สินสอดที่ทุกคนหัวเราะ

ค่านิยมของการแต่งงานในยุคแปดศูนย์ หญิงสาวที่ออกเรือนย่อมปรารถนาสินสอดสามสิ่งเพื่อเป็นหน้าเป็นตา ได้แก่ จักรยาน นาฬิกาข้อมือ และจักรเย็บผ้า สิ่งเหล่านี้คือเครื่องแสดงฐานะที่ทุกครอบครัวต้องดิ้นรนจัดหา

แต่สำหรับคนที่ผ่านโลกมาจนถึงบั้นปลายชีวิตอย่างเธอ ของเหล่านั้นเป็นเพียงเศษเหล็กไร้ค่า

ในหัวของเสิ่นอวี้หนิงปรากฏภาพของสถานที่แห่งหนึ่ง โกดังหมายเลขเจ็ด โกดังร้างทรุดโทรมที่ตั้งอยู่ท้ายโรงงานรัฐ มันเป็นพื้นที่ที่ถูกทิ้งขว้างมานานหลายปี หลังคาสังกะสีผุพัง น้ำรั่วซึม และไม่มีใครเหลียวแล ผู้อื่นมองว่ามันเป็นเพียงเศษซากที่ไม่มีมูลค่าใด

แต่เธอรู้ดีว่าอีกเพียงสี่ปีข้างหน้า ในปี 1987 รัฐบาลจะประกาศแผนพัฒนาเมืองและตัดถนนสายหลักผ่านบริเวณนั้นพอดี โกดังร้างที่ไม่มีใครต้องการแห่งนั้น จะกลายเป็นทำเลทองและถูกกว้านซื้อด้วยราคามหาศาล

ครอบครัวหลี่ขึ้นชื่อเรื่องความตระหนี่ถี่เหนียว บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วมีเส้นสายในโรงงานรัฐแห่งนั้น หากเธอร้องขอโกดังร้างแทนสินสอดราคาแพง พวกเขาย่อมแอบหัวเราะเยาะในความโง่เขลาของเธอ และรีบตะครุบข้อเสนอนี้เพื่อประหยัดเงินสดอย่างแน่นอน

เมื่อได้สิทธิ์ครอบครองโกดังมาอยู่ในมือ เธอค่อยหาจังหวะพลิกแพลงและถอนหมั้นในภายหลังก็ยังไม่สาย

การเจรจาสินสอดในวันพรุ่งนี้ จะไม่ใช่จุดเริ่มต้นของการเป็นภรรยาที่ถูกทอดทิ้ง แต่จะเป็นก้าวแรกในการสะสมทุนรอนเพื่อสร้างตัว

"ชีวิตนี้ฉันจะไม่ยอมเป็นสะพานให้ใครใช้ปีนป่ายอีก"

น้ำเสียงที่หลุดรอดจากริมฝีปากบางเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ผู้หญิงหัวอ่อนที่เคยใช้ชีวิตเพื่อผู้อื่นจนตัวตายได้จากไปแล้ว ต่อจากนี้จะมีเพียงเสิ่นอวี้หนิง ผู้กำหนดเส้นทางเดินและพร้อมจะสร้างความมั่งคั่งด้วยสองมือของตัวเอง

บรรยากาศยามสายในบ้านสกุลเสิ่นเต็มไปด้วยความอึดอัด กลิ่นชาใบเกรดรองที่มารดาของเสิ่นอวี้หนิงเพิ่งชงเสร็จลอยวนอยู่ในห้องโถงเล็กแคบ โต๊ะไม้ตัวเก่าตรงกลางห้องถูกเช็ดจนสะอาดสะอ้านเพื่อต้อนรับแขกคนสำคัญ

ไม่นานนักเสียงพูดคุยก็ดังขึ้นที่หน้าประตู ครอบครัวหลี่ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยท่วงท่าที่เต็มไปด้วยความมั่นใจ บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วสวมชุดพนักงานของรัฐที่รีดจนเรียบกริบ มารดาของเขาสวมเสื้อคลุมตัวใหม่และดัดผมลอนตามสมัยนิยม ส่วนหลี่เจี้ยนกั๋วในวัยยี่สิบห้าปีสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาด รอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลาดูสุภาพอ่อนโยนตามแบบฉบับชายหนุ่มผู้มีการศึกษา

หากเป็นเสิ่นอวี้หนิงในอดีต เธอคงลอบมองเขาด้วยความขัดเขินและหัวใจเต้นแรง ทว่าตอนนี้นัยน์ตากลมโตกลับมีเพียงความว่างเปล่าเย็นเยียบ ขณะที่เธอมองชายผู้ที่เคยใช้ชีวิตร่วมกันมาค่อนชีวิต ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอยังคงดูดีและเปี่ยมไปด้วยความทะเยอทะยาน แต่เธอรู้ดีว่าภายใต้รอยยิ้มละมุนนั้นซ่อนความเห็นแก่ตัวเอาไว้มากเพียงใด

มารดาของเสิ่นอวี้หนิงรินชาลงในถ้วยกระเบื้องอย่างระมัดระวัง

ท่าทางของหญิงวัยกลางคนดูประหม่าและเจียมเนื้อเจียมตัวเมื่ออยู่ต่อหน้าครอบครัวที่ฐานะดีกว่า

“ชาอาจจะจืดไปสักหน่อย เชิญคุณพี่ทั้งสองดื่มล้างคอก่อนนะคะ” มารดาของเธอเอ่ยเสียงเบา

มารดาของหลี่เจี้ยนกั๋วปรายตามองสีน้ำชาในถ้วยเพียงแวบเดียวโดยไม่ได้แตะต้อง ก่อนจะกระแอมในลำคอและเริ่มเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้ดูเห็นอกเห็นใจ

“น้องเสิ่น เรื่องงานแต่งของเด็กทั้งสองคน ทางเราก็อยากจะจัดให้สมเกียรติที่สุด เจี้ยนกั๋วเองก็รักอวี้หนิงมาก แต่เธอก็รู้ใช่ไหมว่าช่วงนี้เศรษฐกิจกำลังฝืดเคือง เจี้ยนกั๋วเพิ่งเข้ารับตำแหน่งในโรงงาน อนาคตยังต้องใช้เงินสร้างเนื้อสร้างตัวอีกมาก”

หญิงวัยกลางคนเว้นจังหวะ ลอบสังเกตสีหน้าของครอบครัวฝ่ายหญิงก่อนจะพูดต่อ “เรื่องสินสอดสามสิ่งตามธรรมเนียม หากจะให้ซื้อทั้งจักรยาน นาฬิกาข้อมือ และจักรเย็บผ้ารุ่นใหม่พร้อมกันทั้งหมด เกรงว่าอาจจะตึงมือครอบครัวเราไปสักหน่อย ถ้ายังไง...”

“คุณแม่ครับ” หลี่เจี้ยนกั๋วเอ่ยขัดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ผมบอกแล้วไงครับว่าเรื่องนี้ผมจะพยายามหาทางเอง อวี้หนิงกำลังจะแต่งเข้าบ้านเรา ผมไม่อยากให้เธอต้องน้อยหน้าใคร”

เสิ่นอวี้หนิงลอบแค่นหัวเราะในใจ บทบาทชายหนุ่มผู้แสนดีที่ยอมลำบากเพื่อคนรักถูกหยิบยกขึ้นมาใช้ได้อย่างแนบเนียน เขาทำทีเป็นพูดปกป้องเธอ แต่กลับปล่อยให้มารดาของตนเองเป็นคนออกหน้าตัดรอนเรื่องสินสอด นี่คือวิธีที่เขาถนัดที่สุด การทำให้ทุกคนรู้สึกว่าเขาเป็นคนดีและบีบให้คนอื่นต้องเป็นฝ่ายเสียสละแทน

มารดาของเสิ่นอวี้หนิงหน้าเสีย หันมองบุตรสาวด้วยความลำบากใจ ฐานะบ้านเสิ่นขัดสน การเรียกร้องมากไปอาจทำให้ลูกสาวมีปัญหาเมื่อแต่งเข้าบ้านสามี

“เรื่องสินสอดสามสิ่ง ฉันไม่ต้องการหรอกค่ะ”

น้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ชัดเจนของเสิ่นอวี้หนิงทำให้บรรยากาศในห้องชะงักงัน มารดาของหลี่เจี้ยนกั๋วลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ดวงตาเป็นประกายวาววับด้วยความพึงพอใจ ขณะที่หลี่เจี้ยนกั๋วยืดตัวขึ้นเล็กน้อย นึกกระหยิ่มในใจว่าผู้หญิงคนนี้หลงรักเขาจนยอมลำบากเพื่อครอบครัวของเขาตั้งแต่ยังไม่แต่งงานเข้าบ้าน

“โธ่ อวี้หนิงช่างเป็นเด็กที่รู้ความจริงๆ ลุงกับป้ามองคนไม่ผิดเลย” บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วเอ่ยชมเชยด้วยรอยยิ้มกว้าง

“แต่การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญ หากไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลยคงถูกเพื่อนบ้านหัวเราะเยาะเอาได้” เสิ่นอวี้หนิงพูดต่อช้าๆ นัยน์ตาจ้องมองตรงไปยังบิดาของชายหนุ่ม “คุณลุงหลี่ทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อในโรงงานรัฐ ฉันได้ยินมาว่าทางโรงงานกำลังจะปล่อยเช่าหรือโอนสิทธิ์โกดังเก่าที่ไม่ใช้งานแล้ว ฉันขอสิทธิ์ครอบครองโกดังหมายเลขเจ็ดท้ายโรงงานแทนสินสอดทั้งหมดได้ไหมคะ”