เจ้าของร่วม

ความเงียบโรยตัวลงกลางห้องโถง ก่อนที่มารดาของหลี่เจี้ยนกั๋วจะหลุดเสียงหัวเราะพรืดออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

โกดังหมายเลขเจ็ดอย่างนั้นหรือ ใครในเมืองนี้บ้างที่ไม่รู้ว่ามันเป็นเพียงเศษซากปรักหักพัง หลังคาสังกะสีสนิมเขรอะ ผนังปูนแตกร้าว แถมยังตั้งอยู่สุดขอบที่ดินโรงงานซึ่งมีแต่วัชพืชขึ้นรกชัฏ จะเอาไปทำประโยชน์อะไรได้นอกจากทิ้งไว้ให้หนูวิ่งเล่น

“อวี้หนิง หนูจะเอาโกดังสับปะรังเคนั่นไปทำอะไร” มารดาของเธอเอื้อมมือมากระตุกแขนเสื้อบุตรสาวอย่างแรง ใบหน้าซีดเผือดด้วยความตกใจ

“ฉันแค่อยากมีพื้นที่ส่วนตัวไว้เก็บของกระจุกกระจิกและรับจ้างทำของชิ้นเล็กชิ้นน้อยหารายได้เสริมค่ะ” หญิงสาวหันไปตอบมารดาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ก่อนจะหันกลับมาทางครอบครัวหลี่ “หากทางบ้านหลี่ยอมโอนสิทธิ์โกดังนั้นให้เป็นชื่อของฉันก่อนวันแต่งงาน เรื่องสินสอดอื่นๆ และเงินทอง ฉันจะไม่เรียกร้องเพิ่มแม้แต่เหมาเดียว”

บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วหรี่ตามองว่าที่ลูกสะใภ้ โกดังนั่นไม่ได้อยู่ในแผนการใช้งานของโรงงานมานานแล้ว การทำเรื่องโอนสิทธิ์ให้บุคคลภายนอกสำหรับเขานั้นง่ายเสียยิ่งกว่าพลิกฝ่ามือ ใช้เงินจัดการใต้โต๊ะเพียงไม่กี่สิบหยวนก็เรียบร้อย คุ้มค่ากว่าการควักเงินหลายร้อยหยวนไปซื้อจักรยานและนาฬิกาให้หล่อนเป็นไหนๆ

“หนูแน่ใจนะอวี้หนิง ลุงไม่อยากให้คนอื่นเอาไปพูดได้ว่าครอบครัวเราเอาเปรียบหนู” บิดาของเขาถามย้ำเพื่อความแน่ใจ ท่าทางราวกับผู้ใหญ่ที่กำลังประทานพรให้เด็กไม่ประสีประสา

“แน่ใจค่ะ ขอแค่คุณลุงจัดการเรื่องเอกสารโอนสิทธิ์ให้เรียบร้อยก็พอ”

หลี่เจี้ยนกั๋วมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยความรู้สึกแปลกประหลาด เขารู้สึกว่าเธอต่างไปจากเด็กสาวหัวอ่อนคนเดิมเล็กน้อย แต่ความหยิ่งผยองในใจก็บอกเขาว่า เธอทำทั้งหมดนี้ก็เพื่อรักษาหน้าให้ครอบครัวของเขา และนั่นทำให้เขารู้สึกเหนือกว่าที่สามารถควบคุมผู้หญิงคนนี้ได้อย่างสมบูรณ์

“ถ้าหนูต้องการอย่างนั้น ลุงก็จะจัดการให้ พรุ่งนี้เช้าลุงจะเอาเอกสารไปดำเนินเรื่องที่สำนักงานเขตให้เอง” บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วรีบตบปากรับคำ กลัวว่าหากปล่อยไว้นานหญิงสาวตรงหน้าจะเปลี่ยนใจกลับไปทวงสินสอดราคาแพง

“ขอบคุณค่ะ” เสิ่นอวี้หนิงแย้มยิ้มบางเบา เป็นรอยยิ้มที่ส่งไปไม่ถึงดวงตา “งั้นเมื่อสัญญาโอนสิทธิ์ลงนามและประทับตราเรียบร้อย ฉันจะถือว่าข้อตกลงเรื่องสินสอดของเราสมบูรณ์นะคะ”

การเจรจาจบลงอย่างรวดเร็วและชื่นมื่นสำหรับครอบครัวฝ่ายชาย พวกเขาบอกลาและเดินออกจากบ้านสกุลเสิ่นไปด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม หารู้ไม่ว่าสิ่งที่พวกเขามองว่าเป็นเพียงเศษขยะ อีกไม่กี่ปีข้างหน้ามันจะกลายเป็นทำเลทองที่ถูกกว้านซื้อด้วยราคามหาศาล

หญิงสาวมองตามแผ่นหลังของคนเหล่านั้นด้วยแววตาเรียบเฉย สัญญาฉบับนี้จะเป็นกุญแจสำคัญที่ทำให้เธอหลุดพ้นจากขุมนรก และเป็นก้าวแรกในการสะสมทุนรอนเพื่อสร้างอาณาจักรของเธอเอง

เอกสารสิทธิ์ครอบครองโกดังหมายเลขเจ็ดถูกประทับตราสีแดงสดส่งมอบใส่มือของเสิ่นอวี้หนิง บิดาของหลี่เจี้ยนกั๋วจัดการเรื่องนี้ได้รวดเร็วสมกับเป็นหัวหน้าฝ่ายจัดซื้อผู้กว้างขวาง ทว่าเมื่อหญิงสาวกวาดสายตาอ่านรายละเอียดในกระดาษ คิ้วเรียวกลับขมวดเข้าหากัน

สิทธิ์ครอบครองเพียงครึ่งเดียวหรือ

“โกดังนั่นมันใหญ่เกินไปสำหรับเด็กผู้หญิงอย่างหนู ทางโรงงานแบ่งสิทธิ์ใช้งานให้คนอื่นไปแล้วครึ่งหนึ่งตั้งแต่ปีกลาย ลุงจัดการให้หนูได้แค่นี้จริงๆ” บิดาของชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงปัดรำคาญ ก่อนจะขอตัวกลับไปทำงานต่อ ปล่อยให้เสิ่นอวี้หนิงยืนนิ่งงันอยู่หน้าสำนักงานเขต

หญิงสาวไม่รอช้า เธอตัดสินใจเดินเท้าไปยังท้ายโรงงานรัฐเพื่อตรวจสอบทรัพย์สินชิ้นแรกในชีวิตใหม่ทันที

พื้นที่ท้ายโรงงานรกร้างอย่างที่ทุกคนพูด หญ้าคาขึ้นสูงระดับเอว ทางเดินขรุขระเต็มไปด้วยเศษหินและฝุ่นผง เมื่อเดินลึกเข้าไป โกดังปูนเก่าซอมซ่อหลังคาหลุดร่อนก็ปรากฏแก่สายตา

แกร๊ง แกร๊ง

เสียงโลหะกระทบกันดังแว่วออกมาจากด้านใน หญิงสาวชะงักฝีเท้า โกดังร้างแห่งนี้ไม่ควรมีคนอยู่ เธอค่อยก้าวเข้าไปใกล้ บานประตูเหล็กขึ้นสนิมถูกแง้มเปิดไว้ครึ่งหนึ่ง

กลิ่นน้ำมันเครื่องคละคลุ้งเตะจมูก ท่ามกลางแสงแดดที่ลอดผ่านรอยรั่วของหลังคา ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังก้มหน้าก้มตาขันนอตประกอบชิ้นส่วนมอเตอร์เก่าอยู่บนโต๊ะทำงานไม้ เขาสวมเสื้อกล้ามสีหม่นทับด้วยกางเกงทำงานสีกรมท่า กล้ามเนื้อแขนตึงแน่นตามแรงขยับ ใบหน้าคมคายเปื้อนคราบเขม่าดำเล็กน้อย

“เข้ามาแล้วก็ระวังเศษเหล็กบาดเท้าด้วย” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นโดยที่เจ้าตัวยังไม่เงยหน้าจากงานในมือ

เสิ่นอวี้หนิงก้าวเข้าไปในพื้นที่ด้านใน “คุณเป็นใคร เข้ามาทำอะไรในพื้นที่ของฉัน”

ชายหนุ่มวางประแจในมือลง นัยน์ตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองหญิงสาวผู้มาเยือน เขาขยับกายลุกขึ้นยืน รูปร่างสูงใหญ่บดบังแสงสว่างไปกว่าครึ่ง

“พื้นที่ของคุณ” เขาทวนคำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย “คุณคงเป็นว่าที่สะใภ้บ้านหลี่ที่ขอโกดังสับปะรังเคนี้แทนจักรยานสินะ”

เสิ่นอวี้หนิงเบิกตากว้าง ไม่ใช่เพราะคำพูดประชดประชันของเขา แต่เป็นเพราะใบหน้าและชื่อที่ผุดขึ้นมาในความทรงจำ

ชายคนนี้คือโจวเหยียนเฉิง

วิศวกรหนุ่มอนาคตไกลผู้ถูกลดตำแหน่งเพราะความหัวแข็ง และเป็นชายผู้จะจบชีวิตลงด้วยอุบัติเหตุเครื่องจักรในเดือนพฤศจิกายนปีหน้า ข่าวการตายของเขาในชีวิตก่อนโด่งดังไปทั่วโรงงาน และหลังจากเขาตาย ทรัพย์สินโรงงานก็ถูกลักลอบขายในราคาถูกจนหลี่เจี้ยนกั๋วใช้เป็นทุนรอนจนร่ำรวย

“คุณคือโจวเหยียนเฉิง” เธอเผลอหลุดปากเรียกชื่อเขา

“ใช่ ผมเอง” โจวเหยียนเฉิงหยิบเศษผ้าขี้ริ้วมาเช็ดคราบน้ำมันบนมือ “และผมก็เป็นเจ้าของสิทธิ์การใช้งานโกดังครึ่งนี้ เอกสารของคุณคงระบุไว้ชัดเจนแล้วว่าคุณมีสิทธิ์แค่ซีกซ้าย ส่วนซีกขวาที่มีโต๊ะทำงานของผมเป็นพื้นที่ของผม”

เสิ่นอวี้หนิงสูดลมหายใจลึก พยายามระงับความตื่นตระหนกที่ได้เผชิญหน้ากับคนตายในความทรงจำ เธอต้องการโกดังนี้ทั้งหมดเพื่อรอการเวนคืนที่ดิน หากมีเขาเป็นเจ้าของร่วม แผนการในอนาคตอาจยุ่งยาก

“ฉันยินดีจ่ายเงินซื้อสิทธิ์ครึ่งนั้นของคุณ คุณต้องการเท่าไหร่” เธอเสนอเงื่อนไขอย่างตรงไปตรงมา

โจวเหยียนเฉิงเลิกคิ้ว มองเด็กสาวตรงหน้าที่แต่งตัวธรรมดาแต่กลับกล้าใช้เงินฟาดหัวเขา “ไม่ขาย ผมต้องใช้พื้นที่นี้ซ่อมเครื่องจักร”

“เครื่องจักรพังพวกนั้น เอาไปชั่งกิโลขายยังได้เงินมากกว่ามานั่งเสียเวลาซ่อม” เธอเถียงกลับ

“คุณจะไปรู้อะไร” ชายหนุ่มเดินไปสับสวิตช์ไฟ มอเตอร์เก่าคร่ำคร่าที่โรงงานคัดทิ้งว่าเสียแล้วกลับส่งเสียงครางกระหึ่ม แกนเหล็กหมุนทำงานได้อย่างสมบูรณ์แบบ “เครื่องพวกนี้แค่ถูกคนมักง่ายแจ้งชำรุดเพื่อจะเอาไปแทงจำหน่ายทิ้งต่างหาก”

ดวงตาของเสิ่นอวี้หนิงเป็นประกายวาบ คำพูดของเขาจุดประกายความคิดบางอย่างในหัวของเธอ เครื่องจักรที่ถูกตีตราว่าเศษเหล็ก หากนำมาซ่อมแซมและนำไปขายให้โรงงานขนาดเล็กในเมืองชนบท ย่อมทำกำไรได้มหาศาล

คนที่ควรจะตายในปีหน้า กลับเป็นกุญแจสำคัญที่อาจช่วยให้เธอตั้งตัวได้ในวันนี้

“ถ้าอย่างนั้น เราคงต้องอยู่ร่วมกันไปก่อน หุ้นส่วนโกดังหมายเลขเจ็ด” หญิงสาวยิ้มบาง แม้จะเป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากความรู้สึกยินดีนัก แต่มันคือจุดเริ่มต้นของแผนการใหม่