยิ่งกว่าที่ฉันเคยเป็นเสียอีก"

หญิงสาวมองเขาด้วยสายตาสมเพชเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินขึ้นบันไดไป ทิ้งให้อธิปยืนกำหมัดแน่นอยู่กลางห้องโถง โดยที่มีกลิ่นอายของนิรินที่กำลังจะหลุดลอยไป คอยตอกย้ำความพ่ายแพ้อยู่ทุกลมหายใจ!

อธิปยืนนิ่งงันดุจรูปปั้นหิน มือที่กำหมัดแน่นสั่นเทาจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ความร้อนรุ่มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์เมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอับอายที่พุ่งขึ้นมาจุกอยู่ที่ลำคอ เขามองตามแผ่นหลังบางที่ก้าวขึ้นบันไดไปอย่างมั่นคง ท่วงท่าการเดินของเธอไม่มีความลังเล ไม่มีการหันกลับมามองเพื่อเช็กปฏิกิริยาของเขาเหมือนในอดีต ทุกย่างก้าวของเธอบ่งบอกชัดเจนว่าเธอไม่ได้พูดเล่น

"นิริน! กลับมาคุยกันให้รู้เรื่องนะ!" อธิปตะโกนไล่หลัง เสียงของเขาดังก้องสะท้อนกับผนังคฤหาสน์ที่ว่างเปล่า แต่สิ่งที่ได้รับตอบกลับมามีเพียงความเงียบและเสียงปิดประตูห้องนอนที่ดัง ‘ปัง’ ประหนึ่งการตัดขาดเยื่อใยครั้งสุดท้าย

ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังกัดกินหัวใจอย่างช้าๆ คำว่า ‘น่าคลื่นไส้’ ที่เธอหลุดปากออกมาเมื่อครู่ มันทิ่มแทงเกียรติยศของเขาจนยับเยิน

"ไปหามินตราแสนดีของคุณซะสิ"

คำแนะนำประชดประชันของนิรินยังคงดังก้องอยู่ในหู เมื่อก่อนเขาเคยคิดว่ามินตราคือ ‘น้ำเย็น’ ที่คอยชโลมใจ และนิรินคือ ‘ไฟ’ ที่คอยเผาผลาญ แต่ในนาทีนี้ ความอ่อนหวานของมินตรากลับดูจืดชืดอย่างน่าประหลาด เมื่อเทียบกับความทระนงและเยือกเย็นของนิรินที่เพิ่งฟาดหน้าเขาไป

มือใหญ่หยิบแก้ววิสกี้ที่เหลืออยู่ขึ้นมากระดกจนหมดรวดเดียว รสขมปร่าของมันไม่ได้ช่วยให้รู้สึกดีขึ้นเลย อธิปเริ่มตระหนักว่า

เขากำลังจะสูญเสียการควบคุมเหนือผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าเป็นของตาย

คืนนั้น อธิปไม่ได้นอน เขาเอาแต่จ้องมองประตูห้องตัวเอง ราวกับรอให้หญิงสาวเปิดประตูเข้ามาแล้วคุกเข่าบอกเขาว่าทั้งหมดคือเรื่องโกหก แล้วกอดขาเขาพร่ำอ้อนวอนขอร้องให้เขามอบความรักแก่เธอคนนี้อีกครั้ง แต่จนกระทั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าเริ่มสาดส่อง ชายหนุ่มก็พบเพียงความจริงที่มี

เสียงลากกระเป๋าเดินทางดังกังวาน ทำให้อธิปเปิดประตูห้องตัวเองทันที นิรินสวมเชิ้ตสีเข้ม แต่งตัวดูดีเตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ เธอเดินผ่านเขาไปเหมือนร่างสูงใหญ่เป็นเพียงอากาศธาตุ

"ถ้าออกไป เธอจะไม่มีวันได้กลับมาเหยียบที่นี่อีก" อธิปเปล่งเสียงเด็ดขาดราวกับคำสั่งบงการ

“แน่นอนค่ะ สัญญาของเราเริ่มเดินหน้าแล้ว ต่อจากนี้มีแค่เดินต่อไป ไม่มีถอยหลังกลับ" นิรินเอ่ยด้วยสีหน้าที่มีรอยยิ้มมั่นใจในตัวเอง สีหน้าของคนที่มองตรงไปข้างหน้าไม่มีวันหวนคืนอีก

เธอก้าวพ้นประตูบ้านไป ทิ้งให้อธิปจมอยู่กับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่ค่อยๆ หายไปตามสายลม และความเจ็บปวดที่เริ่มก่อตัวขึ้นกลางอกนี้เองที่ตอกย้ำว่าผู้ชนะในเกมนี้ ไม่ใช่เขาอีกต่อไปแล้ว