Mag-log inShare
บทที่ 5
Petsa ng paglalathala:
2026-06-11 19:45:06บรรยากาศในคฤหาสน์คืนนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบแก้ววิสกี้ดังกังวานอยู่ในห้องโถงมืดสลัว อธิป นั่งรออยู่บนโซฟาตัวยาว ดวงตาคมกริบฉายแววดุดันแฝงความหงุดหงิด หลังจากส่งมินตราแล้ว เขานั่งทบทวนตัวเองต่อการปล่อยให้มินตราผู้แสนดีต้องเสียใจ เพราะเขาจัดการเรื่องที่ค้างคาไม่จบ มันเลยระคายสมองอยู่แบบนี้
เสียงประตูที่เปิดออกทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์ นิริน ก้าวเข้ามาในโถงบ้านท่ามกลางแสงไฟที่สลัว ร่างระหงเดินอย่างไม่สนใจสิ่งใด ไม่กระทั่งชายตามองชายหนุ่มที่นั่งดื่มอยู่ จังหวะที่จะเดินผ่านไปนั้นเอง เสียงน้ำแข็งที่แกว่งกระทบแก้ววิสกี้ก็หยุดลง พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของอธิปที่ลุกขึ้นจากโซฟา เดินตรงเข้ามาหาเธอด้วยย่างก้าวที่ดูคุกคาม กลิ่นแอลกอฮอล์จางๆ ที่ลอยมาปะทะจมูกทำให้เธอบอกได้ทันทีว่าเขาดื่มมาหนักแค่ไหน
"ไปไหนมา" เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นพร้อมกับก้าวเข้ามาใกล้
"คุยงานค่ะ"
นิรินตอบสั้นๆ และพยายามจะเดินเลี่ยงขึ้นบันได แต่อธิปกลับคว้าต้นแขนเธอไว้ กระชากดึงเข้าหาตัวเอง จนตัวของเธอแนบชิดกับอกแกร่งของเขา
"คุยงานหรือไปอ่อยไอ้ธันวามันกันแน่"
อธิปกระซิบชิดใบหู มือหนาเริ่มลูบไล้ไปตามเอวบางอย่างถือดี เขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบ ใช่แล้ว คือกำราบนิรินให้อยู่อย่างสงบเสงี่ยมเหมือนก่อน ไม่ให้ออกไปทำเรื่องที่ชวนหงุดหงิดได้อีก บางทีการให้ความหวานกับเธอบ้าง ก็อาจทำให้เรื่องมันกลับมาง่ายขึ้น แค่เรื่องง่ายๆ ในคืนหนึ่งเท่านั้น
อธิปเชื่อมั่นว่านิรินจะใจสั่นเหมือนทุกครั้ง เพราะที่ผ่านมา เพียงแค่เขาสะกิด เธอก็พร้อมจะทอดกายให้เขาอย่างถวายหัวยินดีจนเก็บไว้ไม่อยู่ เที่ยวเฝ้ารอเลยด้วยซ้ำ
"ไม่ต้องแกล้งทำเป็นเล่นตัวหรอกริน ฉันรู้ว่าเธอโหยหาสัมผัสจากฉันใจจะขาด"
ชายหนุ่มกดจมูกลงที่ซอกคอหอมกรุ่น เตรียมจะมอบบทรักที่เขาคิดว่าเธอโหยหา เพื่อกำราบพยศผู้หญิงที่เริ่มจะควบคุมยากคนนี้
อธิปขยับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นจนนิรินแทบจะจมหายไปกับแผ่นอกกว้าง เขาสูดดมกลิ่นกายสาวที่หอมละมุนเคล้ากลิ่นน้ำหอมหรูที่เหมาะสมกับเธอ ความเงียบและแสงไฟสลัวในคฤหาสน์ยิ่งทำให้เขาย่ามใจ มือหนาที่ซุกซนเริ่มเลื่อนต่ำลงมายังสะโพกมน บีบเคล้นอย่างถือดีในสิทธิ์ที่เขาเชื่อว่าตัวเองยังถือครองอยู่เต็มเปี่ยม
ตลอดการสัมผัส นิรินนิ่งค้างอยู่ในอ้อมแขนใหญ่ อธิปกลับตีความว่านั่นคือความเคลิบเคลิ้ม
"ทำไม มือสั่นเลยเหรอ"
เขาพึมพำชิดผิวเนื้ออ่อนบริเวณต้นคอ พลางขบเม้มเบาๆ อย่างหยั่งเชิง ยอมรับว่าตัวเขาก็เริ่มร้อนกรุ่นต่อกายสาวหอมหวานนี้เช่นกัน
"ที่ผ่านมาฉันละเลยเธอไปหน่อย แต่คืนนี้ฉันจะ 'ชดเชย' ให้จนเธอลุกไปทำงานไม่ได้เลยล่ะ"
ความลำพองใจทำให้อธิปไม่ได้สังเกตเห็นแววตาที่เปลี่ยนไปของนิริน มันไม่ใช่แววตาของหญิงสาวที่ขัดเขิน แต่มันคือความชิงชังที่เข้มข้นจนเกือบจะเป็นความสะอิดสะเอียน ดวงตาคู่สวยหลับตาลงนิ่งๆ สูดลมหายใจเข้าลึก เพื่อสะกดอารมณ์คลื่นไส้ที่พลุ่งพล่านขึ้นมา เมื่อสัมผัสถึงกลิ่นเหล้าผสมกับกลิ่นไออุ่นจากตัวผู้ชายที่เคยทำร้ายหัวใจเธอจนตายไปครั้งหนึ่ง
ภาพค่ำคืนสุดท้ายของลมหายใจฉายในเปลือกตาเธอ
“ว่าง่ายแบบนี้แหละ ดีแล้ว”
อธิปเห็นเธอไม่ขัดขืน จึงยิ้มย่ามใจก่อนจะค่อยๆ จับปลายคางมนเชิดขึ้น เขาก้มลงหวังจะปิดปากอิ่มที่มักจะใช้เถียงเขาในช่วงหลัง ด้วยจุมพิตที่เขาเชื่อว่าเป็น ‘รางวัล’ ชั้นเลิศ
ทว่า... ก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะสัมผัสลงมา นิรินก็ลืมตาขึ้น แววตาคู่นั้นวาวโรจน์และเย็นเยียบจนอธิปชะงักงัน
"รู้ไหมคะคุณอธิป"
นิรินเอ่ยเสียงเรียบ ต่ำ และนิ่งสงบจนน่าขนลุก
"เมื่อก่อนฉันอาจจะเคยโง่จนนึกว่าสัมผัสของคุณคือสวรรค์ แต่ตอนนี้ทุกครั้งที่คุณแตะต้องตัวฉัน ฉันกลับรู้สึกเหมือนถูกเข็มสกปรกทิ่มลงบนผิวหนัง"
อธิปขมวดคิ้ว มือที่กุมเอวเธออยู่ขยับรัดแน่นขึ้นด้วยความไม่พอใจ
"นิริน! อย่ามาเล่นสงครามประสาทกับฉัน"
"ฉันไม่ได้เล่นค่ะ ฉันกำลังพูดเรื่องจริง" นิรินเหยียดยิ้มเย็น ยิ้มที่แสดงถึงความรู้สึกดั่งที่พูดออกมา พลางใช้มือเรียวค่อยๆ แกะมือหนาออกจากเอวทีละนิ้วอย่างใจเย็น
"เก็บความกระสันของคุณไว้เถอะค่ะ เพราะต่อให้คุณจะเปลือยกายอ้อนวอนตรงหน้าฉันในตอนนี้ ฉันก็ไม่มีวัน 'โหยหา' อะไรจากคุณอีก นอกจากอิสรภาพที่จะไปให้พ้นจากที่นี่!"
เธอจ้องตาเขาอย่างท้าทาย ไร้ซึ่งความกลัว ไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ไร้ซึ่งความรักล้นปริ่มที่เขาเคยรู้จัก
Pinakabagong kabanata
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า แค่รักไร้ค่า บทที่ 4
ถึงจะตั้งใจเอาไว้ว่าเธอจะไม่ข้องเกี่ยวกับภูมิอีกแต่เพราะเป็นคนบ้านใกล้เรือนเคียงไปมาหาสู่กันเสมอๆ ก็ทำให้เธอไม่อาจหลีกเลี่ยงเขาได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แม้ปกติภูมิจะไม่ค่อยกลับบ้านแต่วันนี้มันเป็นวันเกิดของคุณหญิงดาริกา ผู้เป็นมารดาของภูมินทร์ ทำให้ทั้งสองต้องเจอหน้ากันอย่างยากจะหลีกเลี่ยงกลิ่นหอมกรุ่นของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ถูกจัดวางอย่างประณีตอบอวลไปทั่วโถงจัดเลี้ยงกว้างขวางของคฤหาสน์อัครบวรเดช คฤหาสน์หรูหลังนี้ดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันตาเห็นด้วยฝีมือการจัดการของหญิงสาวเพียงคนเดียวนลินในชุดเดรสสีโอลด์โรสสุภาพเรียบร้อย เกล้าผมขึ้นเป็นมวยต่ำเผยลำคอระหง แต่งหน้าอ่อนๆ ดูอ่อนหวานและเป็นงานเป็นการในเวลาเดียวกัน เธอเดินตรวจตราความเรียบร้อยของโต๊ะอาหารและจุดรับแขกด้วยความตั้งใจ บรรดาคนงานและแม่บ้านต่างทำงานกันอย่างขยันขันแข็งภายใต้การควบคุมของเธอ“หนูลิน มาดูนี่สิลูก ฝีมือหนูจัดดอกไม้ตรงมุมนั้นถูกใจป้าจริงๆ”คุณหญิงดาริกา เจ้าของงานวันเกิดครบรอบหกสิบปี เดินเข้ามาหาพลางลูบหัวนลินด้วยความรักใคร่เอ็นดูอย่างปิดไม่มิด สายตาขอ
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า แค่รักไร้ค่า บทที่ 3
หากย้อนเวลากลับไปได้ นลินก็อยากจะย้อนเวลากลับไปเป็นเพียงผู้หญิงคนหนึ่งที่แอบรักอยู่เงียบๆ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันกลับสายเกินแก้ เพราะคำว่ารักเพียงคำเดียวที่เธอยอมทอดกายเป็นของเขาย้อนกลับไปคืนก่อนนักศึกษาฝึกงานเพียงคนเดียวในบริษัทถูกพามากินเลี้ยงอำลาในวันสุดท้ายของการทำงานนลินฝึกงานในตำแหน่งผู้ช่วยเลขา หญิงสาวจึงรู้จักกับคนหลายฝ่าย ในคืนนี้พวกเขาจึงจองโต๊ะใหญ่ในห้องวีไอพีโดยมีภูมิเป็นเจ้ามือเขาจำใจมาร่วมงานเพราะมารดาฝากฝังให้ดูแลนลินดีๆ กระนั้นเมื่อมาถึงเขาก็ไม่ได้สนใจในตัวเจ้าหล่อนขนาดนั้นเสียงบทสนทนาของพนักงานในบริษัทและนลินที่คุยกันอย่างออกรสทำให้คนที่นั่งเงียบมาตลอดรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาอย่างประหลาดทั้งที่มันเป็นเรื่องปกติของงานเลี้ยงบริษัทแห่งนี้ที่ไม่มีใครชวนประธานคุยสักคน ภูมินทร์มักจะมาทานอาหารและดื่มเงียบๆ ปล่อยให้พนักงานที่ทำงานอย่างหนักปลดปล่อยกันเต็มที่ แต่เวลานี้เขากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังโดนเมินสีหน้าของประธานหนุ่มดุดันขึ้นทุกขณะ ยิ่งเห็นรอยยิ้มของนลินที่โปรยให้กับทุกคนอารมณ์เขาก็ยิ่งขุ่นขวาง นลินรับแก้วจา
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า แค่่รักไร้ค่า บทที่ 2
สิบสามปีก่อนภาพความเจ็บปวดในปัจจุบันค่อยๆ พร่าเลือนกลายเป็นภาพเหตุการณ์ในอดีตที่ยังคงชัดเจนในความทรงจำของนลินเสมอมาในตรอกแคบๆ หลังโรงเรียนเอกชนชื่อดังซึ่งไม่คิดว่าจะมีสถานที่เช่นนี้ซุกซ่อนอยู่ กลิ่นอับชื้นและเสียงตะโกนด่าทอของเด็กเกเรสามคนที่ตัวโตกว่านลินมากกำลังล้อมหน้าล้อมหลังหาเรื่องเด็กหญิงตัวน้อยที่อยู่ท่ามกลางวงล้อมเพียงลำพังนลินในวัยแปดขวบสะอื้นฮักจนตัวโยน ผมเปียที่เคยเรียบร้อยบัดนี้ยุ่งเหยิงไม่เป็นทรง เธอพยายามยื้อแย่งกระเป๋านักเรียนและตุ๊กตากระต่ายเน่าตัวโปรดคืนมา แต่มันกลับถูกโยนทิ้งลงไปในบ่อน้ำครำที่เน่าเหม็นต่อหน้าต่อตา“ฮือออ พวกคนใจร้าย ทิ้งกระเป๋าของลินทำไม”เด็กหญิงร้องไห้จ้า นั่งทรุดลงกอดเข่าด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังที่เห็นกระต่ายตัวขาวตัวโปรดค่อยๆ จมลงในบ่อน้ำเสีย“ยัยลูกคุณหนู สมน้ำหน้า! ถ้าให้เงินพวกฉันแต่แรกก็สิ้นเรื่อง”หัวโจกของแก๊งเด็กเกเรหัวเราะร่าสะใจที่เห็นน้ำตาของเธอ พวกคนอื่นที่เห็นหัวหน้าตัวเองหัวเราะก็พลันหัวเราะตามไปด้วยนลินทำได้แค่ปาดน้ำตาป้อยๆ คู้กายในดงเด็กอันธพาลพวกนั้นด้ว
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า แค่รักไร้ค่า บทที่ 1
แสงแดดอ่อนยามเช้าที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านกันยูวีราคาแพงไม่ได้ทำให้บรรยากาศในห้องนอนกว้างขวางของคอนโดหรูหราใจกลางเมืองดูอบอุ่นขึ้นเลยสำหรับ นลินเธอลืมตาขึ้นช้าๆ ท่ามกลางความเงียบสงัดที่มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบา สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอุ่นจากอุณหภูมิร่างกายของคนที่นอนอยู่ข้างกายทั้งคืนแต่ไม่คิดจะหันมากอดกันนลินขยับกายอย่างระมัดระวังเพื่อไม่ให้รบกวนคนร่วมเตียง เธอตะแคงข้างมองเสี้ยวหน้าคมคายของภูมินทร์ ผู้ชายที่ครอบครองหัวใจของเธอมามากกว่าครึ่งชีวิตในยามหลับใหลเขาก็ยังคงหล่อเหลาดูดี คิ้วที่มักจะขมวดมุ่นอยู่เป็นนิจคลี่ออกจากกัน มุมปากที่เคยพ่นแต่วาจาร้ายกาจเรียบกริบดูอ่อนโยนลงอย่างน่าประหลาด นลินเผลอยิ้มออกมาบางเบา มือบางสั่นเทาน้อยๆ ขณะเอื้อมไปปัดปอยผมที่ปรกหน้าผากเขาอย่างแผ่วเบา‘ถ้าเวลาหยุดไว้แค่ตรงนี้ได้ก็คงดี’ เธอคิดในใจด้วยความหวังที่ริบหรี่เหมือนแสงเทียนท่ามกลางพายุฝนแต่ความสุขชั่วขณะนั้นสั้นกว่าลมหายใจ ทันทีที่ปลายนิ้วของเธอสัมผัสโดนผิวแก้มของเขาด้วยความเผลอไผลภูมินทร์ก็ขยับตัวตื่นขึ้นมา แววตาที่ลืมขึ้นมาไม่มีร่องรอยของความงัวเงียหรือความอ่อนโยนที่เธอเฝ้าฝันถ
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า ตอนพิเศษ
เอี้ยดดดดโครม!รถคันหรูประสานงากับรถบรรทุกจนยับเยิน ตรงส่วนคนขับยับยู่ยี่จนไม่คิดว่าจะรอดได้ สายฝนตกพร่ำลงมาผ่านกระจกรถที่แตกร้าว กระทบร่างที่แน่นิ่งกับถุงลมที่อัดกระแทกเธอ“...”ในสติอันพร่าเลือน ความเจ็บจนชาไปทั้งตัว นิรินพยายามขยับตัวแต่ก็กระดิกไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว เสียงวุ่นวายรอบด้านเบาบางลงทุกทีเธอใกล้จะตายจริงๆ ใช่ไหม…ท่ามกลางความสิ้นหวังนั้นเอง สมองกลับนึกถึงเพียงภาพความทรงจำครั้งอดีต วันที่เธอได้พบเจอ ได้รู้จักกับอธิป เขาทำให้เธอตกหลุมรักหมดใจ เขาแสนอ่อนหวาน เอาใจใส่ แสนดีเหลือเชื่อ ทำให้การหมั้นของสองเราเป็นไปได้ด้วยดีจนวันที่เขาพบมินตราในงานเลี้ยง หญิงสาวผู้บริสุทธิ์ อ่อนหวาน ไร้เดียงสา ชวนให้ปกป้องมากกว่าผู้หญิงที่แข็งแกร่งอย่างเธอ สายตาของอธิปก็แปรเปลี่ยนไปเย็นชา เหินห่าง เมินเฉยมากขึ้นเรื่อยๆ ช่วงแรกนิรินพยายามเอาอกเอาใจเขา แต่ก็ได้รับความไม่แยแสกลับมา แล้วยิ่งพอรู้ว่าเขาพามินตราไปออกงาน นิรินก็ไม่อาจทานทนไหว ความหึงหวงของผู้หญิงผลักให้เธอขาดสติ ไร้สมอง ทำตามความดำมืดในหัวใจทำร
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า บทส่งท้าย
บ้านพักหรูริมทะเล แว่วเสียงคลื่นลอยพัดแผ่วเข้ามา พร้อมลมเย็นสบาย พัดมายังร่างระหงที่ยืนจิบไวน์ ทอดมองวิวทิวทัศน์เบื้องหน้าตรงริมระเบียงใหญ่ หลังจากจบความวุ่นวายทั้งหมด ธันวายื่นคำขาดให้นิรินลาพักร้อนแบบไม่มีกำหนด เพื่อไปรักษาตัวและไปพักอย่างจริงจังเสียที โดยไม่ลืมริบอุปกรณ์ทำงานรวมถึงสั่งห้ามลูกน้องทุกคนห้ามติดต่อ ห้ามให้งานนิรินเด็ดขาดหญิงสาวเลยมาพักผ่อนจริงจังที่ริมทะเลต่างประเทศเพื่อหนีนักข่าวที่อยากทำข่าวอีกด้วย แต่เธอไม่ได้มาคนเดียวความอบอุ่นจากอ้อมกอดที่คุ้นเคยโอบล้อมเธอจากทางด้านหลัง อธิปวางคางลงบนไหล่ระหงอย่างแผ่วเบา กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นไอทะเลทำให้นิรินหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย มือหนากุมมือเรียวไว้แน่น ถึงรอยเชือกป่านจะหายไปแล้ว แต่มันยังฝังแน่นในใจชายหนุ่ม คอยย้ำเตือนว่าเขาจะไม่ยอมให้ใครทำร้ายเธอได้อีก"รินครับ... ขอบคุณนะที่ยังอยู่ตรงนี้ ขอบคุณที่ให้โอกาสผู้ชายที่เคยตาบอดคนนี้ได้กลับมาดูแลคุณ" อธิปกระซิบเสียงพร่า พลางจูบซับที่ขมับของเธออย่างทะนุถนอมนิรินพลิกตัวกลับมาในอ้อมกอดของเขา เธอเงยหน้ามองดวงตาคมกริบที่บัดนี้ไม่ได
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า บทที่ 4
ในขณะที่นิรินกำลังรุ่งโรจน์ ทางด้านอธิปกลับรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังพบเจอความรู้สึกแปลกประหลาด ทุกครั้งที่เขาเปิดสมาร์ทโฟน เขาจะต้องเห็นใบหน้ายิ้มแย้มของนิรินที่อยู่ข้างกายธันวา ชายหนุ่มที่เขารู้ดีว่าแอบรักนิรินมานาน ในสายตาผู้ชายด้วยกันย่อมมองออกต่อแววตาแบบนั้น ซึ่งตอนนี้ก็ยังทำแววตาหวานเชื่อมในเวลา
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า บทที่ 3
นิรินเดินหน้าต่อ ที่จริงในอดีต ตอนนั้นเธอปฏิเสธโอกาสที่ได้รับ มัวแต่เอาเวลาไปทุ่มให้อธิป ไม่สนใจจะพัฒนาหรือสร้างอะไรให้ตัวเอง มาตอนนี้ หญิงสาวตัดสินใจคว้าโอกาสที่เคยหลุดลอยไป ตัดสินใจร่วมทุนเปิดบริษัทเอเจนซีโฆษณาครบวงจรชื่อ "The Rebirth" โดยมีหุ้นส่วนคนสำคัญคือ ธันวา ทายาทเจ้าของธุรกิจสื่อยักษ์ใหญ่
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า บทที่ 2
แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลสาดส่องลงมายังห้องโถงกาล่าสุดหรูในโรงแรมชั้นหนึ่ง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและเสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงคลอเบาๆ แขกเหรื่อล้วนแล้วแต่มีสถานะ มีเงินทอง มีอำนาจ ล้วนสนทนาเรื่องราวต่างๆอยู่ๆ บรรยากาศกลับตึงเครียดขึ้น เมื่ออธิปก้าวเข้ามาในงาน ทว่าข้างกายของเขาไม่ใช่คู่หมั้นอย่างนิริน แต่กล
เกิดใหม่ครั้งนี้ฉันขอร้าย , แค่รักไร้ค่า บทที่ 1
"ปิดข่าวเรื่องการล้างท้องให้สนิทที่สุด ไม่ให้มีอะไรเล็ดลอดไปได้ทั้งนั้น"นิรินสั่งเสียงเฉียบขาดทันทีที่เลขาฯ มาถึงห้องผู้ป่วย"แจ้งข่าวออกไปว่าฉันแค่ 'อาหารเป็นพิษรุนแรง' จากการพักผ่อนน้อยและทานอาหารไม่เป็นเวลา ใครที่ปากสว่าง ฉันจะฟ้องให้ถึงที่สุด"เลขาฯ ถึงกับชะงักไป ปกตินิรินจะเอาแต่ร้องไห้ฟูมฟาย
Maaari mong magustuhan
(ผัว) เด็กมันร้าย BAD LOVE
ลำเจียก190.6K viewsพ่ายรักภรรยาที่หย่าแล้ว
เฉียนเสี่ยวซี148.4K viewsบังเอิญเป็นผัวเธอ (NC 18+)
กาแฟหอมกรุ่น116.0K viewsล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ103.8K viewsเสน่หาแฟนเก่า
อิแย้ม18 viewsของหวงเกมเดิมพัน
ซาลาห์7 viewsHeart's Gear วิศวะร้ายก็มีหัวใจ
มุนดัล95 viewsBe savage! ร้ายรัก
Thinnaa142 views
