Mag-log inอู๋ลั่วอุ้มจื้อกังเดินเข้ามา เห็นลู่อวิ๋นโจวกับอี้ซวนนั่งอยู่ใกล้หยางเหม่ยเยว่ก็ไม่พอใจ เด็กน้อยเห็นหน้าแม่ก็คึกคักดิ้นดุ๊กดิ๊ก ร้องอืออาทักทาย หยางเหม่ยเยว่ยื่นมือไปรับลูกชายมาอุ้ม หอมแก้มป่องๆฟอดใหญ่ อี้ซวนมองดูลูกชายดวงตาเป็นประกาย" ข้าขออุ้มเขาหน่อยได้ไหม"" ไม่ได้ "งูดำรีบพูดขึ้น" เจ้ามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าไม่ได้ นั่นลูกชายข้า ข้าเป็นพ่อของเขา เป็นคนทำให้เขาเกิดมา"" แต่ข้าเป็นพ่อที่เลี้ยงดูเขาตั้งแต่อยู่ในท้องตั้งแต่ที่เขาลืมตาขึ้นมา คนที่เขาเห็นหน้าคนแรกก็คือข้า ข้าต่างหากที่เป็นพ่อของเขา ข้าอุ้มเห่กล่อมให้เขานอนหลับ ยามขับถ่ายข้าก็เป็นคนทำความสะอาด ยามเขาร้องไห้โยเยข้าก็เป็นคนปลอบ แล้วเจ้าเล่า เจ้าเอาแต่พร่ำบอกว่าเจ้าเป็นพ่อของเขา เจ้าทำอะไรให้เขาบ้าง"อี้ซวนนิ่งค้าง เขาเถียงไม่ออก อู๋ลั่วพูดถูกเขาไม่เคยดูแลหรือทำอะไรให้ลูกชายเลยเขามัวแต่ดูแลไป๋อิงลู่หลังกินอาหารเช้าเสร็จก็ออกเดินทางต่อหยางเหม่ยเยว่เห็นว่าอีกไม่ไกลก็จะเข้าเขตหมู่บ้านกลางป่า ไม่อยากให้คนเห็นงูบินจนแตกตื่น จึงเดินไปกับทุกคน อู๋ลั่วใช้ผ้าผูกจื้อกังติดกับตัวเอง เด็กน้อยเลี้ยงง่ายไม่ร้องไม่กวน หลับไปเป็นพักๆตื่น
หยางเหม่ยเยว่ให้นมจื้อกังเสร็จก็เดินออกมาจากหลังต้นไม้ เห็นอี้ซวนเดินเข้ามาหาก็แปลกใจ" เยว่เอ๋อ ลูกกินนมหลับไปแล้วเหรอ"นางพยักหน้า เขามองดูบุตรชายตัวอวบอ้วน นอนหลับปุ๋ยอยู่ในอ้อมแขนของนาง " ให้ข้าช่วยอุ้มเขานะ"" ไม่ต้อง "อี้ซวนหน้าเศร้า"" เขาพึ่งหลับ ถ้าเปลี่ยนมือเดี๋ยวจะตื่น"ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรต่อ ลู่อวิ๋นโจวก็เดินมาอีกคน เขามองอี้ซวนอย่างไม่พอใจ ไปแล้วทำไมถึงยังกลับมาอีก โลกกว้างใหญ่ขนาดนี้ ทำไมถึงต้องเหวี่ยงให้มาเจอกันอีกก็ไม่รู้" เยว่เอ๋อ ต่อไปนี้ไม่ว่าเจ้าจะไปที่ไหนข้าก็จะไปกับเจ้าด้วย ไม่มีสิ่งใดมาแยกเราจากกันได้อีก เราจะอยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก ข้าตัดสินใจแล้ว จะไปเมืองหลวงกับเจ้า รอเจ้าทำภารกิจเสร็จ ข้าจะพาเจ้ากับลูกไปใช้ชีวิตด้วยกัน"" จะพานางไป ถามข้ารึยัง"อู๋ลั่วเดินเข้ามาโอบกอดนาง" เจ้ามันเป็นแค่สัตว์เลี้ยงของนาง มีสิทธิ์อะไรมาโอบกอดนาง เอามือออกจากนางเดี๋ยวนี้"" ข้าเป็นคู่ของนาง เราทำพันธสัญญากันแล้ว ชาตินี้ทั้งชาติจนกว่าจะตายจาก ข้ากับนางไม่มีวันแยกจากกัน"หนานซื่อได้ยินก็ตกใจ รีบเดินเข้าไปหานางอีกคน" เยว่เอ๋อ ไม่จริงใช่ไหม"" เขาพูดเรื่องจริง"ลู่อวิ๋นโจวกับ
หมิงซุ่ยนั่งกินผลไม้ไปก็มองอี้ซวนไป " พี่ใหญ่ ท่านไม่กินจริงเหรอ งั้นข้ากินหมดนะ"อี้ซวนไม่ตอบ นั่งพิงต้นไม้เหม่อลอย เงาดำวูบใหญ่ผ่านเหนือหัว หมิงซุ่ยแหงนหน้าขึ้นมอง ปล่อยผลไม้ที่ปากคาบอยู่หล่นตุ๊บ เขารีบลุกขึ้นยืนด้วยความดีใจชี้มือบอก" พี่ใหญ่ นั่น นั่นมันเจ้างูดำบินได้ บนหลังมันมีคนนั่งอยู่ด้วย ต้องเป็นเยว่เอ๋อแน่ มันโฉบลงใกล้ๆแถวนี้ สงสัยจะพาเยว่เอ๋อมาเที่ยวเล่น"อี้ซวนผุดลุกขึ้นอย่างไวเสียงฝีเท้าวิ่งตรงมา ทุกคนหันไปดู " เยว่เอ๋อ"หมิงซุ่ยร้องเรียกเสียงดังด้วยความดีใจดวงตาของอู๋ลั่วที่มีแสงสีทอง เปลี่ยนกลับมาเป็นปกติ หางงูที่เตรียมจู่โจมก็เปลี่ยนมาเป็นขาคนแทนหยางเหม่ยเยว่นั่งฟังหมิงซุ่ยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง ด้วยสีหน้าเรียบเฉย นางเหลือบมองอี้ซวน ใบหน้าของเขายังคงเศร้าโศกอยู่แต่ก็จ้องมองนางไม่วางตา " แล้วพวกท่านจะทำอย่างไรต่อ หรือว่าจะไปทุ่งหญ้า"" ไม่รู้ "หมิงซุ่ยส่ายหน้าตอบสั้นๆ" จริงสิ แล้วทำไมเจ้าถึงได้มาอยู่ในป่าหล่ะพาอากังมาเที่ยวเล่นเหรอ"เขามองหลานชายตัวน้อย ที่หลับอยู่ในอ้อมแขนของหยางเหม่ยเยว่" ไม่ใช่หรอก พวกข้ากำลังจะไปเมืองหลวงหน่ะ"" ไปเมืองหลวงทำไม"อี้ซวน
ไป๋อิงลู่ได้ยินเสียงร้องคำรามของเสือ นางรีบวิ่งหนี แต่แล้วก็หยุดชะงัก ไม่ใช่มีแค่เสียงเสือ แต่ยังมีเสียงของคนร้องด้วย หรือว่า นางรีบวิ่งย้อนกลับไปทางเดิม เสือตัวใหญ่กำลังกระโจนใส่อาสุ่ยของนาง นางวิ่งเข้าไปขวางไม่สนชีวิต อี้ซวนเบิกตาตกใจ" ไม่ อิงลู่"เสือกระโจนขย้ำนางต่อหน้าต่อตา หมิงซุ่ยที่ล้มกลิ้งรีบยันตัวลุกขึ้นมองอย่างตกใจ อี้ซวนร่ายคาถาอาคม พลังแสงสีทองเปล่งประกายขค้นรอบตัวเขา ก่อนจะพุ่งใส่เสือเต็มๆ มันกระเด็นร่างลอยกระแทกต้นไม้ ส่งเสียงร้องโหยหวน แสงสีทองพันเกี่ยวร่างกายของมันลุกไหม้แผดเผาจนเหลือแต่ซาก อี้ซวนรีบเข้าไปประคองร่างโชกเลือดของไป๋อิงลู่" อิงลู่ อิงลู่ ทำไมเจ้าถึงได้โง่เขลาเช่นนี้ เจ้าเอาตัวเข้ามาขวางทำไม"อี้ซวนพูดด้วยเสียงสั่นเครือ มือก็กดห้ามเลือดไว้ แต่แผลใหญ่เกิน เลือดไหลซึมออกมาจนมือเขาย้อมไปด้วยสีแดงสด" ข้า ข้าห่วงเจ้า"" อิงลู่ พี่ใหญ่ไม่เป็นอะไรหรอก เขามีวิชาปราบสัตว์ร้าย"หมิงซุ่ยบอกพลางเข้ามาสำรวจบาดแผลนางใกล้ๆ นางมองหน้าอี้ซวน เขาพยักหน้า ก่อนหน้าถูกจู่โจมกระทันหันไม่ทันตั้งตัว ทั้งเขาและหมิงซุ่ยถูกมันตะปบจนได้แผล เขาเป็นโจรมาตั้งแต่เกิด วิชาป้องกันตัว
หยางเหม่ยเยว่มารออยู่จุดนัดพบ กระทั่งใกล้ค่ำทุกคนถึงได้พึ่งมาถึง กองไฟลุกโชน กลิ่นไก่ย่างหอมฉุยลอยฟุ้งหนานซื่อเดินถือไก่ย่างเข้ามาหาหยางเหม่ยเยว่ ฉีกเนื้อชิ้นเล็กๆเป่าให้หายร้อนยื่นให้นาง อู๋ลั่วรีบเดินเข้าไปหยิบเนื้อที่หนานอ๋องยื่นมาใส่ปากตัวเอง" เจ้า"" อืม รสชาติแย่กว่าที่คิด ของแบบนี้ข้าว่าเจ้าเก็บไว้กินเองเถอะ เยว่เยว่ กินไก่ย่างหมักสมุนไพรของข้าดีกว่า อร่อยกว่าเยอะ"อู๋ลั่วฉีกเนื้อไก่ที่เขาย่างเอง หมักสมุนไพรสูตรลับที่นางสอน ยื่นป้อนนางนางอ้าปากรับ หนานซื่อมองตาลุกวาวไม่คิดว่านางจะยอมให้ชายอื่นป้อน อู๋ลั่วเห็นสีหน้าไม่สู้ดีของหนานซื่อก็ยิ้มเยาะ" อืม ยังอร่อยเหมือนเดิม ไก่ย่างของเจ้าอร่อยที่สุด"หนานซื่อทนไม่ไหวเดินกลับไปนั่งที่ตัวเอง ซือถูมองดูภาพตรงหน้า แล้วหันไปมองลู่อวิ๋นโจวที่กำลังนั่งกินปลาอย่างไม่ใส่ใจ" คุณชาย ท่านไม่เอาปลาย่างไปให้นางบ้างเหรอขอรับ"" ไม่หล่ะ ถึงเอาไปให้นางก็คงไม่รับ ข้าจะไปให้เสียหน้าเหมือนหนานอ๋องทำไม"กรี๊ดดดอี้ซวนกำลังย่างปลา ได้ยินเสียงกรีดร้องของไป๋อิงลู่ก็รีบวิ่งไป " อิงลู่ อิงลู่เจ้าเป็นอะไร"" งู งูตัวใหญ่ อาสุ่ยช่วยข้าด้วย ข้ากลัว"เขารีบ
หลังจากเข้าป่าตามหามานานอยู่ครึ่งค่อนวัน ในที่สุดก็เจอสิ่งที่ต้องการ"นั่นไงอยู่ตรงนั้น"หยางเหม่ยเยว่ชี้มือบอก ทุกคนมองตามที่มือนางชี้" ต้นไหนรึ"" ต้นที่มีสีดอกสีม่วงเล็กๆ ลำต้นมีหนามหน่ะเห็นไหม มันเลื้อยคลุมก้อนหินอยู่""เยว่เอ๋อ เจ้านั่งพักอยู่ตรงนี้ให้พวกข้าจัดการเอง"" ใช่ๆ ตรงนั้นทางลื่นพวกข้าไปเก็บเอง"จางเฉิงกับเมิ่งสือพูดแล้วเดินไป หวังหยวนตามไปช่วยอีกคน" เยว่เยว่หิวไหม รอแป๊บนะ เดี๋ยวข้ามา"อู๋ลั่วคืนร่างเป็นงูเลื้อยไปอีกทาง นางนั่งลงใต้ต้นไม้ " เยว่เอ๋อ ข้าให้เจ้า"นางเงยหน้ามอง หนานซื่อยื่นดอกไม้ป่าสีส้มช่อหนึ่งมาให้นาง ไม่รู้ว่าไปเก็บมาตอนไหน นางส่ายหน้าปฏิเสธ" ข้าไม่ชอบดอกไม้พวกนี้ กลิ่นมันทำให้เวียนหัว คนที่ชอบคือหลิวซีหยางของท่าน ข้าเห็นท่านเก็บมาฝากนางบ่อยๆนี่"หนานซื่อปล่อยดอกไม้ป่าสีส้มหลุดมือ ตอนนั้นเขาเก็บดอกไม้แบบนี้ให้หลิวซีหยาง นางบอกว่าเป็นดอกไม้ที่มีอยู่เยอะที่บ้านเกิดของนาง เป็นดอกไม้ที่แม่ของนางชอบ นางเองก็ชอบเหมือนกัน หลังจากนั้นทุกครั้งที่เขาผ่านต้นไม้แบบนี้ เขาก็จะเก็บมาให้นาง แต่เขาจำได้ว่าแค่สามครั้งเท่านั้น ไม่คิดว่าหยางเหม่ยเยว่จะเห็น " ข้าจะไป
" อวิ๋นโจว อวิ๋นโจว"เสียงเรียกทำให้เขาได้สติ" เหม่ออะไรอยู่ มานั่งตรงนี้สิจะได้กินข้าวกัน"รุ่ยจื้อเฉียงกวักมือเรียก"นี่ก็เย็นมากแล้ว ทุกคนกินข้าวกันเถอะ เยว่เอ๋อเจ้าเดินทางมาไกลคงหิวแล้วใช่ไหม แม่ให้คนเตรียมอาหารไว้รอเจ้าเยอะแยะเลยเดี๋ยวเรากินไปคุยไปดีไหม"รุ่ยซุนอีเดินไปจับจูงหยางเหม่ยเยว่ไปที
" ใช่ ข้าขี้เกียจแสร้งทำเป็นดีกับเจ้าเต็มทนแล้ว ข้าเกียจขี้หน้าเจ้า เกียจตั้งแต่วันแรกที่รู้ว่าเจ้าจะกลับมาตระกูลรุ่ย แต่ข้าไม่คิดว่าเจ้าจะมาแย่งทุกอย่างไปจากข้าหรอกนะเพราะข้ารู้ว่าเจ้าทำไม่ได้หรอก เจ้าว่าทะเลสาปที่นี่ลึกไหม"หยางเหม่ยเยว่รู้สึกถึงลางสังหรณ์ไม่ดีรุ่ยรั่วฉีแสยะยิ้ม" ถ้าข้ากับเจ้าต
นางกวาดสายตามองดูทุกคนอีกครั้งด้วยแววตาผิดหวัง ทั้งบิดามารดา พี่ชาย คนรักที่กำลังจะแต่งงานกัน ในเมื่อทุกคนคิดว่าที่นางหายไปเป็นเพียงการเรียกร้องความสนใจก็ช่างเถอะ อยากคิดอย่างไรก็แล้วแต่ถึงนางอธิบายไปยังไงก็ไม่มีใครเชื่ออยู่ดีเพราะนางในสายตาของทุกคน ไม่ว่าจะพูดอะไรหรือทำอะไรก็ผิดไปหมดอยู่แล้ว นางเห
หยางเหม่ยเยว่เบนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างรถม้า ตลอดทางนางไม่ได้พูดอะไรสักคำ จนกระทั่งมาถึงโรงเตี๊ยมหยุนไหลผู้คนคึกคักเป็นพิเศษ คงเพราะที่โรงเตี๊ยมมีคณะละครสัตว์มาทำการแสดง ลู่อวิ๋นโจวเดินนำเข้าไปข้างใน เดินไปนั่งโต๊ะด้านหน้าติดเวที มองเห็นการแสดงชัดเจน" ว้าว พี่อวิ๋นโจวนั่งตรงนี้มองเห็นการแสดงชัดเลย







