บทที่ 5 อยู่ดี ๆ ดันถูกตีจนเนื้อแตก

“ชิงชิง หากอยากจะได้ผ้าราคาไม่แพง ต้องไปที่ใด” ลี่เหม่ยหันไปถามสาวใช้ที่ยังจ้องมองเงินห้าตำลึงอยู่

                “ร้านผ้าเหอฝูเจ้าค่ะ บ่าวไปซื้อผ้าให้ฮูหยินที่นั่นประจำ”

                “เช่นนั้นเราไปที่นั่นกัน” ลี่เหม่ยเก็บเงินก้อนนั้นก่อนพยักหน้าให้สาวใช้

                “ไปยังไม่ได้เจ้าค่ะ ต้องขอท่านแม่ทัพก่อน”

                “เช่นนั้นก็ไปเรือนใหญ่ก่อน แล้วค่อยออกไปร้านเหอฝู”

        เรือนใหญ่อยู่ท่ามกลางป่าไผ่ขนาดย่อมฝั่งตะวันตกของจวน บุปผาหลากหลายพันธุ์ขึ้นอยู่กระจัดกระจายคล้ายเป็นอีกโลกหนึ่ง

                “เหตุใดเรือนใหญ่ตั้งอยู่ห่างจากเรือนอื่นขนาดนี้” บรรยากาศร่มรื่นจนน่าวังเวงนี้ทำให้ลี่เหม่ยขนลุก

                “นี่คือเรือนไผ่หลิวเจ้าค่ะ เรือนใหญ่ท่านแม่ทัพไม่ชอบอยู่ ตั้งแต่บาดเจ็บก็มักเร้นกายในเรือนนี้ เหล่าคนใช้จึงถือเรือนไผ่หลิวเป็นเรือนใหญ่แทน เห็นว่าท่านแม่ทัพรักสงบจึงโปรดปรานที่นี่เป็นพิเศษ”

                “อ้อ เช่นนี้เอง” ลี่เหม่ยมองไปยังภายในเรือนที่เงียบเชียบ ถึงถือวิสาสะเข้าไปสำรวจ มือบางเพียงสัมผัสประตูเรือนเสียงด้านหลังก็ดังขึ้น

                “เจ้าคิดจะทำอะไร?”

        ลี่เหม่ยสะดุ้งตกใจจนหันกลับไปมองด้านหลัง แต่นางกลับต้องตาค้างเมื่อบุรุษที่ควรนั่งรถเข็นกลับยืนจ้องนางอยู่ โดยมีเจียหาวยืนคุ้มกันอยู่ด้านหลัง

                “นี่! นี่ท่านเดินได้หรือ” ลี่เหม่ยชี้ไปยังขาของบุรุษเจ้าของเรือน

                “ข้าบาดเจ็บไม่ได้พิการ”

                “ทีนี้ก็ตอบข้ามาว่าเจ้ามายังเรือนข้าทำไม” เหยาหมิงกล่าวพลางค่อย ๆ ก้าวเดินทีละน้อย

                “คือ ข้าจะมาขอท่านออกไปนอกจวน เพื่อซื้อของใช้และผ้ามาปักให้เป็นของขวัญท่านพ่อท่านแม่ของท่านด้วย” นางกล่าวเอาใจสามีในนามของตนเอง ทว่านั่นกลับทำให้ชิงชิงเบิกตากว้าง แลไอเย็นราวน้ำแข็งจากบุรุษผิวขาวซีดกลับแผ่มาถึงนางอย่างรวดเร็ว

                “เจียหาว!”

                “ขอรับท่านแม่ทัพ” หาวเจียหน้าตาตื่นไม่แพ้ชิงชิงรีบรับคำสั่ง

                “นำอนุสกุลหวงไปโบยสิบไม้ โทษฐานผิดกฎเหล็กของจวนเฉิง”

                “หะ! อะไรนะ นี่! ท่านจะโบยข้าเรื่องอะไร” ลี่เหม่ยตกในจนมือไม้สั่นรีบวิ่งมาหยุดตรงหน้าเหยาหมิง ทว่ากลับถูกเจียหาวรวบตัวลากออกไป

                “นี่! ปล่อยข้านะ บ้านเมืองมีขื่อมีแป หากคิดทำร้ายข้า ข้าจะฟ้องตำรวจแน่ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ!” เสียงร้องโวยวายของลี่เหม่ยค่อย ๆ เลือนหายไปโดยมีชิงชิงวิ่งหน้าซีดตามหลัง

        มือทั้งสองข้างของเหยาหมิงยังกำแน่น ความเคียดแค้นในอดีตเมื่อห้าปีก่อนกลับมาอีกครั้ง ความสูญเสียครั้งใหญ่ของเขามาพร้อมความแค้นต่อบิดาผู้ให้กำเนิด

                ตุ๊บ! ตุ๊บ!

        ก้นของลี่เหม่ยถูกไม้หนาของสองสาวใช้อวบอ้วนโบยจนเนื้อแตก ทว่าเจ้าของร่างกลับเอาแต่กัดมือตัวเองแน่นไม่ยอมร้องออกมา มีเพียงน้ำตาที่หยดลงพื้นเป็นตัวบ่งบอกความเจ็บปวดของนาง

                “ครบแล้วเจ้าค่ะท่านเจียหาว” หนึ่งในผู้ลงทัณฑ์รายงาน

                “เช่นนั้นเจ้าพานางกลับไปได้” เจียหาวกล่าวกับชิงชิงที่ร้องห่มร้องไห้อยู่นองลานลงโทษ

                “คุณหนู เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บมากหรือไม่ ฮือฮือ~” สาวใช้ข้างกายรีบพยุงนางขึ้น

                “พาข้ากลับเรือนก่อน” เสียงสั่นด้วยความเจ็บดังขึ้น ก่อนจะถูกชิงชิงค่อย ๆ พยุงออกจากลานลงโทษ ร่างบางที่ดวงตาแดงก่ำอดกลั้นเสียงร้องไห้ คำอ้อนวอนแม้แต่คำเดียวกลับไม่ถูกเปล่งออกมา ทำให้เจียหาวอดนับถือนางไม่ได้

        เรือนหลังสภาพผุพังแทบกันลมฝนไม่ได้ยังเป็นที่พักของสองนายบ่าว ลี่เหม่ยถูกวางให้นำคว่ำอยู่บนเตียง

                “รอบ่าวเดี๋ยว บ่าวจะรีบไปตามหมอ” ชิงชิงปาดน้ำตาเตรียมออกนอกจวนหาหมอยารักษาบาดแผลของเจ้านาย

                “เดี๋ยว ไม่ต้องไป” เสียงที่ดังสุดในตอนนี้ของลี่เหม่ยดังขึ้น พร้อมมือสั่นเทาคว้าแขนสาวใช้ไว้

                “เหตุใดเล่าเจ้าคะ คุณหนูเจ็บขนาดนี้ต้องให้หมอรักษา”

                “เงินเรามีเท่านี้เก็บไว้ยามจำเป็นเถอะ แค่นี้ข้าไม่ตายหรอก” แม้ร่างกายนี้จะบอบบาง แต่จิตใจนางแข็งแกร่งไม่ยอมตายง่าย ๆ แน่”

                “โถ่~ คุณหนูแต่ปล่อยเช่นนี้ไม่ดีแน่ จะทนเจ็บทั้งคืนได้อย่างไรกันเจ้าคะ” ชิงชิงกลั้นสะอื้นอีกครั้ง

                “เร็ว! เอาผ้าไปห่อหิมะข้างนอกมา ความเย็นลดปวดได้” ลี่เหม่ยเห็นหิมะด้านนอกกำลังตก จึงคิดใช้วิธีเดิมเมื่อครั้งนางเป็นเด็กเร่ร่อน มักถูกเหล่าเด็กจรจัดเช่นกันทำร้ายบ่อย ๆ ต้องใช้หิมะพรหมแผลอยู่เรื่อยแค่ทำให้ร่างกายหนาวจนชาก็ไม่เจ็บแล้ว

        เรือนไผ่หลิว เหยาหมิงที่ฝึกเดินตามคำแนะนำของหมอหลวงจนเหนื่อย จึงกลับไปนั่งรถเข็นเช่นเดิม เป็นเวลาเดียวกับที่เจียหาวกลับมารายงาน

                “เรียนท่านแม่ทัพ อนุตระกูลหวงรับโทษครบแล้วข้าน้อยเลยให้สาวใช้ของนางพากลับเรือน”

                “อืม ให้หมอจ่ายยาเพิ่มให้นางอีกหน่อยค่อยมารับเงินเพิ่มที่ข้า” แม้เขาจะเด็ดขาดก็ใช่จะเป็นคนไร้เมตตา นางเป็นสตรีแผลเป็นเป็นเรื่องสำคัญเขาเองก็ใช่จะไร้น้ำใจ

                “อนุสกุลหวงไม่ได้ตามหมอขอรับ”

                “อะไรนะ? ไม่ตามหมอ แล้วจะรักษาอย่างไร” เหยาหมิงท่าทางไม่อยากเชื่อ

                “เห็นพ่อบ้านบอกสาวใช้ของนางใช้ผ้าห่อหิมะก้อนใหญ่เข้าไปในเรือน เกรงว่าจะใช้ความเย็นทำให้แผลชานะขอรับ”

                “บ้าหรือไร ทำเช่นนั้นยิ่งทำให้แผลหายช้าแถมยังเหน็บหนาวอีก จะทำไปเพื่ออะไร ตามหมอมาก็สิ้นเรื่อง” แม่ทัพปราบเหนือเริ่มไม่สบอารมณ์กับความสิ้นคิดของลี่เหม่ย

                “ข้าน้อยคิดว่า คงไม่อยากเสียค่าหมอ” เจียหาวเคยลำบากมาก่อนที่ตระกูลเฉิงจะรับเลี้ยง จึงเข้าใจความคิดของอนุของเจ้านายอยู่บ้าง

        เหยาหมิงเงียบปากไปทันทีที่ฟังเหตุผลขององครักษ์ข้างกาย

        “ข้าจะให้พ่อบ้านมอบเงินเดือนละห้าตำลึงให้กับเจ้า เรื่องของเรือนหลังเจ้าจัดการเอง” คำพูดของเขาผุดขึ้นในหัวทันที

                “ดูท่าจะเพราะเงินห้าตำลึงนั่น” เหยาหมิงพึมพำ

                “เจียหาวเจ้าไปหาหมอหลิว พาเขามาตรวจให้นางบอกนางว่าเกรงนางจะตาย ทำให้ข้าสูญเงินพันตำลึงทองโดยเปล่าประโยชน์ จึงให้คนมาตรวจ” แม่ทัพหนุ่มคิดคำตอบให้องครักษ์หนุ่มเสร็จสรรพ

        เรือนหลังลี่เหม่ยที่ได้รับความเย็นของหิมะจนเนื้อที่ก้นชาไปหมด ความรู้สึกเจ็บจึงทุเลาลงบ้าง

                “ชิงชิง เหตุใดคนบ้านนั่นต้องสั่งลงโทษข้า” เสียงที่ยังเจ็บปวดถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัย

                “เกรงว่าคุณหนูจะลืมเรื่องสำคัญไปแล้ว ท่านแม่ทัพห้ามผู้ใดพูดถึงมารดาที่ล่วงลับ และบิดาหน้าเนื้อใจเสือปล่อยมารดาของท่านแม่ทัพสิ้นใจในเรือนเก่าผุพัง เพื่อเอาใจฮูหยินรองหวงหลงเหรินท่าอาของคุณหนูนั่นแหละเจ้าค่ะ ซึ่งตอนนั้นท่านแม่ทัพพึ่งเข้ากองทัพ จึงต้องเร่งเรียนรู้จากเหล่าอดีตแม่ทัพ แต่บิดาของท่านกลับแอบแต่งเมียรอง มารดาท่านแม่ทัพโกรธมากจึงประชดโดยการมาอยู่จวนทรุดโทรมหลังเรือน สุดท้ายจึงตรอมใจตายโดยที่นายท่านเว่ยไม่รู้”

                “พอท่านแม่ทัพกลับมารู้ทุกเรื่อง จึงพาลโกรธตระกูลหวงค่ะ”

                “เช่นนั้นเรื่องบิดามารดา จึงเป็นกฎของจวนเฉิงห้ามพูดถึงหรือ” ลี่เหม่ยพอเข้าใจเรื่องราว

                    “เจ้าค่ะ” ชิงชิงพยักหน้าตอบ