บทที่ 3 หญิงบ้าเสียสติ

        “หา! นี่ฉันโตมาโดยไม่สู้ใครเลยหรอ ปาฏิหาริย์มากที่โตมาขนาดนี้ได้” ลี่เหม่ยพึมพำ จนชิงชิงต้อมขมวดคิ้ว

                “คุณหนูกล่าวกระไรเจ้าคะบ่าวไม่เข้าใจ”

                “ช่างข้าเถอะ เช่นนั้นข้าต้องทำอย่างไรต่อ” นางขอความเห็นจากคนภพชาตินี้

                “ก็เข้าจวนไง หรือจะนั่งหนาวตายตรงนี้ให้คนหัวเราะเยาะเล่า” เสียงเย็นเสียยิ่งกว่าอากาศดังขึ้นจากเบื้องหลัง ทำสตรีทั้งสองสะดุ้งตกใจ เป็นเหยาหมิงที่ไม่รู้มาตั้งแต่เมื่อใดนั่งอยู่บนรถเข็นท่าทางเย่อหยิ่ง

                “รีบไปเถอะเจ้าค่ะ” ชิงชิงที่เห็นคุณหนูของตนสติยังเลอะเลือนอยู่จึงรีบพยุงนางเข้าจวน

        ลี่เหม่ยมองดูภายในจวนหากตัดความโบราณออกไปจวนนี้ก็โออ่าไม่น้อย แถมพื้นที่ยังกว้างขวางไม่เหมือนบ้านของเธอที่ภพชาติก่อนแม้ใช้เงินหลายล้านก็ได้พื้นที่เพียงไม่กี่ตารางวา ชิงชิงพานางเดินผ่านเรือนหลังงามหลังแล้วหลังเล่าแต่กลับไม่พานางเข้าไปในเรือนสักที ในที่สุดก็หยุดหน้าเรือนเล็กหลังหนึ่ง

                “เข้าไปข้างในเถอะเจ้าค่ะ ข้างนอกอากาศหนาว” สาวใช้เข้ามาพยุงนางเข้าไปในเรือน ทว่าลี่เหม่ยกับยืนแข็งไม่ยอมเข้าไป

                “นี่เจ้าพาข้ามาเรือนเก็บของทำไม” สภาพเรือนที่ทั้งเก่าทั้งโทรมต่างจากเรือนด้านหน้าทำให้นางไม่คิดว่าคนที่เป็นถึงเมียท่านแม่ทัพจะพักได้

                “เรือนเก็บของที่ไหนกัน นี่เรือนของคุณหนูที่ท่านแม่ทัพจัดให้”

                “ทำไมมันเก่าเช่นนี้ หรือว่าฮูหยินเอกไม่ชอบข้า” ลี่เหม่ยหันไปขอคำตอบจากอีกฝ่าย

                “ฮูหยินเอกที่ไหนกัน ท่านแม่ทัพยังไม่แต่งฮูหยินเจ้าคะ”

                “อ้าว! แล้วเหตุใดข้าได้เป็นแค่เมียรองเล่า” ลี่เหม่ยสงสัยไม่หยุด

                “คุณหนูลืมไปแล้วหรือเจ้าคะ บุตรสาวอนุแต่งได้แค่เมียรองนอกจากฝ่ายสามีจะขอพระราชทานอนุญาตจากฮ่องเต้ อีกอย่างนายท่านก็สร้างความอับอายให้ท่านแม่ทัพขนาดนั้น จึงเป็นไปไม่ได้ที่จะตั้งคุณหนูเป็นฮูหยินเอก”

        ลี่เหม่ยยังทำท่าจะถามคำถามชิงชิงต่ออีกหลายประโยค จนถูกอีกฝ่ายตัดบท

                “เข้าเรือนเถอะเจ้าค่ะ อากาศเย็นมากแล้วเอาไว้สงสัยต่อวันพรุ่งเถอะเจ้าค่ะ”

        คืนนี้กลับไร้เงาเจ้าบ่าวในวันเข้าหอ แต่กลับถือเป็นเรื่องดีของลี่เหม่ยที่นางจะได้ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้น นางพยายามข่มตาหลับแต่ภาพหญิงชั่วชายเลวที่ทำเรื่องสารเลวลับหลังนางยังโผล่เข้ามาไม่รู้จบ

                “ผู้ชายสารเลว!กล้าทรยศความรักของฉันได้ ยังไม่ทันจับมันตอนให้เข็ดหลาบกลับตุยเย่มาเข้าร่างใครที่ไหนก็ไม่รู้ ซวยชะมัดเลย” ลี่เหม่ยนอนฟึดฟัดบนเตียงเพราะไม่พอใจสวรรค์ที่ไม่ยุติธรรม คนเลวยังไม่ถูกลงโทษนางกลับตายอย่างง่ายดาย ไม่นานน้ำใสก็เอ่อล้นออกจากตาคู่งาม ความรู้สึกคิดถึงบ้านในชีวิตนี้ไม่มีครั้งใดมากเท่าครั้งนี้มาก่อน

                “ฉันยังไม่ได้บอกลาแม่เลยอะ~ ไหนจะเรื่องทรัพย์สินอีกไม่ใช่ไอ้สารเลวนั่นเอาไปใช้กับหญิงชู้หมดแล้วหรอ ฉันอุตส่าห์เก็บมาเป็นสิบปีแหนะ ฮือฮือ” ลี่เหม่ยสับสนอีกทั้งหวาดกลัวจนมิอาจอดกลั้นความรู้สึกได้ จนต้องร้องไห้ออกมาเพื่อระบายความอัดอั้นตันใจ

        ด้านนอกเรือนเหยาหมิงที่นั่งบนรถเข็นขมวดคิ้วแน่น คำสบถก่นด่าอีกทั้งตัดพ้อหลายคำเขาฟังไม่ออก แต่คาดเดาจากอารมณ์นางคงกำลังต่อว่าใครสักคนอยู่ และต้องเสียใจกับการสูญเสียบางอย่างแน่

                “ท่านแม่ทัพเข้าใจหรือไม่ขอรับว่านางพูดว่าอะไร” เจียหาวที่ปกติจะแยกแยะเสียงและอ่านปากได้เก่งจนทำให้ความลับของเหล่าข้าศึกมิอาจรอดพ้นการวิเคราะห์ของเขาไปได้ แต่ครั้งนี้เขากลับจนปัญญา

                “ข้าก็ไม่เข้าใจ สงสัยนางจะเสียสติไปแล้วจริง ๆ “ เหยาหมิงเองไม่อยากใส่ใจสตรีที่ไม่มีประโยชน์ เดิมทีเขาอยากมาดูอาการบาดเจ็บของนางแต่ตอนนี้ไม่จำเป็นแล้ว

                “กลับเรือน” เจียหาวเข็นท่านแม่ทัพที่ครั้งหนึ่งเคยองอาจกลับเรือนหลัก

        หยามเหม่า พ่อบ้านมาขอพบลี่เหม่ยแต่เช้า จนทำให้ชิงชิงที่เกรงท่านแม่ทัพจะขุ่นเคืองรีบลากลี่เหม่ยมาพบพ่อบ้านต้วน

                “ขอโทษเจ้าค่ะพ่อบ้านต้วน ฮูหยินยังบาดเจ็บจากเมื่อวานเลยพักผ่อนมากหน่อย” สาวใช้ข้างกายรีบแก้ต่างให้เจ้านายที่ยังนั่งหาวหวอด

                “ฮูหยินรอง นายท่านให้ท่านไปพบเดี๋ยวนี้ขอรับ” เมื่อเจ้านายไม่ชอบพ่อบ้านต้วนจึงไม่คิดให้เกียรติ

                “อื่อ ไปสิ” ลี่เหม่ยไม่คิดรีรอรีบลุกขึ้นหวังจะเดินตามพ่อบ้านไป

                “ไม่ได้นะเจ้าคะ คุณหนูยังไม่แต่งกายให้เรียบร้อยเลย” ชิงชิงดึงแขนนางไว้แน่น

                “จริงสิ ชุดนี้เชยเกินไปแล้ว” ลี่เหม่ยมองดูสภาพดูไม่ได้ของตัวเอง ก่อนให้พ่อบ้านรั้งรอครู่เดียวแล้วหายตัวเข้าห้องนอนไป

        กระจกทองเหลืองตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง พร้อมเครื่องประดับไม่กี่ชิ้น ดูก็รู้ว่าราคาแสนถูก ลี่เหม่ยมองดูภาพสตรีในกระจกทองเหลืองทว่าภาพนั้นกลับทำให้นางตกใจ

                “นี่ข้านี่” ดวงตากลมโตของนางเบิกกว้าง สตรีนางนี้คือนางจริง ๆ แต่เป็นนางตอนอายุสักยี่สิบเอ็ด ยี่สิบสอง ไม่ใช่ผู้หญิงอายุสามสิบเช่นตอนที่นางตาย

                “ก็คุณหนูสิเจ้าคะ” ชิงชิงยังคงปรับตัวให้ชินกับความแปลกประหลาดของคุณหนูไม่ได้

                “รีบแต่งกายเถอะเจ้าค่ะ ให้ท่านแม่ทัพรอนานไม่ดีแน่”

                “ได้เจ้าไปเอาอาภรณ์ข้ามา ข้าจะใส่เอง” ลี่เหม่ยกำชับสาวใช้ ถึงเวลาที่นางจะต้องดูโดดเด่นในวัยขบเผาะนี่เสียแล้ว ชาติก่อนนางสงวนไว้ให้เพียงแฟนหนุ่มได้ชมความงาม แต่ชาตินี้นางไม่คิดจะสงวนไว้ให้ใคร

        ลี่เหม่ยหายเข้าไปหลังม่านไม่กี่อึดใจก็โผล่ออกมา ในแบบที่ทำให้ชิงชิงต้องมองตาค้าง

                “ไปกันเถอะ” นางกล่าวพลางเดินนำหน้า

                “จะ เจ้าค่ะ” สาวใช้ข้างกายคล้ายโดนมนต์สะกด เดินแข็งทื่อตามคำสั่งของเจ้านาย

                “พ่อบ้านต้วน ข้าพร้อมแล้ว”

        พ่อบ้านวัยกลางคนหันมองตามเสียง เพียงครู่กลับต้องก้มหน้าพานางเดินไปยังเรือนหลัก

        บรรดาสาวใช้ หรือแม้แต่คนงานในเรือนต่างจ้องมองมาที่นางด้วยความรู้สึกหลากหลาย แต่ลี่เหม่ยกลับโนสนโนแคร์นางรู้ว่าคนพวกนี้กำลังตะลึงในการเปลี่ยนแปลงของฮูหยินท่านแม่ทัพแน่

        เรือนรับรอง อาหารถูกเตรียมขึ้นโต๊ะ ขายหนุ่มใบหน้าฟ้าประทานแม้อยู่บนรถเข็นและร่างกายขาวซีดกลับปกปิดความหล่อเหลาของเขาไม่มิด

                “ท่านพี่ให้คนหาข้าหรือเจ้าคะ” เสียงหวานแกมออดอ้อนดังขึ้น

        เหยาหมิงหันมองตามเสียง แต่เพียงสายตาตกอยู่บนใบหน้างามเขากลับแทบลืมหายใจ ดวงหน้าที่เคยจืดชืดกลับถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องประทินโฉมอย่างพอดี พวกแก้มชมพูระเรื่อรับกับปากอวบอิ่มสีเดียวกัน ประกอบกับดวงตากลมโตดุจไข่มุกน้ำดีทำผู้คนยากจะไม่หลงใหล  ทว่าอาภรณ์ที่นางสวมใส่กลับทำให้บุรุษไม่กล้าจ้องมองได้นาน ชุดสีขาวบริสุทธิ์แต่บางจนทำให้มองเห็นชุดด้านในสีน้ำเงินเข้มแนบเนื้อลาง ๆ จนเหล่าชายหนุ่มยากจะไม่จินตนาการถึงรูปร่างที่ซ่อนอยู่ด้านใน

                “ท่านแม่ทัพ! ท่านแม่ทัพ!” ลี่เหม่ยเรียกบุรุษในรถเข็นที่คล้ายจะแข็งเป็นท่อนไม้ไปเสียแล้ว นางรู้สึกว่าเขาจอ้งมองหน้าอกของนางนานเกินไป จนต้องปรบมือเสียงดังไปหนึ่งครั้ง จึงทำให้บุรุษตรงหน้าหลุดจากภวังค์

                “นั่นท่าทางอะไรของเจ้า” พอได้สติกลับมาเหยาหมิงก็ปากดีตำหนิลี่เหม่ยในทันที

                “ข้าเห็นท่านพี่ลืมหายใจ จึงเรียกสติให้เจ้าค่ะ” ลี่เหม่ยไม่กลัวคำตำหนิเขาเพียงนิด แถมยังเหน็บเขาเจ็บ ๆ ไปทีนึง พร้อมกับแย้มยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ให้กับบุรุษเบื้องหน้า

                “นี่! เจ้า...” เหยาหมิงไม่คิดว่าบุตรอนุที่ไม่เคยมีปากมีเสียงจะกล้าโต้แย้งเขาเช่นนี้