บทที่ 1.7

หร่วนฉิงปิดบังไม่เคยกล่าวถึงเรื่องนี้ อีกฝ่ายให้เหตุผลว่า...หญิงสาวจดจำเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้ ดังนั้นอยากรอดูปฏิกิริยาของหร่วนฉางเล่อตอนที่ได้พบเหวินเสวียน หากยังคงมีใจก็จะเล่าให้ฟัง หากไม่...ก็นับว่าเป็นเรื่องดีเพราะคนอย่างเหวินเสวียนไม่คู่ควร

ฟังดูเป็นความหวังดีของหร่วนฉิง ทว่าให้อย่างไรหร่วนฉางเล่อก็ยังรู้สึกว่ามันไม่สมเหตุสมผลสักนิด แม้โต้แย้งไม่ได้แต่หลังเรื่องนี้หญิงสาวรู้สึกว่าแม้แต่หร่วนฉิงเองก็คงมีเรื่องที่ไม่ได้บอกนางเช่นกัน

รุ่งเช้าวันถัดมาหร่วนฉิงพาหญิงสาวออกไปที่ร้านสมุนไพรตระกูลหร่วน พยายามทำในสิ่งที่หร่วนฉางเล่อเคยทำก่อนหน้านี้ นั่นก็คือหากไม่ได้เข้าวังหลวงช่วงเช้านางจะไปที่ร้านสมุนไพร ช่วงบ่ายไปยังร้านหมอสามแห่งที่ตั้งอยู่สามจุดบนถนนที่คึกคักที่สุดของเมืองฉางอัน

บ่ายคล้อยไปตรวจใบชาที่ร้านใบชาและโรงเก็บใบชาตระกูลหร่วน เย็นย่ำค่อยกลับเข้าจวนไปตรวจทานบัญชีที่ถูกส่งมาจากร้านต่างๆ ดึกดื่นจึงได้พักผ่อน

รถม้าหรูหรานั่งได้เกือบหกคน แต่ละด้านมีองครักษ์ผู้หล่อเหลาสะดุดตาคอยติดตามคุ้มกัน ข้างกายไม่มีสาวใช้มีเพียงหร่วนฉิงที่คอยดูแลทุกเรื่อง

หร่วนฉางเล่อถอนหายใจเสียงเบา “เอิกเกริกเกินไปแล้ว!” นางแอบค่อนแคะจากนั้นจึงยอมก้าวขึ้นรถม้า

มองหร่วนตงที่ขยับเข้ามาช่วยประคองนางขึ้นรถม้า จำได้ว่าเมื่อวานบังเอิญเห็นอีกฝ่ายช่วยงานคนรักอยู่ในครัว ก็ยังนับว่าหร่วนตงเป็นบุรุษที่น่านับถือผู้หนึ่ง เขาทั้งมีความซื่อตรง มั่นคง และมีน้ำอดน้ำทน เห็นชัดว่ารังเกียจหร่วนฉางเล่อ แต่เพื่อคนรักเขายอมอดทนทำทุกอย่าง ทั้งที่หากเป็นบุรุษอื่นที่มีหน้าตาน่ามองทั้งยังมีฝีมือเช่นนี้ เขาย่อมมองหาสิ่งใหม่ที่เท่าเทียมและเหมาะสมทุกประการ แทนที่จะยินยอมรอและทำทุกอย่างเพื่อทาสหลังครัวคนหนึ่ง

ร้านสมุนไพรตระกูลหร่วนมีถานหลงจู๊คอยช่วยดูแล ได้ยินมาว่าเขาเป็นอดีตขันทีที่เคยดูแลมารดาของหร่วนฉางเล่อในวังหลวง หลังเกษียณไม่มีที่ไปหญิงสาวจึงมอบหน้าที่ดูแลบริหารงานในร้านสมุนไพรที่ใหญ่ที่สุดของตระกูลหร่วน อีกทั้งสาขานี้ยังเป็นร้านที่คอยส่งใบชาหายากและราคาสูงส่งเข้าไปในวังหลวง

แน่นอนเป็นอดีตขันทีย่อมเป็นคนของ...ไทเฮา ไม่มีใครกล้าล่วงเกิน ไม่มีใครกล้าหาเรื่อง เขาเคยรักและซื่อสัตย์ต่อมารดาของหร่วนฉางเล่อ ดังนั้นวันนี้ก็รักและซื่อสัตย์ต่อหญิงสาวดุจเดียวกัน ภายใต้การชี้แนะของหร่วนฉิงหญิงสาวแสดงละครได้อย่างไร้ที่ติ กระทั่งออกมาจากร้านสมุนไพรถานหลงจู๊ก็ไม่สงสัยสักนิดว่ามีสิ่งผิดปกติกับหร่วนฉางเล่อ

ขณะกำลังนั่งรถม้าไปยังร้านหมอแห่งที่สอง หญิงสาวได้ยินเสียงเคาะและเสียงตะโกนมาจากแผงบะหมี่ข้างทาง “ทังปิ่ง[1]ร้อนๆ!!!”

“หยุดรถ” นางบอกหร่วนฉิงอีกฝ่ายรีบบอกคนขับรถม้าให้หยุด แม้แต่องครักษ์สี่ทิศของนางก็มีท่าทีหวาดระแวง

“ประมุข??”

นางเดินลงจากรถม้าจากนั้นมองคนคุ้มกันทั้งห้า “ข้าหิวแล้ว พวกเรากินทังปิ่งด้วยกัน” ไม่รอให้มีคำถามนางเดินเข้าไปนั่งลงยังเก้าอี้ไม้เก่าๆ บอกคนขาย “ท่านน้าขอทังปิ่งหกชาม พวกเจ้าก็หาที่นั่งลงเถิด” ไม่ได้กินมานานนางคิดถึงทังปิ่งแถวบ้านจริงๆ ทังปิ่งเนื้อตุ๋นน้ำแกงหวานข้นรสชาติที่ไม่อาจลืม

เห็นคนติดตามทำหน้าประหลาดนางไม่สนใจเพียงมองทังปิ่งที่เพิ่งนำมาวางตรงหน้า ท่านน้าเจ้าของแผงบะหมี่มือสั่นเล็กน้อยตอนเช็ดตะเกียบส่งให้นาง “ชะ...เชิญประมุขหร่วนขอรับ”

นางเงยหน้าเลิกคิ้วมองอีกฝ่าย ทว่าคนขายบะหมี่กลับรีบคุกเข่าลง “ล่วงเกินแล้ว! ล่วงเกินแล้ว!”

“ล่วงเกินอะไรกัน ข้ายังไม่ได้พูดอะไร ท่านไปทำมาอีกห้าชามให้พวกเขาเถิด”

หร่วนฉิงถอนหายใจออกมาเสียงเบาจากนั้นนั่งลง “ประมุข ท่านไม่เคยกินของข้างทาง ทังปิ่งยิ่งไม่เคยชายตามอง”

หร่วนฉางเล่อถอนหายใจ “ลืมเรื่องเมื่อก่อนไปเถิด เคยตายมาแล้วหนหนึ่งนับจากนี้ก็ไม่กลัวสิ่งใดแล้ว กับแค่ทังปิ่งข้ายังต้องกลัวอะไร จากนี้อยากทำสิ่งใดก็จะทำ อยากกินสิ่งใดก็จะกิน” พูดจบก็คีบแป้งขึ้นแล้วก้มลงกัดคำหนึ่ง “ใช้ได้นี่!”

รสชาติใช้ได้อร่อยกว่าที่คาดหวัง นางยกชามขึ้นดื่มน้ำแกงอึกหนึ่ง พบว่ากลมกล่อมรสหวานจากกระดูกไม่ปรุงแต่ง “ท่านน้าขอข้าอีกชาม!”

“ดะ...ได้ขอรับ”

เขาเหงื่อตกมือไม้สั่นเทา ตั้งแผงบะหมี่มาสิบกว่าปีนี่เป็นครั้งแรกที่มีคหบดีตระกูลดังมานั่งในร้าน บอกตามตรงทำอะไรไม่ถูก แม้แต่ทังปิ่งแต่ละชามก็เผลอใส่เนื้อลงไปไม่เท่ากัน!!

[1] 汤饼 เป็นก๋วยเตี๋ยวชนิดหนึ่งที่ใช้แป้งปั้นเป็นรูปต่างๆ แล้วต้มแทนเส้นก๋วยเตี๋ยว จากนั้นจึงนำไปปรุงในน้ำแกง หากเป็นแป้งหมี่หรือเส้นยาวๆ จะเรียก โซปิ่ง 索饼