บทที่ 1.4

หร่วนเป่ย... ชายหนุ่มหล่อเหลาเก่งกาจทั้งเรื่องพิษและกำลังภายใน หนึ่งในองครักษ์สี่ทิศของหร่วนฉางเล่อ โดนเด่นสูงใหญ่ไม่เป็นสองรองใคร ใบหน้าดุดันรูปร่างกำยำล่ำสัน เดิมทีเคยเป็นคนของแคว้นโยวโจวทางเหนือ แต่เพื่อยาถอนพิษของคนรักเขายอมแลกอิสระของตัวเองอยู่ข้างกายหร่วนฉางเล่อยี่สิบปี หรือหากนางตายเขาก็จะเป็นอิสระ

หร่วนซี... ทวนทมิฬแห่งตะวันตก ใบหน้าเกลี้ยงเกลาหล่อเหลาล้ำเลิศ เขาเป็นหนึ่งเดียวที่ยอมก้าวเข้ามาในจวนตระกูลหร่วน เพราะต้องการเงินสามรถม้า!!! หร่วนฉางเล่อไม่ถาม ไม่ซักไซ้ว่าเงินนั้นเขาจะเอาไปทำอะไร แต่ตกลงทำสัญญาทันทีพร้อมเงินสามรถม้าและสัญญาหนึ่งฉบับ!!!

คนสุดท้ายหร่วนตง... องครักษ์ผู้นี้ซับซ้อนกว่าผู้ใด เขารักใคร่ชอบพอกับแม่ครัวของตระกูลหร่วน จินอวี๋... สัญญาขายตัวของจินอวี๋ให้อย่างไรหร่วนฉางเล่อก็ไม่ยอมยกให้ ไม่ยอมขาย ดังนั้นหร่วนตงจึงเข้ามาเป็นองครักษ์ของตระกูลหร่วน ทว่าคนนอกกลับคิดว่าเขาเองก็มีสัญญาบางอย่างกับหร่วนฉางเล่อ

หร่วนฉิงกล่าวว่า...หร่วนฉางเล่อท้าทายเขาทางวาจา ไม่มีสัญญาเป็นลายลักษณ์อักษร หากเขาอยู่ข้างกายหญิงสาวครบสิบปี สัญญาขายตัวเป็นทาสของจินอวี๋กับบิดามารดา หร่วนฉางเล่อจะยกให้เขาโดยไม่มีข้อแม้

มองหร่วนฉิงที่เดินนำสาวใช้เข้ามาในห้อง ชาหอมกรุ่นกระสาเข้าจมูก หร่วนฉางเล่อหมุนตัวเดินกลับไปนั่งลงยังโต๊ะกลางห้อง หร่วนฉิงเองก็นั่งลงรินชาส่งให้นาง

จะว่าไปเรื่องเล่าล้วนผ่านมาจากอีกฝ่าย ดังนั้นเรื่องของหร่วนฉิงจึงสั้นนัก หร่วนฉางเล่อเคยช่วยชีวิตหร่วนฉิงเอาไว้ อีกฝ่ายจึงยอมมาอยู่ข้างกาย จนกว่าหร่วนฉางเล่อจะยอมให้นางแต่งออก ไม่ก็หร่วนฉิงอยากไปจากแคว้นเก่อเก๋อ

สาวใช้ถูกกันออกไปเช่นทุกวัน หร่วนฉิงเริ่มเล่าเรื่องราวที่หญิงสาวสมควรรู้ นั่นก็คือนางเป็นคนของไทเฮาตั้งแต่แรก กิจการของตระกูลหร่วนนั้นรายได้จะถูกแบ่งออกเป็นสองส่วน สี่ในสิบจะถูกส่งเข้าคลังของไทเฮา เหลือหกส่วนจึงจะกลายเป็นของตระกูลหร่วนอย่างแท้จริง

หญิงสาวพอจะเดาออกตั้งแต่เห็นบัญชีของตระกูลหร่วน ดังนั้นนางจึงไม่ตกใจเท่าไรนัก แต่กลับพยายามคาดเดาจากท่าทางของหร่วนฉิง ไทเฮาเองก็นับว่าเป็นหนึ่งในผู้ยิ่งใหญ่ของแคว้น ทรัพย์สมบัติที่มีก็คงมากมายจนชาตินี้ใช้ไม่หมด คำถามก็คือเหตุใดต้องมาแบ่งไปจากตระกูลหร่วนอีกเล่า

นัยว่า...ราชสำนักแคว้นเก่อเก๋อนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อน ไทเฮามิใช่มารดาแท้ๆ ของฮ่องเต้ คานอำนาจหรือก็อยู่กันคนละขั้วอย่างชัดเจน เพียงแต่ตอนที่ราชบัลลังก์สั่นคลอน ผลประโยชน์ลงตัวจึงช่วยสนับสนุนให้ฮ่องเต้ครองราชย์ ตอนนี้ทุกอย่างราบรื่นฮ่องเต้เองก็อยากจะรวมขุนนางและคานอำนาจให้เป็นหนึ่ง ทว่าติดตรงที่ไทเฮานั้นอำนาจล้วนเป็นคนรุ่นเก่าก่อน คิดจะกำจัด จะกวาดล้าง หรือจะครอบครอง...ไม่ง่ายเลย

ในตอนนี้เหล่าองค์ชายเก็บตัวเงียบ รัชทายาทแม้ถูกแต่งตั้งแต่ก็ไม่มีอำนาจที่มากพอ ตรงกันข้ามองค์ชายห้าที่เป็นแม่ทัพหลงซีต่างหากที่อำนาจแข็งแกร่ง อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากไทเฮา ดังนั้นแม้แต่ฮ่องเต้เองก็มิอาจทำอะไรได้

ว่ากันว่าอำนาจอย่างแท้จริงไม่ได้อาศัยเพียงชื่อเสียง ฐานะ และตำแหน่ง แต่ยังต้องมีกำลังทรัพย์สนับสนุนด้วย ส่วนแบ่งมหาศาลนี้จากตระกูลหร่วน หญิงสาวคาดเดาเล่นๆ ก็พอจะตระหนักดีว่าสุดท้ายแล้วเหตุใดไทเฮาจึงยังทรงปรารถนาในทรัพย์ที่มากขึ้นๆ กองกำลัง อาวุธ เสบียง ทุกสิ่งล้วนขับเคลื่อนได้ด้วย...เงิน

สองเดือนเต็มที่ต้องเรียนรู้ความเป็นหร่วนฉางเล่อ ไม่มีทางที่คนคนหนึ่งจะพร้อม ถึงอย่างนั้นสิ่งที่ต้องเผชิญหน้าก็ไม่อาจหลีกเลี่ยง ตระกูลหร่วนคือหนึ่งในหกตระกูลคหบดีแห่งเมืองฉางอัน และอย่างน้อยนางต้องเข้าวังหลวงไปเข้าเฝ้าไทเฮาหลังจากที่หายดีแล้ว

วันนี้ที่อุทยานหลวงตำหนักตะวันออกมีงานเลี้ยงดื่มน้ำชาที่รัชทายาทจัดขึ้น ไม่มีใครรู้ว่าหร่วนฉางเล่อจะเข้าวังหลวง ไม่มีใครรู้ว่านางหายดีจนลงจากเตียงได้แล้ว เนื่องจากไทเฮามีรับสั่งห้ามรบกวนหญิงสาว ดังนั้นหร่วนฉางเล่อจึงไม่ได้รับเทียบเชิญจากรัชทายาท

ขณะกำลังลงจากรถม้าหญิงสาวจึงบังเอิญได้พบกับประมุขและคุณชายจากตระกูลคหบดีหลายตระกูล หร่วนฉิงกระซิบบอกรายละเอียดของคนแต่ละคนช้าๆ ทว่าชัดเจนเข้าใจง่าย หร่วนฉางเล่อพยายามจดจำพวกเขาให้ได้มากที่สุด

ตระกูลหยางเป็นตระกูลใหญ่ ร้านแลกเงินตระกูลหยางนับว่ามั่งคั่งและใหญ่ที่สุดในแคว้นเก่อเก๋อ

ตระกูลเหวินมีหอสุราที่ใหญ่ที่สุดและมีถึงสามแห่งในเมืองฉางอัน สุราเลิศรสหมักบ่มด้วยลำดับขั้นที่ส่งต่อมาถึงสามร้อยปี ส่งต่อจากบรรพบุรุษรุ่นสู่รุ่น

ตระกูลซูมีร้านเครื่องหอมและโรงทอแพรพรรณขนาดใหญ่ ร้านแพรพรรณหรือก็มีชื่อเสียงอันยาวนาน

ตระกูลเสิ่นมีร้านเครื่องกระเบื้องที่ถือครองสัมปทานซึ่งผูกกับวังหลวง

สุดท้ายตระกูลเว่ย ตระกูลคหบดีอันดับหนึ่งผู้ซึ่งเป็นเจ้าของท่าเรือ อีกทั้งยังมีสัมปทานการขนส่งทางน้ำที่ใหญ่ที่สุดของแคว้นเก่อเก๋อ ฟังว่าคุณชายใหญ่ตระกูลเว่ย เว่ยอวี้หลิงบัดนี้ก้าวขึ้นมาเป็นประมุขตระกูลแทนบิดาที่สุขภาพไม่ดีนัก

ประมุขคหบดีทั้งห้าตระกูลอยู่ที่นี่แล้ว หร่วนฉางเล่อกระซิบถามหร่วนฉิง “ข้าต้องไปทักทายหรือไม่”