ตอนที่ 10 ต้องแย่งมาให้ได้

ตอนที่ 10 ต้องแย่งมาให้ได้

ฝั่งด้านไป๋หงเทียน

เขากลับมาที่บ้านหลังจากส่งเหมยหลินที่บ้านของเธอ ทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาห้องโถงใหญ่ ไป๋ซินหย่าเดินตามหลังมาพร้อมพูดเรื่องที่เธอเจอกับอวี้หรานในวันนี้

“ไป๋หงเทียนวันนี้ลูกเจอกับนังอวี้หรานหรือไม่ ? ไม่คิดเลยว่าจะเจอเธอที่งานวันนี้แถมยังทำท่าทางหยิ่งผยองใส่อีก แม่ละอยากจิกหัวนังอวี้หรานมาตบสั่งสอนจริง ๆ แต่มีผู้ชายคนหนึ่งมาช่วยเธอเอาไว้ก่อน”

“วันนี้คุณเจอลูกสะใภ้เก่าหรือแล้วหลานชายของเราล่ะ” ไป๋ฉินเหยียนพ่อของไป๋หงเทียนเดินมานั่งลงข้าง ๆ ภรรยาวันนี้เขาไม่ได้ไปร่วมงานสำคัญของลูกชายเพราะร่างกายไม่ค่อยแข็งแรงหลังของเขาเริ่มคดงอเดินมาก ๆ ก็เกิดอาการปวดไป๋หงเทียนจึงไม่ให้ผู้เป็นพ่อไป

“นี่คุณจะสนใจทำไมในเมื่ออีกไม่นานลูกชายของเราจะแต่งงานกับหนูเหอเหมยหลินจะมีหลานอีกคนก็ได้ ไม่เห็นต้องไปสนใจเด็กที่เกิดจากนังอวี้หรานเลย  เห็นหน้าเด็กก็ทำให้ฉันคิดถึงหน้าของนังอวี้หราน ชิ! ”

“ไม่ได้หรอกครับ ไม่ว่าอย่างไรผมจะต้องตามหาลูกชายของผมของเจอ เพราะเหอเหมยหลินไม่สามารถมีลูกให้ผมได้”

“อะไรนะ  !! ไม่จริงใช่มั้ย”

“เรื่องนี้ผมไปหาหมอเพื่อตรวจร่างกายก่อนที่จะแต่งงานกันวางแผนที่จะมีลูกหลังแต่งงานทันที โชคไม่ดีร่างกายของเหอเหมยหลินไม่สามารถอุ้มท้องได้”

“อย่างนั้นต้องรีบตามหาฉู่อี้ แย่งหลานมาอยู่กับเราให้ได้ และห้ามไม่ให้นังอวี้หรานมาเอาตัวของฉู่อี้ได้อีก ทางที่ดีไม่ต้องให้มันเสนอหน้ามาเจอฉู่อี้ได้” ไป๋ซินหย่าเปลี่ยนความคิดเมื่อรู้ว่าไม่สามารถมีหลานที่เกิดจากเหอเหมยหลินลูกสะใภ้คนรวยที่เธอชอบใจนักหนา

“เรื่องนั้นผมจัดการอยู่แล้ว ตอนนี้เหนื่อยมาทั้งวันขอตัวไปพักก่อนนะครับ ตอนกลางคืนต้องออกไปงานเลี้ยงฉลองอีก” ไป๋หงเทียนไม่อยากจะฟังคำพูดของคุณแม่เลือกที่จะลุกเดินไปที่ห้องของตนเอง ส่วนพ่อของเขาส่ายหน้าไปมากับความคิดของภรรยา  

         ไป๋หงเทียนครุ่นคิดถึงแต่ใบหน้าของอวี้หรานคิดถึงกลิ่นกายของเธอเมื่อเขาโอบกอดเธอเอาไว้ในอ้อมอก จนทำให้เขาไม่ได้นอนพักลุกออกมาเดินรับลมนอกบ้าน เขาย้ายมาอยู่ในค่ายทหารมีลูกน้องคอยคุ้มกันมากมาย   ระหว่างที่ครุ่นคิดเรื่องของไป๋หงเทียนเขาก็ยิ้มกริ่มออกมาเมื่อคิดอะไรดี ๆ ออก จึงเรียกลูกน้องที่อยู่แถวนั้นเพื่อสั่งงาน

“นายที่อยู่ตรงนั้นมานี่หน่อยสิ ฉันมีเรื่องให้ไปทำ”

“ท่านนายพลมีเรื่องอะไรที่จะให้ผมรับใช้ครับ”

“นายออกไปสืบที่อยู่ ที่ทำงานของนักข่าวอวี้หรานให้ฉันที ยิ่งเร็วเท่าไหร่ยิ่งดีฉันอยากรู้ว่าตอนนี้เธอทำอะไรอยู่ที่ไหนแล้วลูกชายของเธอเป็นอย่างไรบ้าง เรื่องนี้อย่าให้เหอเหมยหลินรับรู้เด็ดขาด”

“ครับผม” ลูกน้องของเขารับคำสั่งพร้อมออกไปจากค่ายเพื่อหาประวัติสืบหาที่อยู่ของอวี้หราน

    

       ฝั่งด้านของเหอเหมยหลินลูกสาวคนเดียวของตระกูลเหอผู้มีอิทธิพลกว้างขวางและการที่ไป๋หงเทียนได้รับตำแหน่งท่านนายพลอายุยังน้อยนี้ มีตระกูลเหอที่ช่วยเหลือและหนุนหลังเขามาโดยตลอด  เธอกลับบ้านด้วยอารมณ์ไม่ดีจนสาวรับใช้ต่างพากันหลบหน้าหลบตาไม่กล้าแม้จะเงยหน้ามอง

“ฮึ ฮึ ฉันจำได้ว่าพี่ไป๋หงเทียนเคยบอกฉันเพียงแค่หลอกใช้อวี้หรานให้ดูแลพ่อกับแม่ของเขาที่ชนบทและหาเงินส่งเสียเขาเรียนแต่วันนี้ฉันเห็นสายตาของพี่ไป๋หงเทียนที่จับจ้องมองดูอวี้หรานไม่ได้เป็นอย่างที่เขาบอกมาสักนิด ไม่ได้ฉันจะไม่ยอมให้ทั้งสองได้พบเจอกันอีก ทางเดียวที่จะทำได้คือการแย่งลูกชายของพี่ไป๋หงเทียนมาให้ได้ เมื่อนั้นคงไม่มีเรื่องที่ทั้งสองจะได้เจอกันอีก ในเมื่อมีลูกไม่ได้ฉันจะรักเด็กคนนั้นให้เหมือนลูกของฉันเอง” หลังจากที่พูดจบเหมยหลินได้เรียกลูกน้องมือขวาของคุณพ่อที่ยืนอยู่แถวนั้นเพื่อไปตามหาที่อยู่ของอวี้หรานและลงมือก่อนที่ไป๋หงเทียนจะตามหาอวี้หรานเจอ

   รุ่งเช้าวันต่อมา

ทุกช่องในทีวีมีข่าวของท่านนายพลคนใหม่ดังครึกโครม ไป๋หงเทียนเปิดดูทีวีสายตาของเขาจับจ้องไปมองอวี้หรานที่อยู่ในทีวีดวงตาเป็นประกายแวววาว พร้อมจิบกาแฟอย่างอารมณ์ดี เธองดงามอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

      ก๊อก ๆ เสียงประตูห้องทำงานของไป๋หงเทียนดังขึ้น ทหารที่เขาสั่งการเมื่อคืนเข้ามารายงานสิ่งที่เขาให้ไปทำ ใบหน้าของเขายิ้มระรื่นด้วยความดีใจมากกว่าเดิม เพราะตอนนี้เขารู้แล้วว่าอวี้หรานกับฉู่อี้อยู่ที่ไหน

“อวี้หรานนักข่าวที่โด่งดังเป็นที่จับตามองของสังคม ฮึ ฮึ ฉันจะมองผ่านเธอไปได้อย่างไร เธอคือแม่ของลูกชายฉันหากฉันพูดคำว่ารักไปใจของเธอคงสั่นไหว ยิ่งเข้าหาลูกชายได้และได้ใจลูกชาย เขาต้องการฉันแน่ ๆ เมื่อนั้นฉันจะได้ครอบครองทั้งอวี้หรานและฉู่อี้ ให้เธอยู่บ้านหลังเล็กเก็บตัวเงียบ ๆ เลี้ยงลูกชายอย่างสุขสบาย เพียงเท่านั้นเธอต้องใจอ่อนแน่ ๆ ” ไป๋หงเทียนพูดออกมาพึมพำเตรียมจะออกเดินทางไปที่โรงเรียนของฉู่อี้ตามที่อยู่ที่สืบมาได้ ทว่าตอนนั้นเองเสียงวิทยุสื่อสารได้ดังขึ้นมีเรื่องร้ายแรงเกิดขึ้นที่มณฑลใกล้ ๆ เขาจึงต้องเก็บเรื่องฉู่อี้ไว้ก่อนและออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง

         สำนักข่าวหลี่หยวน

อวี้หรานมาทำงานแต่เช้าเหมือนทุก  ๆ เวลาที่เธอเดินเข้ามาในสำนักข่าวคนแรกที่มักจะเจอคือพี่จื่อเหยา ตอนนี้จื่อเหยาเหมือนพี่สาวแสนดีของเธอช่วยเหลือเธออยู่เสมอเช่นเดียวกัน

"นักข่าวคนดังได้ยินว่าเมื่อวานนี้ข่าวออกมาด้วยดี แถมกล้องของเรายังจับใบหน้าของนายพลได้ชัดมากกว่าสำนักข่าวอื่น ๆ แต่ก็ไม่แปลกหรอกเพราะนักข่าวของเราเนื้อหอมขนาดนี้" 

"พี่จื่อเหยากล่าวเกินไปแล้ว ใครเขาจะสนแม่หม้ายลูกติดอย่างฉันกันคะ อีกอย่างแค่ทำงานกับดูแลฉู่อี้ฉันก็แทบไม่มีเวลาแล้วค่ะ "

"ถ่อมตัวจังนะ ไม่รู้หรือไงว่ามีผู้ชายหลายคนจ้องมองเธออยู่เสมอ ฉู่อี้สบายดีมั้ยฉันไม่ได้เจอหลานนานมากแล้ว รู้สึกคิดถึงแล้วสิวันนี้เลิกงานเร็วไปรับฉู่อี้กับเธอดีมั้ยนะ ดูสิว่าฉู่อี้เห็นหน้าของฉันจะดีใจแค่ไหน"

"คงดีใจมากเลยค่ะที่ป้าจื่อเหยาไปรับ อย่างนั้นวันนี้หลังจากรับฉู่อี้แล้วเราออกไปกินข้าวเย็นด้วยกันนะคะ"

"ได้เลย " อวี้หรานยิ้มกว้างกำลังเดินเข้าไปที่ห้องทำงานตอนนั้นเองเจี่ยเจี่ยวิ่งหน้าตื่นมาหาอวี้หรานอย่างเร่งรีบพร้อมกับตากล้องคนเดิมที่ทำงานร่วมกับทั้งสอง 

"พี่อวี้หรานตอนนี้เรามีงานเข้าแล้วค่ะ พี่เวินมอบหมายงานให้เราไปตามข่าวที่มณฑลเจียงไซตอนนี้เกิดการปะทะของกลุ่มคนที่ประท้วงเรื่องการปฏิวัติ" อวี้หรานเริ่มลังเลอีกใจก็ไม่อยากไปเพราะเป็นห่วงฉู่อี้เพราะถ้าไปต้องกลับมารับฉู่อี้ไม่ทันแน่ ๆ แต่ถ้าไม่ไปเธอก็จะไม่ได้ข่าวช่วงนี้สำนักข่าวใกล้ถึงงานรับรางวัลผู้ประกาศข่าวยอดเยี่ยมจากสำนักข่าวหลาย ๆ สำนักที่ยื่นชื่อเข้าแข่งขันกัน นั่นคือสิ่งที่อวี้หรานต้องเการเช่นเดียวกัน จื่อเหยาเห็นสีหน้าของเธอก็รีบเสนอตัวเพื่อรับฉู่อี้ไปดูแลให้ก่อนเธอจะได้หมดห่วง

"อวี้หรานเธอไปทำข่าวเถอะ ฉันจะรับฉู่อี้ไปดูแลให้เองกลับมาเมื่อไหร่ค่อยไปรับที่บ้านของฉัน "

"ขอบคุณพี่จื่อเหยามากนะคะ ฝากฉู่อี้ด้วยนะคะเจี่ยเจี่ยเราเดินทางกันเถอะ" เธอสบายใจขึ้นมาไม่น้อยรีบบอกเจี่ยเจี่ยเพื่อออกเดินทางหลังจากที่จื่อเหยารับปากจะดูแลลูกชายให้เธอ