บทที่ 1.3

เขาขมวดคิ้วแน่น “ดีร้ายอย่างไรข้าเองก็เป็นบิดาของบุตรสาวสามคน จะมีบิดาที่ปล่อยให้บุตรสาวตายไปต่อหน้าต่อตาจริงๆ หรือ ข้าน้อยยังคงไม่เชื่อ ท่านโหวเคยช่วยชีวิตข้าน้อยเอาไว้ เขาดูเป็นคนดีมีคุณธรรม แม้จะบอกว่าเพื่อชื่อเสียงของจวนโหว แม้จะบอกว่าคุณหนูใหญ่จะทำให้จวนโหวแปดเปื้อน แต่การสั่งให้บ่าวไพร่ในจวนละเลย สั่งให้บ่าวไพร่มอบแพรขาวสามฉื่อ...” เขาไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่เขารู้จักจะทำเช่นนี้

เหออวิ๋นลังเล “หรือ...จะเป็นฝีมือของโหวฮูหยิน?”

เฉียนหยางเองก็คิดเช่นนั้น “ข้าน้อยเคยได้ยินมาว่าท่านโหวเคยหมั้นหมายกับนางมาก่อน เพียงแต่ตอนนั้นฝ่าบาททรงพระราชทานสมรส โหวฮูหยินตอนนั้นจึงกลายเป็นอนุจวนโหว หลังโหวฮูหยินคนก่อนที่เป็นมารดาของคุณหนูใหญ่สิ้นใจนางจึงได้ขยับขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ตอนท่านโหวย้ายไปเพียงลำพังข้าน้อยก็เป็นว่าแปลก นางจะไม่อยากไปพร้อมท่านโหวได้อย่างไรทั้งที่อยู่ที่นี่นางก็วางตัวเป็นนายหญิงของจวนตั้งแต่วันแรกที่อดีตฮูหยินจวนโหวสิ้นใจด้วยซ้ำ เรื่องที่เกิดขึ้นจนทายชื่อเสียงของคุณหนูใหญ่ ข้าน้อยว่าอย่างไรก็น่าสงสัย”

เหออวิ๋นเลิกคิ้ว “อะไรน่าสงสัย”

“ข้าน้อยรู้มาว่าคุณหนูใหญ่หมั้นหมายกับคุณชายจวนกั๋วกง ทั้งสองเคยเป็นสหายที่คบหากันตั้งแต่ยังเยาว์ ระหว่างคุณชายจวนกั๋วกงกับคุณชายจวินที่เป็นเพียงคุณชายจากตระกูลคหบดี ข้าน้อยคิดอย่างไรก็เห็นว่าไม่สมเหตุสมผล คุณหนูใหญ่จะเลือกคุณชายจวินแทนคุณชายจวนกั๋วกงที่รู้จักกันมานานจริงๆ หรือ แถมยังเลือกทำลายชื่อเสียงตัวเองตอนที่บิดาไม่อยู่...”

เหออวิ๋นอ้าปากค้าง “นั่นสิ! เร็วเข้า...ให้คนไปสืบสาวให้ดี จดหมายร้องเรียนของคุณหนูใหญ่จวนโหวเล่า ข้าเก็บเอาไว้ที่ใดนะ ต้องเก็บเอาไว้ให้ดี ทำไม่ดีท่านโหวคงมิใช่มาเล่นงานข้าทีหลัง”

ขบวนรถม้า...แล่นออกจากเมืองเป่ยโจว

จวนโหวเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นหลังจากการย้ายไปของหยวนซื่อโหว เรื่องแรกคือคุณหนูใหญ่จวนโหวลักลอบนัดพบบุรุษยามวิกาล ทายชื่อเสียงจวนโหวจนถูกทิ้งเอาไว้ที่เมืองเป่ยโจว เรื่องต่อมาที่ทำให้ผู้คนประหลาดใจก็คือ...อยู่ๆ บ่าวไพร่จวนโหวก็ถูกลงโทษ ถูกขาย กระทั่งถูกจับเข้าคุก!!!

ไม่พอ...ยังมีคนเห็นว่ารถม้าของจวนโหวแล่นออกไปจากประตูเมืองเป่ยโจวมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวง นัยว่าคุณหนูใหญ่จวนโหวคงกำลังติดตามบิดาเข้าไปในเมืองหลวงแล้ว ถึงอย่างนั้น...ชื่อเสียงฉาวโฉ่ของนางนี้ นางยังมีหน้าตามบิดาไปอีกหรือ!!!

ยิ่งไปกว่านั้น...คนที่คุ้มกันนางออกจากเป่ยโจว มีคนจำได้ว่าก็คือเฉียนหยาง หัวหน้ามือปราบของจวนว่าการเมืองเป่ยโจวนั่นเอง!!!

ท่ามกลางหิมะที่กำลังตกหนักรถม้าสองคันแล่นมาตามท้องถนนอย่างไม่เร่งรีบ คนขับรถม้าทั้งสองคันสวมชุดมือปราบของเมืองเป่ยโจว ข้างเอวมีกระบี่ประจำตำแหน่งและป้ายประจำตัว ข้างหน้าและข้างหลังขบวนรถม้ายังมีมือปราบอีกสี่คน ทั้งสี่ขี่ม้าคอยระวังภัยอย่างเคร่งครัด

ขบวนเดินทางมาจนถึงด่านแรกจากเป่ยโจวถึงเมืองหนานอัน การตรวจตราเข้มงวดมาก เฉียนหยางแสดงหนังสือเดินทางและตราประจำตัว เขามองเจ้าหน้าที่ด่านจากนั้นแสดงหนังสือส่งตัวนักโทษสองคน เจ้าหน้าที่มองเขาจากนั้นมองไปยังรถม้าที่ม่านรถม้าปิดสนิท “ที่แท้ก็คุณหนูใหญ่จวนหยวนซื่อโหวนี่เอง”

ไม่มีเสียงตอบรับ...

“ข้าน้อยรบกวนท่านที่อยู่ในรถม้าลงมาด้วย ข้าน้อยจำเป็นต้องตรวจสอบตามหน้าที่”

“ได้” เสียงตอบรับเรียบง่ายเป็นของสตรีที่นั่งอยู่ในรถม้า นางค่อยๆ เปิดม่านรถม้าจากนั้นค้อมศีรษะลงและเดินผ่านม่านรถม้าออกมา เสี่ยวเหมยขยับมาช่วยประคองนางลงจากรถม้า จากนั้นจึงยืนเงียบไม่ได้พูดอะไร นายกองประสานมือคารวะนาง “ไม่ทราบว่า...”

“นี่เป็นตราของบิดาข้า” หญิงสาวยื่นตราของนางให้อีกฝ่ายดู

นายกองเลิกคิ้วจากนั้นประสานมือคารวะนาง “คารวะคุณหนูใหญ่”

“รบกวนแล้ว” นางกล่าวอย่างเรียบง่ายจากนั้นหมุนตัวกลับขึ้นรถม้า “ข้าจะเดินทางต่อทันทีไม่รบกวนพวกท่านนานนัก”

“ขอรับ ขอให้คุณหนูใหญ่เดินทางปลอดภัย”

นายกองผู้นั้นมองตามรถม้าที่แล่นจากไป คนของเขาเดินเข้ามากระซิบถาม “เป็นนางแน่หรือ คุณหนูใหญ่จวนโหวผู้นั้น ผู้ที่มีข่าวลือว่านาง...ทำเรื่องไร้ยางอาย ได้ยินมาว่าเป็นเพราะนางจึงทำให้ความสัมพันธ์ของท่านโหวและกั๋วกงย่ำแย่เต็มทน เรื่องนี้แม้แต่ฝ่าบาทเองก็ทรงกลืนไม่เข้าคายไม่ออก”

“ยังจะเป็นผู้ใดไปได้อีกเล่า เป็นนางนั่นละ อายุเท่านี้กลับใจกล้าทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนั้น นี่ยังกล้าเดินทางเข้าเมืองหลวงอีก คงได้เกิดเรื่องขายหน้าให้ท่านโหวอีกเป็นแน่ ท่านโหวเป็นแม่ทัพที่มีคุณธรรม นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีบุตรสาวที่น่าขายหน้าเช่นนี้”

“เรื่องที่ว่านางตั้งใจทำให้อนุของบิดาที่ตั้งครรภ์แท้งบุตร เรื่องนั้นจริงหรือ”

“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรกันเล่า ข้าก็มิใช่อยู่ที่นี่กับเจ้าหรอกหรือ”