รอยต่อระหว่างสองชีวิต

แสงอรุณรุ่งของวันใหม่สาดส่องผ่านรอยแยกของหน้าต่างไม้เก่าคร่ำคร่า หยาดน้ำค้างเกาะพราวบนใบหญ้าด้านนอก สะท้อนแสงแดดอ่อนเป็นประกายระยิบระยับ เสียงนกกระจอกร้องระงมสลับกับเสียงกระดิ่งจักรยานของเพื่อนบ้านที่ปั่นออกไปทำงานแต่เช้าตรู่ กลิ่นควันถ่านหินจากเตาทำอาหารของบ้านข้างเคียงลอยอวลเข้ามาในห้อง เป็นกลิ่นอายของชีวิตในยุคแปดศูนย์ที่เสิ่นอวี้หนิงไม่ได้สัมผัสมานานหลายสิบปี

หญิงสาวนั่งนิ่งอยู่บนเตียงไม้แคบ แผ่นหลังพิงกำแพงปูนเย็นเฉียบ สองมือประคองเอกสารสิทธิ์ครอบครองโกดังหมายเลขเจ็ดที่เพิ่งได้มาเมื่อวานซืน นัยน์ตากลมโตทอดมองตัวอักษรสีหมึกบนกระดาษอย่างเหม่อลอย

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในช่วงสองสามวันที่ผ่านมาให้ความรู้สึกราวกับความฝัน ทว่าอุณหภูมิความเย็นของแผ่นกระดาษในมือและเสียงกรนเบาของน้องชายที่ดังมาจากอีกฝั่งของห้อง เป็นเครื่องยืนยันชั้นดีว่าเธอไม่ได้ฝันไป สวรรค์เมตตาให้เธอย้อนเวลากลับมาในวัยยี่สิบสองปีจริงๆ

เสิ่นอวี้หนิงค่อยขยับตัวลุกจากเตียง เดินไปหยุดอยู่หน้ากระจกเงาบานเล็กที่ตั้งอยู่บนโต๊ะเครื่องแป้ง ภาพสะท้อนในกระจกคือหญิงสาววัยแรกรุ่น ผิวพรรณเปล่งปลั่งปราศจากริ้วรอยแห่งกาลเวลา ดวงตาใสกระจ่างราวกับน้ำพุในฤดูใบไม้ผลิ ทว่าแววตาที่ซ่อนอยู่ลึกสุดกลับเป็นแววตาของหญิงชราวัยห้าสิบแปดปีที่ผ่านร้อนผ่านหนาวและเผชิญกับความเจ็บปวดมาจนแทบแหลกสลาย

เธอรวบผมที่ยาวประบ่าขึ้นมัดเป็นหางม้าอย่างลวก ปลายนิ้วสัมผัสใบหน้าของตนเองอย่างเชื่องช้า

ในชีวิตก่อน ช่วงเวลานี้เธอคือเด็กสาวหัวอ่อนที่มองโลกในแง่ดี เชื่อมั่นในความรักและคำสัญญาของผู้ชายที่ชื่อหลี่เจี้ยนกั๋วอย่างหมดหัวใจ เธอจำได้ดีว่าตนเองตื่นเต้นเพียงใดที่จะได้สวมชุดเจ้าสาวสีแดง ได้เดินเคียงข้างเขาเข้าสู่ประตูวิวาห์ ยอมสละโอกาสในการเรียนต่อเพื่อมาเป็นแม่บ้าน คอยดูแลจัดการทุกอย่างให้เขาสามารถออกไปสร้างเนื้อสร้างตัวได้อย่างไร้กังวล

ภาพความทรงจำในอดีตฉายชัดขึ้นมาทีละฉาก ภาพที่เธอนั่งจดบัญชีใต้แสงตะเกียงสลัวจนดึกดื่น ภาพที่เธอยอมถอดสร้อยทองสินสอดชิ้นเดียวที่มีไปขายเพื่อนำเงินมาให้เขาหมุนเวียนในธุรกิจ ภาพที่เธอต้องวิ่งเต้นกู้เงินจากญาติพี่น้องจนถูกต่อว่าถากถาง ทั้งหมดนั้นก็เพื่อให้เขาก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด

แต่ผลตอบแทนที่เธอได้รับคืออะไร

รอยยิ้มเย้ยหยันผุดขึ้นที่มุมปาก เมื่อนึกถึงบั้นปลายชีวิตในห้องพักผู้ป่วยที่หนาวเหน็บ ทรัพย์สินที่เธอร่วมสร้างมาด้วยหยาดเหงื่อถูกถ่ายโอนไปเป็นชื่อของครอบครัวเขาและผู้หญิงคนใหม่ หลี่เจี้ยนกั๋วใช้ความสามารถของเธอเป็นบันไดเหยียบย่ำขึ้นไปสู่ความสำเร็จ และเมื่อเธอกลายเป็นเพียงหญิงแก่ที่หมดประโยชน์ เขาก็ถีบหัวส่งเธออย่างไม่ไยดี

ผู้ชายที่ภายนอกดูสุภาพอ่อนโยน มีความเป็นสุภาพบุรุษ แท้จริงแล้วก็คือคนเห็นแก่ตัวที่รักเพียงตัวเอง เขาไม่เคยมองว่าความสำเร็จของเขาคือความสำเร็จร่วมกัน แต่เป็นความเก่งกาจของเขาเพียงผู้เดียว

เสิ่นอวี้หนิงสูดลมหายใจเข้าลึก ข่มความแค้นที่ปะทุขึ้นมาในอกให้สงบลง ชีวิตนี้เธอจะไม่ยอมโง่งมซ้ำสอง สัญญาโอนสิทธิ์โกดังในมือคือหลักฐานชิ้นแรกของการตอบโต้ เธอใช้ความรู้จากอนาคตช่วงชิงทำเลทองที่ครอบครัวหลี่มองข้ามมาได้สำเร็จ และอีกไม่นาน เธอจะทำให้พวกเขาต้องหลั่งน้ำตาด้วยความเสียดายเมื่อรัฐบาลประกาศตัดถนนผ่านพื้นที่แห่งนั้น

ทว่าเมื่อนึกถึงโกดังหมายเลขเจ็ด ใบหน้าคมคายเปื้อนคราบเขม่าของโจวเหยียนเฉิงก็ปรากฏขึ้นมาขัดจังหวะความคิด

ตัวแปรสำคัญที่เธอไม่ได้คาดคิด เจ้าของกรรมสิทธิ์ร่วมอีกครึ่งหนึ่งของโกดัง

วิศวกรหนุ่มผู้มีฝีมือฉกาจแต่กลับมีนิสัยตรงไปตรงมาจนยอมหักไม่ยอมงอ ในความทรงจำของเธอ โจวเหยียนเฉิงคือชายผู้โชคร้ายที่จะต้องจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุเครื่องจักรในเดือนพฤศจิกายนปีหน้า ข่าวการเสียชีวิตของเขาเคยเป็นที่โจษจันไปทั่วโรงงานรัฐ

แต่สิ่งที่ทำให้เสิ่นอวี้หนิงรู้สึกหนาวเยือกจับขั้วหัวใจ ไม่ใช่เพียงเรื่องความตายของเขา แต่เป็นเหตุการณ์ที่ตามมาหลังจากนั้น

หลังจากการตายของโจวเหยียนเฉิง เครื่องจักรจำนวนมากในโรงงานถูกประกาศว่าชำรุดและถูกลักลอบนำออกไปขายในราคาเศษเหล็ก และเป็นช่วงเวลาเดียวกันกับที่บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วมีฐานะร่ำรวยขึ้นอย่างผิดหูผิดตา จนสามารถนำเงินก้อนใหญ่มาให้ลูกชายตั้งต้นทำธุรกิจได้

จิ๊กซอว์แห่งความจริงเริ่มปะติดปะต่อกันในหัวของหญิงสาว โจวเหยียนเฉิงเคยเปิดโปงการทุจริตในโรงงานจนถูกลดตำแหน่ง เป็นไปได้หรือไม่ว่าอุบัติเหตุครั้งนั้นไม่ใช่อุบัติเหตุธรรมดา แต่เป็นการจัดฉากเพื่อปิดปากคนที่รู้มากเกินไป

อาณาจักรธุรกิจที่หลี่เจี้ยนกั๋วภาคภูมิใจ แท้จริงแล้วไม่ได้สร้างขึ้นจากความสามารถอันใดเลย แต่มันถูกสร้างขึ้นบนกองเลือดและการตายอย่างอยุติธรรมของชายผู้หนึ่ง

เสิ่นอวี้หนิงกำแผ่นกระดาษในมือแน่นจนยับย่น ความรู้จากอนาคตของเธอเป็นเหมือนดาบสองคม มันทำให้เธอรู้ล่วงหน้าว่าจะเกิดอะไรขึ้น แต่มันก็ทำให้เธอต้องแบกรับความจริงอันดำมืดเหล่านี้ไว้ด้วย

การที่เธอเลือกโกดังหมายเลขเจ็ด และได้เผชิญหน้ากับโจวเหยียนเฉิงในขณะที่เขายังมีชีวิตอยู่ ถือเป็นการตัดสินใจที่อยู่นอกเหนือแผนการเดิมอย่างสิ้นเชิง หากเปรียบชีวิตเป็นกระดานหมากรุก ตอนนี้เธอได้เดินหมากผิดเพี้ยนไปจากกระดานในอดีตแล้ว

"ผลกระทบผีเสื้อ" เธอพึมพำกับตัวเองเบา