บทที่ 1.1

ความตาย...คือจุดสิ้นสุดจริงหรือ

          มีใครที่ตายแล้วฟื้นจากนั้นกลับมาบอกต่อบ้าง แล้วเรื่องที่คนคนนั้นบอกเชื่อถือได้มากเพียงใด แล้วความตายที่คนคนนั้นกลับมาบอกต่อ มันคือความตายอันเป็นนิรันดร์ หรือเป็นเพียงแค่สติที่เลือนรางนำพาให้เกิดจินตนาการ

          ไม่มีใครบอกได้ว่าความตายเป็นยังไง คือจุดสิ้นสุดจริงๆ หรือว่าเป็นเพียงจุดสิ้นสุดของสิ่งหนึ่ง จากนั้นจึงมีจุดเริ่มต้นของอีกส่งหนึ่งรออยู่ จากนั้นก็สิ้นสุดและเริ่มต้นอีกครั้ง เพียงแต่ระหว่างจุดสิ้นสุดหนึ่งไปยังจุดเริ่มต้นใหม่ มันเกิดการลบเลือนของความทรงจำ

          ใช่แล้ว ไม่มีใครบอกได้หรอกจนกว่าจะได้พานพบกับคำตอบด้วยตัวเอง

          ไม่รู้ว่าความตายของผู้อื่นเป็นอย่างไร แต่สำหรับเยียนหมิงรุ่ย มันคือการเริ่มต้นที่เหมือนเป็นจุดจบ ชีวิตที่เริ่มจากคนตัวคนเดียว ทำงานงกๆ ตอนเช้า ตกเย็นกลับบ้านนอนหลับเป็นตาย เช้ามาไปทำงาน จากนั้นชีวิตก็วนลูปเดิมๆ ไม่มีสีสันอะไรให้ตื่นเต้น

          มีอยู่วันหนึ่งลูปนั้นก็มีอันจบลง หลังขึ้นรถเมล์แล้วภาพตัดเพราะอุบัติเหตุ ลืมตาขึ้นมาอีกก็พบว่าตัวเองนอนหงายอยู่บนพื้นห้อง ไม่พอลำคอเจ็บร้าวมีผ้าขาวยาวสามฉื่อพันรอบ

          สำหรับคนอื่นอาจคิดว่านี่เป็นการยืมร่างคืนวิญญาณ หรือการเข้าสิงร่างของคนที่ไม่ใช่เจ้าของร่าง เป็นการตายแล้วฟื้น หรือการย้อนอดีต แต่กับเยียนหมิงรุ่ย นี่คือการกลับชาติมาเกิดใหม่โดยแท้!!!

การเกิดใหม่ของหญิงสาวมันฟังดูเหลือเชื่อ มากกว่าความน่าเหลือเชื่อก็คือ ความทรงจำล้วนอยู่ครบทั้งชาตินี้ ชาติที่แล้ว หรือแม้กระทั่งชาติหน้าที่เป็นยุคปัจจุบัน ใครๆ เขาก็บอกว่าความตายก็คือความว่างเปล่า แต่เยียนหมิงรุ่ยแตกต่างเพราะจากปัจจุบันย้อนสู่อดีต ความทรงจำที่มีล้วนอยู่ครบถ้วน!!!

นี่คือการเกิดใหม่ในร่างเดิม แถมยังเป็นร่างที่อยู่ในยุคอดีตที่ถูกรังแกซ้ำแล้วซ้ำเล่า เยียนหมิงรุ่ยที่ไม่สู้คนโดนข่มเหงสารพัดทว่าไม่เคยปริปาก ไม่เคยลุกขึ้นสู้ ตอนนี้ในร่างกลับมีเยียนหมิงรุ่ยจากยุคปัจจุบันที่ปากกัดตีนถีบ พร้อมบวกไม่ว่ากับใครและในสถานการณ์ใด!!!

โลกแห่งอดีตเอ๋ย...รุ่ยรุ่ยคนนี้มาแล้ว! ใครที่เคยทำอะไรเอาไว้กับนาง หวังว่าคนเหล่านั้นจะเตรียมพร้อมรับมือให้ดี!!!

“คุณหนู!!!” เสี่ยวเหมยวิ่งเข้ามาด้วยใบหน้าขาวซีด “ท่าน...”

นางหัวเราะเสียงเย็นปลดผ้าขาวออกจากลำคอ เงยหน้าขึ้นมองคานสูงในห้อง เก้าอี้ที่ล้มลง และลำคอที่เจ็บร้าว ไม่รู้ว่านี่เป็นโชคชะตาหรือสวรรค์เมตตาให้กลับมาแก้ไข ตอนนี้เยียนหมิงรุ่ยในยุคปัจจุบันสิ้นใจ แต่เยียนหมิงรุ่ยในยุคอดีตกลับรอดตายเพราะเงื่อนของผ้าขาวไม่แน่นพอ

เสี่ยวเหมยมองผู้เป็นนายราวกับมองคนแปลกหน้า “คุณหนูเจ้าคะ ท่านทำให้ข้าน้อยกลัว...”

นางลุกขึ้นยืนเดินไปรินชาอุ่นๆ จิบได้เพียงเล็กน้อยเพราะลำคอเจ็บร้าว “เจ้า...ไปฝนหมึก ข้าจะเขียนจดหมาย”

“จะ...จดหมายหรือเจ้าคะ?”

“ใช่แล้ว จดหมาย ข้าจะส่งจดหมายถึงท่านปู่”

“ตะ...แต่ว่าคุณหนู ท่าน...ท่านเคย... เคยบอกว่าจะไม่นับญาติกับชาวยุทธ์”

เยียนหมิงรุ่ยยิ้มเย็น “ใช่ข้าเคยพูด ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว” มองไปรอบๆ เรือนที่เย็นเยียบ ความเงียบงันทำให้ผู้คนรู้สึกสิ้นหวัง มองมือของตัวเองที่ขาวซีดนางหยิบพู่กันขึ้นมาจากนั้นเริ่มเขียนจดหมายถึงท่านปู่

เดิมที...บิดาของไม่ใช่ชนชั้นสูง ทั้งยังไม่ใช่ทายาทของขุนนาง หลังจากเคยช่วยอดีตฮ่องเต้เอาไว้ จากนั้นจึงได้เข้าร่วมกองทัพมีความดีความชอบ กระทั่งหลังจากแต่งงานกับมารดาที่เป็นบุตรสาวนอกสมรสของอัครมหาเสนาบดีแคว้นต้าฉี เพราะมีความรู้ความสามารถและมีความดีความชอบ ฮ่องเต้ทรงโปรดแต่งตั้งให้เขาหยวนซื่อโหว เป็นแม่ทัพที่มีกำลังพลรั้งอยู่ที่เมืองเป่ยโจว

บิดาของนาง...ย้ายเข้าเมืองหลวงต้าฉี เดิมทีนางควรย้ายตามไปเมื่อครึ่งเดือนที่แล้วทว่าเกิดเรื่องขึ้นเสียก่อน และเรื่องนี้ก็ทำให้นางถึงขั้นตัดสินใจพาดผ้าขาวยาวสามฉื่อขึ้นไปบนคาน...

มองออกไปข้างนอกบ่าวไพร่ในเรือนเดินสวนกันไปมา หากไม่สังเกตจะไม่รู้เลยว่ามีคนคุ้มกันเรือนนี้แน่นหนาเพียงใด คนนอกอาจเข้าใจว่าคนคุ้มกันเรือนนี้ก็เพื่อความปลอดภัยของหญิงสาว เยียนหมิงรุ่ยเคยโง่งมและคิดเช่นนั้น กระทั่งตอนนี้จึงเข้าใจว่าตัวนางเองถูกกักบริเวณ!!!

“เจ้าทำเหมือนทุกวัน บอกพวกเขาว่าจะออกไปซื้อของกินให้ข้า บอกว่าข้าเบื่ออาหารไม่ยอมกินอะไร จากนั้นลอบส่งจดหมายสองฉบับนี้ออกไป ฉบับแรกส่งไปที่แดนเหนือให้ท่านปู่ ฉบับนี้ส่งไปที่...จวนว่าการ”

“จวนว่าการหรือเจ้าคะ?” เสี่ยวเหมยเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ