Partager

บทที่ 8

last update Date de publication: 2026-06-12 19:30:24

เช้าวันต่อมา ข่าวบันเทิงทุกหัวลงรูปเขาและมินตราอย่างครึกโครม

[หวานไม่เกรงใจใคร! 'อธิป' ควง 'มินตรา' ออกงานคู่ หลังลือสนั่นคู่หมั้นตัวจริงเก็บของออกจากบ้าน!]

[หรือจะเป็นตัวจริง? อธิปโชว์หวานมินตรากลางงานแกลเลอรี เมินกระแสข่าวรักร้าว!]

อธิปจงใจกดเข้าไปดูในโซเชียลมีเดียของนิริน เขาคาดหวังจะเห็นเธอโพสต์ข้อความดราม่า ตัดพ้อ หรือแชร์เพลงเศร้าเพื่อเรียกร้องความเห็นใจ แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้กรามของเขาขบเข้าหากันแน่น

นิรินโพสต์รูปเธอนั่งดื่มกาแฟอยู่ในออฟฟิศใหม่ที่ตกแต่งอย่างเรียบหรู พร้อมแคปชันสั้นๆ:

"Fresh air freshens your mind 🏙️✨ #WorkLife #NewBeginnings"

ไม่มีร่องรอยของความเสียใจ ไม่มีแม้แต่การพูดถึงข่าวนั้น เธอใช้ชีวิตเหมือนกับว่าเขาไม่มีตัวตนอยู่ในโลกของเธออีกต่อไป

"แสร้งทำเป็นเก่งไปเถอะนิริน ฉันรู้ว่าข้างในเธอแทบแตกสลาย"

อธิปแค่นยิ้มออกมา แววตาวาววับกดเก็บความหงุดหงิดเอาไว้ ตัดสินใจรุกหนักขึ้นด้วยการพามินตราไปทานข้าวในร้านโปรดที่เคยไปกับนิริน และจงใจเช็กอินเพื่อให้เธอเห็น

มินตราที่อยู่ข้างๆ แสร้งทำเป็นออดอ้อน

"พี่อธิปคะ... มินมีความสุขจังเลยค่ะที่พี่ให้เกียรติมินขนาดนี้ คุณนิรินเธอเห็นข่าวแล้วคงจะเข้าใจผิดนะคะ มินเป็นห่วงความรู้สึกเธอจัง"

อธิปไม่ได้ฟังที่มินตราพูดด้วยซ้ำ สายตาของเขายังคงจดจ้องที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือ คอยดูว่านิรินจะเข้ามา 'ดูสตอรี่' ของเขาหรือยัง เขาต้องการเห็นเธอเจ็บปวด ต้องการเห็นเธอหึงจนต้องโทรมาโวยวาย เพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้ถือไพ่เหนือกว่าอีกครั้ง

ขณะที่อธิปพยายามปั่นกระแสข่าวอย่างบ้าคลั่ง   นิรินกลับใช้ชีวิตอยู่ในความสงบที่ทรงพลัง เธอไม่ได้กดเข้าไปดูสตอรี่ของเขา ไม่ได้อ่านข่าวซุบซิบที่เพื่อนไฮโซแกล้งส่งมาให้ดูเพื่อลองใจ สำหรับเธอ อธิปและมินตรากลายเป็นเพียงเสียงรบกวน ที่เธอเลือกจะปิดสวิตช์ทิ้งไปตั้งแต่วินาทีที่ก้าวออกจากบ้านหลังนั้น

          และเป็นอีกหนึ่งคืนที่อธิปออกงานกับมินตราจนเกิดข่าวมากมาย นิรินนั่งตรวจงบประมาณโปรเจกต์ใหม่กับธันวาอย่างเคร่งเครียด บนหน้าจอไอแพดของเธอไม่มีร่องรอยของการเปิดหน้าข่าวบันเทิง มีเพียงกราฟแสดงผลกำไรและแผนการตลาด

"ริน... เห็นข่าวหรือยัง" ธันวาเอ่ยถามพลางลอบสังเกตสีหน้า

"อธิปเขาควงมินตราออกงานสามวันติดแล้วนะ คนพากันพูดไปทั่ว..."

นิรินไม่ได้เงยหน้าจากหน้าจอด้วยซ้ำ เธอกระตุกยิ้มบางๆ ที่มุมปาก

"คนจะไปลงนรก เราจะไปห้ามเขาทำไมล่ะคะธันวา เขาอยากจะสร้างวิมานกับแม่นางฟ้านั่นก็ปล่อยเขาไป มาดูตรงนี้ดีกว่าค่ะ รินว่าเราควรปรับแผนสื่อออนไลน์ใหม่"

ความนิ่งสงบของเธอทำให้ธันวาถึงกับทึ่ง นิรินไม่ได้แกล้งทำ แต่เธอไม่สนใจจริงๆ จนธันวาสัมผัสได้ถึงความอิสระที่แท้จริงในแววตาของเธอ ชายหนุ่มจึงตัดสินใจไม่สนใจตามด้วยเช่นกัน เมื่อมันไม่มีสาระอะไรสำคัญเลยสักนิด

ตรงกันข้ามกับนิริน อธิปกลับเป็นฝ่ายที่แทบสติแตก เขาเอาแต่จ้องโทรศัพท์จนตาแดงก่ำ เขาเฝ้ารอเห็นยอดวิวจากนิรินในสตอรี่ของเขา แต่ไม่มี... เขาให้คนตามสืบว่านิรินทำอะไร อยู่ที่ไหน ยิ่งทำให้เขาคลั่งกว่าเดิม เมื่อรู้ว่าเธอมักจะไปไหนมาไหนกับธันวาเสมอ ไม่ใช่แค่ในบริษัท กระทั่งคอนโดหรู ทั้งสองก็เข้าออกกันประจำทั้งเช้าและค่ำ

"เธอมันใจแข็งเกินไปแล้วนิริน ฉันจะดูซิว่าถ้าเห็นต่อหน้า เธอจะยังทำเป็นทองไม่รู้ร้อนได้อีกไหม"

อธิปรู้ข่าวว่านิรินจะไปงานเลี้ยงกาล่าการกุศลของตระกูลดัง ซึ่งเป็นงานที่รวมเหล่านักธุรกิจระดับประเทศ และแน่นอนว่าเธอต้องไปกับธันวา อธิปไม่รอช้า เขาต่อสายหามินตราทันที

"มิน เตรียมชุดที่แพงที่สุดและเด่นที่สุด พรุ่งนี้ไปงานกาล่ากับผม ผมจะทำให้ทุกคนรู้ว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของเวทีนี้!"

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 4

    ถึงจะตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะไม่ข้องเกี่ยวกับภูมิอีกแต่เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงไปมาหาสู่กันเสมอๆ ก็ทำให้เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงเขาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ปกติภูมิจะไม่ค่อยกลับบ้านแต่วันนี้มันเป็นวันเกิดของคุณหญิงดาริกา ผู้เป็นมารดาของภูมินทร์ ทำให้ทั้งสองต้องเจอหน้ากันอย่างยากจะหลีกเลี่ยงกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ถูกจัดวางอย่างประณีตอบอวลไปทั่วโถงจัดเลี้ยงกว้างขวางของคฤหาสน์อัครบวรเดช คฤหาสน์หรูหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็นด้วยฝีมือการจัดการของหญิงสาวเพียงคนเดียวนลินในชุดเดรสสีโอลด์โรสสุภาพเรียบร้อย เกล้าผมขึ้นเป็นมวยต่ำเผยลำคอระหง แต่งหน้าอ่อนๆ ดูอ่อนหวานและเป็นงานเป็นการในเวลาเดียวกัน เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อยของโต๊ะอาหารและจุดรับแขกด้วยความตั้งใจ บรรดาคนงานและแม่บ้านต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งภายใต้การควบคุมของเธอ“หนูลิน มาดูนี่สิลูก ฝีมือหนูจัดดอกไม้ตรงมุมนั้นถูกใจป้าจริงๆ”คุณหญิงดาริกา เจ้าของงานวันเกิดครบรอบหกสิบปี เดินเข้ามาหาพลางลูบหัวนลินด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด สายตาขอ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 3

    หากย้อนเวลากลับไปได้ นลินก็อยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักอยู่เงียบๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับสายเกินแก้ เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียวที่เธอยอมทอดกายเป็นของเขาย้อนกลับไปคืนก่อนนักศึกษาฝึกงานเพียงคนเดียวในบริษัทถูกพามากินเลี้ยงอำลาในวันสุดท้ายของการทำงานนลินฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขา หญิงสาวจึงรู้จักกับคนหลายฝ่าย ในคืนนี้พวกเขาจึงจองโต๊ะใหญ่ในห้องวีไอพีโดยมีภูมิเป็นเจ้ามือเขาจำใจมาร่วมงานเพราะมารดาฝากฝังให้ดูแลนลินดีๆ กระนั้นเมื่อมาถึงเขาก็ไม่ได้สนใจในตัวเจ้าหล่อนขนาดนั้นเสียงบทสนทนาของพนักงานในบริษัทและนลินที่คุยกันอย่างออกรสทำให้คนที่นั่งเงียบมาตลอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาดทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของงานเลี้ยงบริษัทแห่งนี้ที่ไม่มีใครชวนประธานคุยสักคน ภูมินทร์มักจะมาทานอาหารและดื่มเงียบๆ ปล่อยให้พนักงานที่ทำงานอย่างหนักปลดปล่อยกันเต็มที่ แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนเมินสีหน้าของประธานหนุ่มดุดันขึ้นทุกขณะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของนลินที่โปรยให้กับทุกคนอารมณ์เขาก็ยิ่งขุ่นขวาง นลินรับแก้วจา

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่่รักไร้ค่า บทที่ 2

    สิบสามปีก่อนภาพความเจ็บปวดในปัจจุบันค่อยๆ พร่าเลือนกลายเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำของนลินเสมอมาในตรอกแคบๆ หลังโรงเรียนเอกชนชื่อดังซึ่งไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ กลิ่นอับชื้นและเสียงตะโกนด่าทอของเด็กเกเรสามคนที่ตัวโตกว่านลินมากกำลังล้อมหน้าล้อมหลังหาเรื่องเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเพียงลำพังนลินในวัยแปดขวบสะอื้นฮักจนตัวโยน ผมเปียที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋านักเรียนและตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดคืนมา แต่มันกลับถูกโยนทิ้งลงไปในบ่อน้ำครำที่เน่าเหม็นต่อหน้าต่อตา“ฮือออ พวกคนใจร้าย ทิ้งกระเป๋าของลินทำไม”เด็กหญิงร้องไห้จ้า นั่งทรุดลงกอดเข่าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังที่เห็นกระต่ายตัวขาวตัวโปรดค่อยๆ จมลงในบ่อน้ำเสีย“ยัยลูกคุณหนู สมน้ำหน้า! ถ้าให้เงินพวกฉันแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”หัวโจกของแก๊งเด็กเกเรหัวเราะร่าสะใจที่เห็นน้ำตาของเธอ พวกคนอื่นที่เห็นหัวหน้าตัวเองหัวเราะก็พลันหัวเราะตามไปด้วยนลินทำได้แค่ปาดน้ำตาป้อยๆ คู้กายในดงเด็กอันธพาลพวกนั้นด้ว

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   แค่รักไร้ค่า บทที่ 1

    แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกันยูวีราคาแพงไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางของคอนโดหรูหราใจกลางเมืองดูอบอุ่นขึ้นเลยสำหรับ นลินเธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนแต่ไม่คิดจะหันมากอดกันนลินขยับกายอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนคนร่วมเตียง เธอตะแคงข้างมองเสี้ยวหน้าคมคายของภูมินทร์ ผู้ชายที่ครอบครองหัวใจของเธอมามากกว่าครึ่งชีวิตในยามหลับใหลเขาก็ยังคงหล่อเหลาดูดี คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่เป็นนิจคลี่ออกจากกัน มุมปากที่เคยพ่นแต่วาจาร้ายกาจเรียบกริบดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นลินเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา‘ถ้าเวลาหยุดไว้แค่ตรงนี้ได้ก็คงดี’ เธอคิดในใจด้วยความหวังที่ริบหรี่เหมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุฝนแต่ความสุขชั่วขณะนั้นสั้นกว่าลมหายใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวแก้มของเขาด้วยความเผลอไผลภูมินทร์ก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา แววตาที่ลืมขึ้นมาไม่มีร่องรอยของความงัวเงียหรือความอ่อนโยนที่เธอเฝ้าฝันถ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   ตอนพิเศษ

    เอี้ยดดดดโครม!รถคันหรูประสานงากับรถบรรทุกจนยับเยิน ตรงส่วนคนขับยับยู่ยี่จนไม่คิดว่าจะรอดได้ สายฝนตกพร่ำลงมาผ่านกระจกรถที่แตกร้าว กระทบร่างที่แน่นิ่งกับถุงลมที่อัดกระแทกเธอ“...”ในสติอันพร่าเลือน ความเจ็บจนชาไปทั้งตัว นิรินพยายามขยับตัวแต่ก็กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว เสียงวุ่นวายรอบด้านเบาบางลงทุกทีเธอใกล้จะตายจริงๆ ใช่ไหม…ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง สมองกลับนึกถึงเพียงภาพความทรงจำครั้งอดีต วันที่เธอได้พบเจอ ได้รู้จักกับอธิป เขาทำให้เธอตกหลุมรักหมดใจ เขาแสนอ่อนหวาน เอาใจใส่ แสนดีเหลือเชื่อ ทำให้การหมั้นของสองเราเป็นไปได้ด้วยดีจนวันที่เขาพบมินตราในงานเลี้ยง หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไร้เดียงสา ชวนให้ปกป้องมากกว่าผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างเธอ สายตาของอธิปก็แปรเปลี่ยนไปเย็นชา เหินห่าง เมินเฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกนิรินพยายามเอาอกเอาใจเขา แต่ก็ได้รับความไม่แยแสกลับมา แล้วยิ่งพอรู้ว่าเขาพามินตราไปออกงาน นิรินก็ไม่อาจทานทนไหว ความหึงหวงของผู้หญิงผลักให้เธอขาดสติ ไร้สมอง ทำตามความดำมืดในหัวใจทำร

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทส่งท้าย

    บ้านพักหรูริมทะเล แว่วเสียงคลื่นลอยพัดแผ่วเข้ามา พร้อมลมเย็นสบาย พัดมายังร่างระหงที่ยืนจิบไวน์ ทอดมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าตรงริมระเบียงใหญ่ หลังจากจบความวุ่นวายทั้งหมด ธันวายื่นคำขาดให้นิรินลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนด เพื่อไปรักษาตัวและไปพักอย่างจริงจังเสียที โดยไม่ลืมริบอุปกรณ์ทำงานรวมถึงสั่งห้ามลูกน้องทุกคนห้ามติดต่อ ห้ามให้งานนิรินเด็ดขาดหญิงสาวเลยมาพักผ่อนจริงจังที่ริมทะเลต่างประเทศเพื่อหนีนักข่าวที่อยากทำข่าวอีกด้วย แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอจากทางด้านหลัง อธิปวางคางลงบนไหล่ระหงอย่างแผ่วเบา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้นิรินหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย มือหนากุมมือเรียวไว้แน่น ถึงรอยเชือกป่านจะหายไปแล้ว แต่มันยังฝังแน่นในใจชายหนุ่ม คอยย้ำเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอได้อีก"รินครับ... ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายที่เคยตาบอดคนนี้ได้กลับมาดูแลคุณ" อธิปกระซิบเสียงพร่า พลางจูบซับที่ขมับของเธออย่างทะนุถนอมนิรินพลิกตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา เธอเงยหน้ามองดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไม่ได

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 9

    ค่ำคืนวันงาน แสงไฟแชนเดอเลียร์ในโรงแรมหรูส่องสว่างระยิบระยับ นิรินปรากฏตัวในชุดราตรีสีแดงเพลิงที่ขับผิวให้ดูผ่องใสราวกับนางพญา เธอเดินเคียงคู่มากับธันวาที่อยู่ในชุดทักซิโด้สุดเนี้ยบ ทั้งคู่กลายเป็นจุดสนใจของคนทั้งงานในฐานะคู่หูธุรกิจที่มาแรงที่สุดทันใดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังขึ้

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 7

    แต่อธิปยังคงเป็นอธิป เขายืนมองทุกสิ่งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยทระนงและความถือดี เขายังเชื่อมั่นว่านี่คือ "เกมเรียกร้องความสนใจ" ของผู้หญิงที่รักเขาจนโงหัวไม่ไม่ขึ้น"อยากเล่นบทนางพญาผู้สูงส่งงั้นเหรอนิริน ได้ เดี๋ยวฉันจะทำให้เธอรู้เองว่าการไม่มีฉันอยู่ข้างๆ มันจะทำให้เธอกระวนกระ

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 6

    พลั่ก!นิรินรวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกอธิปออกอย่างสุดกำลังจนเขาเซถอยหลังไปหลายก้าว อธิปเบิกตาโพลงด้วยความตกตะลึง"อย่ามาทำสกปรกกับฉัน"นิรินเอ่ยเสียงเรียบแต่ทรงพลัง แววตาที่เคยวอนขอความรักบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความรังเกียจจนอธิปรู้สึกหนาววูบ"ริน! นี่เธอ..."

  • เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า   บทที่ 5

    บรรยากาศในคฤหาสน์คืนนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ววิสกี้ดังกังวานอยู่ในห้องโถงมืดสลัว อธิป นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแฝงความหงุดหงิด หลังจากส่งมินตราแล้ว เขานั่งทบทวนตัวเองต่อการปล่อยให้มินตราผู้แสนดีต้องเสียใจ เพราะเขาจัดการเรื่องที่ค้างคาไม่จบ มันเลยระคายสมองอยู่แบบ

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status