บทที่ 1.8

ถัดออกไปสามร้านเป็นร้านที่อยู่เยื้องๆ ฝั่งตรงข้ามร้านบะหมี่ อวิ๋นหลางเพ่งมองรถม้าหรูหราที่จอดอยู่ เขาคิ้วขมวดมุ่นสายตาคล้ายไม่อยากจะเชื่อ

“มีอะไรหรือ” เว่ยหรงเหยียนเอ่ยถามคนสนิท วันนี้เขาออกมาเลือกซื้อพู่กันใหม่แทนอันเก่าที่ใช้มานาน นึกไม่ถึงเมื่อมองตามสายตาคนสนิท เขากลับได้เห็นรถม้าของตระกูลหร่วน อีกทั้งยังได้เห็นหร่วนฉางเล่อนั่งอยู่ที่ร้านบะหมี่ข้างทาง

ชุดสีฟ้าของนางโดดเด่นมองเห็นแต่ไกล ม้วนมวยผมมีปิ่นทองรูปผีเสื้อที่สะท้อนกับแสงแดด หญิงสาวก้มลงเป็นระยะเพราะกำลัง... “นางกินทังปิ่งข้างถนน??”

“ขอรับ” อวิ๋นหลางตอบสายตายังไม่อยากเชื่อ “ผู้ใดจะเชื่อ”

“ร้านนั้นข้าเคยกินเมื่อนานมาแล้ว รสชาติดีทีเดียว” ชายหนุ่มพึมพำ “พวกเรากลับกันเถิด”

ตอนนั่งรถม้าผ่านร้านทังปิ่งเขายกม่านรถม้าขึ้นเล็กน้อยเพราะอยากมองสตรีชุดสีฟ้า ทว่าน่าเสียดายที่นางใช้สองมือประคองยกชามทังปิ่งขึ้นดื่มน้ำแกง กว่านางจะวางลงรถม้าก็ผ่านไปแล้ว...

อวิ๋นหลางแค่นเสียงเบาๆ “แม้แต่ชู้รักก็พามาครบทั้งสี่คน” เว่ยหรงเหยียนจัดแขนเสื้อไม่ได้พูดอะไรออกมา “คุณชายจะแวะไปที่ร้านสมุนไพรก่อนหรือไม่ขอรับ”

“เอาสิ อำพันแดงเกือบหมดแล้ว ไปดูว่าที่ร้านสมุนไพรตระกูลหร่วนมีเหลืออีกหรือไม่” ดังนั้นตอนที่รถม้าของเขาวิ่งไปทางตะวันออก รถม้าของหร่วนฉางเล่อจึงวิ่งไปทางตะวันตก

เว่ยหรงเหยียนเดิมทีก่อนถูกพิษก็เอาแต่ออกเรือติดตามการขนส่ง นานๆ ครั้งจึงจะกลับเมืองฉางอัน พอมีโอกาสได้อยู่ฉางอันก็ร่างกายอ่อนแอน้อยครั้งจะออกจากจวน เรื่องที่จะได้มีโอกาสพบหน้าคร่าตากับหร่วนฉางเล่อนั้น...ยังไม่มี

“หากนางยอมมอบลูกกลอนเซิงหัวให้ท่านตอนนั้น ท่านคง...” ตอนนี้แม้แต่อวิ๋นหลางก็กล่าวด้วยความคับแค้น

เว่ยหรงเหยียนถอนหายใจออกมาเสียงเบา “เดิมทีเรื่องนี้ก็ไม่ใช่ความผิดของนาง เป็นข้าเองต่างหากที่ดื้อดึงเข้าร่วมการประลองเพราะรักสนุก ยาล้ำค่านางเองก็ต้องถนอมเอาไว้ให้ตัวเอง เห็นหรือไม่ว่าต่อมานางเองก็มีความจำเป็นต้องใช้”

“แต่นางมีถึงสองเม็ดนะขอรับ!”

“โกรธแค้นไปก็ไม่ช่วยให้เปลี่ยนสิ่งใด นี่เป็นโชคชะตาของข้าดังนั้นข้ายอมรับ” เขาหลับตาลงไม่พูดอะไรอีกอวิ๋นหลางจึงได้แต่หุบปากเงียบไม่กล่าวคำ

เดือนถัดมาหลายๆ อย่างเริ่มกลับเข้าที่ หร่วนฉางเล่อใช้ชีวิตเป็นประมุขตระกูลหร่วนได้อย่างราบรื่น กระทั่งตระกูลซูจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองให้ทายาทคนแรกของตระกูล ฮูหยินของคุณชายใหญ่ตระกูลซูให้กำเนิดคุณชายน้อยที่ร่างกายอ้วนท้วนสมบูรณ์ ตระกูลคหบดีล้วนส่งของขวัญและมาเยี่ยมเยียนเพื่อแสดงความยินดี หร่วนฉางเล่อเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

วันนี้นางให้สาวใช้เข้ามาช่วยเปลี่ยนชุด มองตัวเองที่สวมชุดสีเขียวเข้มปักลายริ้วไผ่ เรือนผมม้วนมวยปักปิ่นหยกมันแพะสูงค่า ผมยาวส่วนหนึ่งปล่อยสยายลงเกือบถึงบั้นเอว ถุงหอมกลิ่นสมุนไพรสองใบถูกผูกเข้ากับสายคาดเอว ยังมีหยกประดับที่มีตราของตระกูลหร่วนส่งเสียงกรุ๋งกริ๋ง

“เอาออกบ้างได้หรือไม่” ทุกครั้งที่ออกจากจวนก็จะประโคมเครื่องแต่งกายจนนางรู้สึกหนักไปทั้งตัว แม้จะบอกว่าเพื่อให้สมฐานะ แต่บางครั้งนางคิดว่าออกจะดูอวดโอ้ไปสักหน่อย หญิงสาวดึงถุงหอมสองใบออกมา ก้มลงมองหยกประดับแล้วพยักหน้าส่งถุงหอมให้สาวใช้ “นำไปเก็บ...”

ยังไม่ทันที่สาวใช้จะรับไปเก็บหร่วนฉิงก็เอ่ยขัด “ท่านไม่เคยไม่พกลูกกลอนเซิงหัวติดกาย”

“หืม??” นางเลิกคิ้วมองถุงหอมคลับคล้ายคลับคลาว่าทุกครั้งสาวใช้จะผูกข้างเอวให้จริงๆ ที่แท้...นี่ก็คือลูกกลอนเซิงหัว? หญิงสาวเปิดถุงออกดูก็พบว่าด้านในมีกระดาษสีทองห่อบางอย่างทรงกลมเอาไว้จริงๆ กลิ่นหอมของมันก็คล้ายเครื่องหอมดังนั้นนางจึงคิดว่าเป็นถุงหอมธรรมดา

หร่วนฉิงเดินเข้ามาจากนั้นดึงถุงหอมของลูกกลอนเซิงหัวไปผูกที่สายคาดเอวให้หญิงสาว นางมองปิ่นปักผมจากนั้นหยิบปิ่นหยกสีเขียวอีกอันมาเสียบเพิ่ม

นางถอนหายใจมองหญิงสาวงดงามในคันฉ่อง รูปลักษณ์ที่ทั้งงดงามและ...หรูหรา รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น คิ้วโก่งจมูกรั้น ริมฝีปากอิ่ม ดวงตาหงส์ส่องประกาย

หร่วนฉางเล่อนับเป็นสตรีงดงามน่ามองผู้หนึ่ง ทว่าด้วยชื่อเสียงที่ผู้คนกล่าวขาน เกรงว่าบุรุษในเมืองฉางอันนี้คงเข็ดขยาดไม่กล้าเข้าใกล้