Share

บทที่ 9

last update publish date: 2026-06-13 10:00:30

ค่ำคืนวันงาน แสงไฟแชนเดอเลียร์ในโรงแรมหรูส่องสว่างระยิบระยับ นิรินปรากฏตัวในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูผ่องใสราวกับนางพญา เธอเดินเคียงคู่มากับธันวาที่อยู่ในชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบ ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานในฐานะคู่หูธุรกิจที่มาแรงที่สุด

ทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้นที่หน้าประตู อธิปก้าวเข้ามาในงานพร้อมกับมินตราที่สวมชุดสีขาวฟูฟ่องพยายามเลียนแบบสไตล์เจ้าหญิง อธิปจงใจเดินตรงดิ่งเข้าไปหานิรินที่กำลังยืนคุยอยู่กับเหล่านักลงทุน

"สวัสดีครับคุณนิริน ไม่เจอกันแค่ไม่กี่วัน ดูมีความสุขดีนะ" อธิปเอ่ยเสียงเข้ม แววตาจับจ้องที่มือของธันวาที่วางอยู่บนแผ่นหลังของนิรินอย่างไม่วางตา

มินตราแสร้งทำเป็นยิ้มหวาน "สวัสดีค่ะคุณนิริน มินเห็นข่าวคุณทำงานหนักจังเลยนะคะ กลัวจะเหงา... แต่เห็นมีคนคอยดูแลแบบนี้ มินกับพี่อธิปก็สบายใจค่ะ"

นิรินค่อยๆ หันมามองคนทั้งคู่ ดวงหน้าสวยไม่มีท่าทีตกใจหรือหึงหวงอย่างที่อธิปคาดหวัง เธอกวาดมองมินตราตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่เรียบเฉย ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองอธิป เหมือนมองพนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งในงาน

"ขอบคุณที่เป็นห่วงค่ะคุณมินตรา แต่ไม่ต้องลำบากขนาดนั้นหรอกค่ะ เพราะตอนนี้ชีวิตฉัน 'สะอาด' ขึ้นเยอะหลังจากตัดสิ่งที่ไม่มีประโยชน์ทิ้งไป"

นิรินยิ้มละไมก่อนจะหันไปหาธันวา

"ไปทางนู้นกันดีกว่าค่ะธันวา รินเห็นท่านประธานธนาคารเพิ่งมาถึง รินมีเรื่องสำคัญจะคุยมากกว่าจะมาเสียเวลากับ 'เรื่องไร้สาระ' ตรงนี้"

นิรินเดินผ่านหน้าอธิปไปโดยไม่แม้แต่จะชายตามองเขาอีก ทิ้งให้อธิปยืนหน้าชาอยู่กลางงาน ท่ามกลางสายตาของแขกเหรื่อที่เริ่มซุบซิบกันว่า

คนที่เป็นฝ่ายตามง้อและเรียกร้องความสนใจจนดูน่าสมเพช ไม่ใช่นิริน แต่คืออธิปนั่นเอง!

ภายในโถงดนตรีของงานกาล่า แสงจากโคมไฟระย้าเจิดจรัสสะท้อนแก้วแชมเปญ หลังจากผละจากการทักทายของเพื่อนร่วมธุรกิจหลากหลายคนในงานนี้ อธิปยังกัดไม่ปล่อย เขาต้องบดขยี้ผู้หญิงอวดดีคนนั้นให้ได้ ต้องทำให้เธอพ่ายแพ้ เมื่อเห็นจังหวะที่ดีเกิดขึ้น ชายหนุ่มก็พามินตราเดินตรงเข้าไปหานิรินและธันวาที่กำลังยืนสนทนาอยู่กับคุณสมภพ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ระดับต้นๆ ของประเทศ อธิปจงใจขยับเข้าไปแทรกวงสนทนาเพื่อประกาศศักดาว่าเขามี ‘หญิงที่ดีกว่า’ อยู่ข้างกาย

"สวัสดีครับคุณสมภพ คุยเรื่องโปรเจกต์ใหม่กันอยู่เหรอครับ" อธิปเอ่ยทักทายพลางโอบไหล่มินตราอย่างเปิดเผย

"นี่มินตราครับ เธอสนใจเรื่องการลงทุนมากทีเดียว"

มินตราได้ทีรีบขยับตัวเข้าหาคุณสมภพทันที เธออยากโชว์ให้นิรินเห็นว่าเธอไม่ใช่แค่ดาราหน้าสวย แต่ยังมีความรู้เรื่องธุรกิจพอที่จะยืนเคียงข้างอธิปได้

"เมื่อกี้มินได้ยินคุณสมภพพูดถึงเรื่องอัตราดอกเบี้ยนโยบายที่กำลังจะปรับขึ้น" มินตราเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจื้อยแจ้ว แววตามั่นใจ

"มินว่าดีนะคะที่คุณสมภพจะรีบปล่อยขายคอนโดช่วงนี้ เพราะดอกเบี้ยขึ้น คนจะได้รีบมาแย่งกันกู้ธนาคารเพื่อซื้อของถูกไงคะ ตลาดจะได้คึกคัก"

ความเงียบปกคลุมวงสนทนาทันที คุณสมภพขมวดคิ้วมองมินตราด้วยความแปลกใจ ส่วนธันวาแอบกระตุกยิ้มที่มุมปากก่อนจะแสร้งทำเหมือนกระแอมไอออกมา

"เอ่อ... คุณมินตราครับ ดอกเบี้ยขึ้นน่ะ หมายถึงภาระเงินกู้ของผู้ซื้อจะสูงขึ้นนะครับ"

คุณสมภพเอ่ยแก้ให้เบาๆ

"คนจะชะลอการซื้อมากกว่า เพราะกู้ยากขึ้นและจ่ายแพงขึ้น"

มินตราหน้าเสียไปวูบหนึ่ง แต่ยังดันทุรังต่อ เธอไม่ยอมให้นังนิรินดูถูกได้

"อ๋อ... มินหมายถึง... ในเมื่อเงินบาทเรากำลัง 'แข็งค่า' แบบนี้ นักลงทุนต่างชาติก็น่าจะหอบเงินมาซื้อคอนโดเราเยอะขึ้นไม่ใช่เหรอคะ เพราะเงินเขาจะมีค่ามากขึ้นเมื่อมาแลกเป็นเงินไทย"

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 4

    ถึงจะตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะไม่ข้องเกี่ยวกับภูมิอีกแต่เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงไปมาหาสู่กันเสมอๆ ก็ทำให้เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงเขาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ปกติภูมิจะไม่ค่อยกลับบ้านแต่วันนี้มันเป็นวันเกิดของคุณหญิงดาริกา ผู้เป็นมารดาของภูมินทร์ ทำให้ทั้งสองต้องเจอหน้ากันอย่างยากจะหลีกเลี่ยงกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ถูกจัดวางอย่างประณีตอบอวลไปทั่วโถงจัดเลี้ยงกว้างขวางของคฤหาสน์อัครบวรเดช คฤหาสน์หรูหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็นด้วยฝีมือการจัดการของหญิงสาวเพียงคนเดียวนลินในชุดเดรสสีโอลด์โรสสุภาพเรียบร้อย เกล้าผมขึ้นเป็นมวยต่ำเผยลำคอระหง แต่งหน้าอ่อนๆ ดูอ่อนหวานและเป็นงานเป็นการในเวลาเดียวกัน เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อยของโต๊ะอาหารและจุดรับแขกด้วยความตั้งใจ บรรดาคนงานและแม่บ้านต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งภายใต้การควบคุมของเธอ“หนูลิน มาดูนี่สิลูก ฝีมือหนูจัดดอกไม้ตรงมุมนั้นถูกใจป้าจริงๆ”คุณหญิงดาริกา เจ้าของงานวันเกิดครบรอบหกสิบปี เดินเข้ามาหาพลางลูบหัวนลินด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด สายตาขอ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 3

    หากย้อนเวลากลับไปได้ นลินก็อยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักอยู่เงียบๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับสายเกินแก้ เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียวที่เธอยอมทอดกายเป็นของเขาย้อนกลับไปคืนก่อนนักศึกษาฝึกงานเพียงคนเดียวในบริษัทถูกพามากินเลี้ยงอำลาในวันสุดท้ายของการทำงานนลินฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขา หญิงสาวจึงรู้จักกับคนหลายฝ่าย ในคืนนี้พวกเขาจึงจองโต๊ะใหญ่ในห้องวีไอพีโดยมีภูมิเป็นเจ้ามือเขาจำใจมาร่วมงานเพราะมารดาฝากฝังให้ดูแลนลินดีๆ กระนั้นเมื่อมาถึงเขาก็ไม่ได้สนใจในตัวเจ้าหล่อนขนาดนั้นเสียงบทสนทนาของพนักงานในบริษัทและนลินที่คุยกันอย่างออกรสทำให้คนที่นั่งเงียบมาตลอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาดทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของงานเลี้ยงบริษัทแห่งนี้ที่ไม่มีใครชวนประธานคุยสักคน ภูมินทร์มักจะมาทานอาหารและดื่มเงียบๆ ปล่อยให้พนักงานที่ทำงานอย่างหนักปลดปล่อยกันเต็มที่ แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนเมินสีหน้าของประธานหนุ่มดุดันขึ้นทุกขณะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของนลินที่โปรยให้กับทุกคนอารมณ์เขาก็ยิ่งขุ่นขวาง นลินรับแก้วจา

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่่รักไร้ค่า บทที่ 2

    สิบสามปีก่อนภาพความเจ็บปวดในปัจจุบันค่อยๆ พร่าเลือนกลายเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำของนลินเสมอมาในตรอกแคบๆ หลังโรงเรียนเอกชนชื่อดังซึ่งไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ กลิ่นอับชื้นและเสียงตะโกนด่าทอของเด็กเกเรสามคนที่ตัวโตกว่านลินมากกำลังล้อมหน้าล้อมหลังหาเรื่องเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเพียงลำพังนลินในวัยแปดขวบสะอื้นฮักจนตัวโยน ผมเปียที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋านักเรียนและตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดคืนมา แต่มันกลับถูกโยนทิ้งลงไปในบ่อน้ำครำที่เน่าเหม็นต่อหน้าต่อตา“ฮือออ พวกคนใจร้าย ทิ้งกระเป๋าของลินทำไม”เด็กหญิงร้องไห้จ้า นั่งทรุดลงกอดเข่าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังที่เห็นกระต่ายตัวขาวตัวโปรดค่อยๆ จมลงในบ่อน้ำเสีย“ยัยลูกคุณหนู สมน้ำหน้า! ถ้าให้เงินพวกฉันแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”หัวโจกของแก๊งเด็กเกเรหัวเราะร่าสะใจที่เห็นน้ำตาของเธอ พวกคนอื่นที่เห็นหัวหน้าตัวเองหัวเราะก็พลันหัวเราะตามไปด้วยนลินทำได้แค่ปาดน้ำตาป้อยๆ คู้กายในดงเด็กอันธพาลพวกนั้นด้ว

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 1

    แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกันยูวีราคาแพงไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางของคอนโดหรูหราใจกลางเมืองดูอบอุ่นขึ้นเลยสำหรับ นลินเธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนแต่ไม่คิดจะหันมากอดกันนลินขยับกายอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนคนร่วมเตียง เธอตะแคงข้างมองเสี้ยวหน้าคมคายของภูมินทร์ ผู้ชายที่ครอบครองหัวใจของเธอมามากกว่าครึ่งชีวิตในยามหลับใหลเขาก็ยังคงหล่อเหลาดูดี คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่เป็นนิจคลี่ออกจากกัน มุมปากที่เคยพ่นแต่วาจาร้ายกาจเรียบกริบดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นลินเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา‘ถ้าเวลาหยุดไว้แค่ตรงนี้ได้ก็คงดี’ เธอคิดในใจด้วยความหวังที่ริบหรี่เหมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุฝนแต่ความสุขชั่วขณะนั้นสั้นกว่าลมหายใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวแก้มของเขาด้วยความเผลอไผลภูมินทร์ก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา แววตาที่ลืมขึ้นมาไม่มีร่องรอยของความงัวเงียหรือความอ่อนโยนที่เธอเฝ้าฝันถ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   ตอนพิเศษ

    เอี้ยดดดดโครม!รถคันหรูประสานงากับรถบรรทุกจนยับเยิน ตรงส่วนคนขับยับยู่ยี่จนไม่คิดว่าจะรอดได้ สายฝนตกพร่ำลงมาผ่านกระจกรถที่แตกร้าว กระทบร่างที่แน่นิ่งกับถุงลมที่อัดกระแทกเธอ“...”ในสติอันพร่าเลือน ความเจ็บจนชาไปทั้งตัว นิรินพยายามขยับตัวแต่ก็กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว เสียงวุ่นวายรอบด้านเบาบางลงทุกทีเธอใกล้จะตายจริงๆ ใช่ไหม…ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง สมองกลับนึกถึงเพียงภาพความทรงจำครั้งอดีต วันที่เธอได้พบเจอ ได้รู้จักกับอธิป เขาทำให้เธอตกหลุมรักหมดใจ เขาแสนอ่อนหวาน เอาใจใส่ แสนดีเหลือเชื่อ ทำให้การหมั้นของสองเราเป็นไปได้ด้วยดีจนวันที่เขาพบมินตราในงานเลี้ยง หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไร้เดียงสา ชวนให้ปกป้องมากกว่าผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างเธอ สายตาของอธิปก็แปรเปลี่ยนไปเย็นชา เหินห่าง เมินเฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกนิรินพยายามเอาอกเอาใจเขา แต่ก็ได้รับความไม่แยแสกลับมา แล้วยิ่งพอรู้ว่าเขาพามินตราไปออกงาน นิรินก็ไม่อาจทานทนไหว ความหึงหวงของผู้หญิงผลักให้เธอขาดสติ ไร้สมอง ทำตามความดำมืดในหัวใจทำร

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทส่งท้าย

    บ้านพักหรูริมทะเล แว่วเสียงคลื่นลอยพัดแผ่วเข้ามา พร้อมลมเย็นสบาย พัดมายังร่างระหงที่ยืนจิบไวน์ ทอดมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าตรงริมระเบียงใหญ่ หลังจากจบความวุ่นวายทั้งหมด ธันวายื่นคำขาดให้นิรินลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนด เพื่อไปรักษาตัวและไปพักอย่างจริงจังเสียที โดยไม่ลืมริบอุปกรณ์ทำงานรวมถึงสั่งห้ามลูกน้องทุกคนห้ามติดต่อ ห้ามให้งานนิรินเด็ดขาดหญิงสาวเลยมาพักผ่อนจริงจังที่ริมทะเลต่างประเทศเพื่อหนีนักข่าวที่อยากทำข่าวอีกด้วย แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอจากทางด้านหลัง อธิปวางคางลงบนไหล่ระหงอย่างแผ่วเบา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้นิรินหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย มือหนากุมมือเรียวไว้แน่น ถึงรอยเชือกป่านจะหายไปแล้ว แต่มันยังฝังแน่นในใจชายหนุ่ม คอยย้ำเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอได้อีก"รินครับ... ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายที่เคยตาบอดคนนี้ได้กลับมาดูแลคุณ" อธิปกระซิบเสียงพร่า พลางจูบซับที่ขมับของเธออย่างทะนุถนอมนิรินพลิกตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา เธอเงยหน้ามองดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไม่ได

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 8

    เช้าวันต่อมา ข่าวบันเทิงทุกหัวลงรูปเขาและมินตราอย่างครึกโครม[หวานไม่เกรงใจใคร! 'อธิป' ควง 'มินตรา' ออกงานคู่ หลังลือสนั่นคู่หมั้นตัวจริงเก็บของออกจากบ้าน!] [

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 7

    แต่อธิปยังคงเป็นอธิป เขายืนมองทุกสิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยทระนงและความถือดี เขายังเชื่อมั่นว่านี่คือ "เกมเรียกร้องความสนใจ" ของผู้หญิงที่รักเขาจนโงหัวไม่ไม่ขึ้น"อยากเล่นบทนางพญาผู้สูงส่งงั้นเหรอนิริน ได้ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าการไม่มีฉันอยู่ข้างๆ มันจะทำให้เธอกระวนกระ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 6

    พลั่ก!นิรินรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกอธิปออกอย่างสุดกำลังจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว อธิปเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง"อย่ามาทำสกปรกกับฉัน"นิรินเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง แววตาที่เคยวอนขอความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจจนอธิปรู้สึกหนาววูบ"ริน! นี่เธอ..."

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 5

    บรรยากาศในคฤหาสน์คืนนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ววิสกี้ดังกังวานอยู่ในห้องโถงมืดสลัว อธิป นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแฝงความหงุดหงิด หลังจากส่งมินตราแล้ว เขานั่งทบทวนตัวเองต่อการปล่อยให้มินตราผู้แสนดีต้องเสียใจ เพราะเขาจัดการเรื่องที่ค้างคาไม่จบ มันเลยระคายสมองอยู่แบบ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status