บทที่ 4 ไร้ค่ากว่าหมู

        “วันนี้ข้าเรียกเจ้ามา เพราะมีกฎที่เจ้าต้องทำตาม” เหยาหมิงระงับอารมณ์บอกกับสตรีที่ขึ้นชื่อว่าเป็นฮูหยินของตน

                “ข้าพร้อมฟังแล้วเจ้าค่ะ!” ลี่เหม่ยท่าทางจริงจัง พลางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้า

                “ข้ากับเจ้าไม่เกี่ยวข้องใด ๆ ต่อกัน ข้าจ่ายเงินซื้อเจ้าไปแล้ว เช่นนั้นหากเจ้าไม่เคารพกฎที่ข้าตั้ง ข้าก็จะขายเจ้าให้หอนางโลม” เพียงประโยคแรกก็ทำลี่เหม่ยอ้าปากค้างอยากจะโต้แย้ง แต่บุรุษบนรถเข็นกลับไม่เปิดโอกาสให้นางได้ส่งเสียง

                “ข้อแรกห้ามเจ้าอ้างชื่อข้าหรือตระกูลเฉิงเอื้อผลประโยชน์ให้ตระกูลหวง ข้อสองข้าจะไม่มีวันร่วมหลับนอนกับเจ้าอย่าได้ให้คนมาตอแยข้า ข้อสามข้าวของของข้าเจ้าห้ามแตะต้อง เรือนของข้าหากไม่ได้รับอนุญาตห้ามเข้าออกโดยพลการ สุดท้ายข้าจะให้พ่อบ้านมอบเงินเดือนละห้าตำลึงให้กับเจ้า เรื่องของเรือนหลังเจ้าจัดการเอง” เหยาหมิงร่ายกฎยาวเหยียดแทบไม่หยุดหายใจ

                “เจ้าเข้าใจหรือไม่”

                “ก็เข้าใจแหละเจ้าค่ะ แต่รายละเอียดเยอะไปหน่อยจำได้ไม่หมด ทวนอีกรอบได้หรือไม่” ลี่เหม่ยท่าทางจริงจังนางเกรงจะจดจำตกหล่น

        เหยาหมิงดูท่าทีไม่รู้สึกรู้สาของลี่เหม่ยจนอดแปลกใจไม่ได้ เหตุใดสตรีบอบบางเช่นนางถูกกล่าวทำร้ายจิตใจเช่นนี้กลับไม่ร้องห่มร้องไห้เล่า

                “ข้าไม่พูดซ้ำเจ้าไปทบทวนเอง กลับไปได้แล้ว” เมื่อเสร็จธุระเขาก็ไม่อยากเห็นหน้าคนตระกูลหวงอีก

                “แล้วอาหารบนโต๊ะ ท่านไม่ได้จะให้ข้ากินด้วยหรือ” ลี่เหม่ยมองอาหารหลายสิบอย่างบนโต๊ะ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ ตั้งแต่ฟื้นจากความตายนางยังไม่ได้กินอะไรเลย

                “ความจำเจ้าสั้นขนาดนี้เลยหรือ บอกแล้วเจ้ากับข้าไม่เกี่ยวข้อง”

                “ทราบแล้วเจ้าค่ะ แต่กินอาหารแบบคนไม่เกี่ยวข้องไม่ได้หรือ นี่สายแล้วข้าหิวเจ้าค่ะ” ลี่เหม่ยส่งสายตาอ้อนวอน

                “เรื่องของเจ้าไม่เกี่ยวกับข้า” เหยาหมิงไม่ไยดี เขามองไปทางอื่นไม่อยากสบตานางเสียด้วยซ้ำ

                “อาหารเยอะขนาดนี้ ท่านกินไม่หมดหรอกให้ข้าช่วยกินดีหรือไม่ เสียดายของ” นางไม่สนสายตาหยามเหยียดของเขา

                “หากกินไม่หมดก็ให้หมูหลังจวนกิน ยังดีกว่าจะเลี้ยงคนตระกูลหวง” คำพูดไม่ไยดีนี้ กลับทำให้ลี่เหม่ยถึงกับนิ่งค้าง

        ความรู้สึกสิ้นหวังตอนที่นางยังอยู่ในภพปัจจุบัน นางต้องเร่ร่อนนอนข้างทางขอเศษอาหารจากคนอื่นกินประทังชีวิต ก่อนจะได้พบกับนายจ้างแสนดี ความรู้สึกนั้นยังอยู่ในก้นบึ้งของหัวใจ คำพูดของเหยาหมิงทำให้นางรู้สึกต่ำต้อยเสียยิ่งกว่าสัตว์เดรัจฉานอีกครั้ง

                “อือ เช่นนั้นข้าไม่รบกวนท่านแม่ทัพแล้ว” ลี่เหม่ยหมุนตัวออกจากเรือนรับรองโดยไม่ตอแยอีก

        ‘ข้าคงไม่ได้พูดแรงไปกระมัง’ เหยาหมิงที่เห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปกะทันหันของนางรู้สึกไม่สบายใจ

                “เด็กเมื่อวานซืนคนนี้ปากร้ายไม่เบา” ลี่เหม่ยบ่นพึมพำหน้าบูดบึ้งนั่งกอดอกอยู่กลางโถงเรือน

                “ใครเด็กเมื่อวานซืนเจ้าคะ” ชิงชิงที่เห็นเจ้านายกลับมารีบยกอาหารเช้ามาให้

                “ก็แม่ทัพบ้านั่นไง เด็กเมื่อวานซืน” นางยังคงก่นด่าอีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

                “เด็กที่ไหนกันเจ้าคะ ท่านแม่ทัพอายุยี่สิบห้าแล้ว” ชิงชิงงุนงงกับคำพูดของคุณหนู

                “แล้วอย่างไร ข้าอายุสามสิบแล้วแต่เจ้าเด็กนั่นกลับไม่เคารพข้าสักนิด”

                “สามสิบที่ไหนกันเจ้าคะ คุณหนูอายุยี่สิบสองปีนะเจ้าคะ” คำพูดของชิงชิงทำให้นางนึกขึ้นได้ว่าตนเองอยู่ในร่างหญิงสาวยุคโบราณ

                “ช่างเถอะไม่พูดถึงเขาแล้ว กินข้าวดีกว่า” นางก้มลงหยิบถ้วยข้าวแต่อาหารบนโต๊ะกลับมีแค่น้ำแกงถ้วยเดียว

                “ขออภัยเจ้าค่ะคุณหนู บ่าวไม่มีเงินจึง...” ชิงชิงก้มหน้าด้วยความละอาย

                “ช่างเถิด ๆ ไม่โทษเจ้า ชิงชิงข้ามีเรื่องอยากถาม”

                “เหตุใดเหยาหมิงถึงบอกว่าจ่ายเงินซื้อข้า”

                “คุณหนูอย่าเรียกชื่อท่านแม่ทัพตรง ๆ เช่นนั้นอีกนะเจ้าค่ะ หากมีคนอื่นได้ยินจะหาว่าท่านไม่เคารพสามีจะถูกลงโทษเอา” ชิงชิงมองซ้ายมองขวากำชับกับลี่เหม่ย

                “ได้ ข้ารู้แล้ว เจ้ารีบตอบมาเถอะ”

                “ก็นายท่านเรียกร้องค่าเลี้ยงดูคุณหนูเป็นเงินพันตำลึงทอง ท่านแม่ทัพคร้านจะโต้เถียงเพราะราชโองการออกมาแล้ว จึงยอมจ่ายไปเจ้าค่ะ”

                “หา! พันตำลึงทอง เขาบังคับข้าแต่งงาน เปลี่ยนตัวเจ้าสาวแล้วยังมีหน้าเรียกร้องเงินจากผู้อื่นอีก ช่างเป็นบิดาที่น่าเคารพเสียจริง!”

        ลี่เหม่ยเวทนาเจ้าของร่างเดิมที่ถูกขายอย่างกับสินค้า เลือกสิ่งใดไม่ได้สักอย่างเดียว

                “แล้วข้าได้สินเดิมมาเท่าไหร่ ในยุคนี้หญิงสาวแต่งงานต้องมีสินเดิมใช่หรือไม่” ลี่เหม่ยถามสาวใช้ข้างกาย

                “ไม่มีเลยเจ้าค่ะ ไม่มีสักอีแปะ” ชิงชิงก้มหน้าตอบน้ำเสียงเศร้าสร้อย

                “ไม่มี! ไม่มีได้อย่างไรกัน เช่นไรข้าก็เป็นคุณหนูเก้าตระกูลหวงไม่ใช่หรือ” นางโมโหจนลืมหิว เขาได้สินสอดไปพันตำลึงทองแต่นางไม่ได้มาแม้แต่อีแปะเดียว นี่เป็นพ่อประสาอะไร

                “ฮูหยินไม่ได้เป็นที่รักของนายท่าน ตอนแต่งก็เพราะชื่อเสียงหญิงงามอันดับหนึ่งของเมืองซูเจียงเท่านั้น ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยส่งเสริมนายท่านได้เจ้าค่ะ” ชิงชิงเมื่อต้องนึกถึงชะตากรรมของฮูหยินคนที่ชุบเลี้ยงตนมาก็อดสงสารไม่ได้ ทำให้ทุกครั้งที่พูดถึงต้องกลั้นเสียงสะอื้นไปด้วย

                “เช่นนั้นหวงจิ้น... ท่านพ่อก็หลอกใช้ท่านแม่น่ะสิ” ลี่เหม่ยโกรธจนลืมตัว นางเกือบเรียกชื่อแทนเรียกท่านพ่อเสียแล้ว

                “เจ้าค่ะ ชื่อเสียงฮูหยินช่วยให้เขาโดดเด่นเพราะครองใจหญิงงามได้ แต่พอได้เป็นอัครเสนาบดีแล้วนายท่านก็ละเลยฮูหยินที่กำลังตั้งท้องนับแต่นั้นมา แม้บ่าวจะไม่เห็นกับตาแต่แม่นมของฮูหยินเล่าให้ฟัง รับรองเป็นความจริงแน่เจ้าค่ะ”

                “ลี่เหม่ย! นะลี่เหม่ย! ชะตาเจ้าอาภัพกว่าข้าเสียอีก” นางสังเวชเจ้าของร่างผู้ล่วงลับ

                แล้วเราจะทำอย่างไรดีกันเจ้าคะ ในเมื่อท่านแม่ทัพก็ไม่คิดจะช่วยเหลือ” เด็กน้อยวัยราวสิบเจ็ดสิบแปดมองไม่เห็นหนทาง

                “เอาเถอะตราบใดยังหายใจอยู่ต้องมีทางออกแน่ แต่ตอนนี้เจ้ากับข้าต้องอิ่มท้องเสียก่อน” ลี่เหม่ยยกน้ำแกงที่มีเพียงหนึ่งถ้วยขึ้นดื่ม ก่อนจะยื่นให้สาวน้อยที่คอยอยู่ข้างกาย

                “นี่! บ่าวมีในครัวเจ้าค่ะ คุณหนูดื่มเถอะ” ชิงชิงดันถ้วยซุปคืนให้เจ้านาย

                “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ เจ้าไม่มีทางเหลือให้ตัวเองแน่ ดื่มเร็วเข้าหากท้องไม่อิ่มจะช่วยงานข้าได้อย่างไร” นางออกคำสั่งกับสาวใช้ข้างกาย

        หลังข้าวเช้า ลี่เหม่ยนั่งมองเงินห้าตำลึงบนโต๊ะคล้ายจะให้มันออกลูกออกหลานให้มากขึ้นอย่างไรอย่างนั้น

                “ทำเช่นไรกับเงินจำนวนนี้เจ้าคะ อยู่จวนหวงแม้ได้จำนวนเท่ากันแต่อาศัยฝีมือปักเย็บของฮูหยินจึงพอมีเงินไว้ใช้จ่ายบ้าง แต่ตอนนี้...”

                “ก็ทำเช่นกับตอนอยู่จวนหวง ในเมื่อท่านแม่ปักเย็บได้ข้าก็ทำได้” ลี่เหม่ยไม่กลัวว่าจะอดตาย ตอนอยู่ในยุคปัจจุบันแม้ไม่มีเงินติดตัวนางยังดิ้นรนเอาชีวิตรอดได้ แต่นี่มีตั้งห้าตำลึงทำไมจะทำไม่ได้