Beranda / รักโบราณ / เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว / บทที่ 1 : ทวงถามความรับผิดชอบ

Share

เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว
เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว
Penulis: จางหลิงมี่

บทที่ 1 : ทวงถามความรับผิดชอบ

last update Tanggal publikasi: 2025-06-23 13:19:46

บทที่ 1

ทวงถามความรับผิดชอบ

          นางโก่งคออาเจียนไม่หยุดอีกทั้งยังมีอาการวิงเวียนชวนพะอืดพะอมจนใช้ชีวิตอย่างปกติไม่ได้มาสองวันแล้วจนมารดาของนางต้องยืนเท้าสะเอวมองอย่างพินิจพิเคราะห์  หากแต่ก็มิอยากคาดเดาไปมั่วซั่วให้บังเกิดเป็นเรื่องร้ายด้วยตนเอง

          “เป็นอย่างไรบ้างท่านหมอเผิง”  เสียงร้องถามของ ‘เจินเจียวหรง’ ฟังดูตื่นตระหนก

          ชายสูงวัยเจ้าของหนวดเคราสีขาวมีสีหน้าลำบากใจเล็กน้อยกับคำถามของอีกฝ่าย

          “ว่ามาเถิดเจ้าค่ะ  ข้ากำลังร้อนใจ  หวังว่านางจะไม่ได้เป็นอย่างที่ข้าคิดไว้”

          “เห็นทีจะเป็นดังความในใจเจ้าแล้วฮูหยิน”

          เมื่อได้ยินสิ่งที่หมอเฒ่า ‘เผิงหมิงหวัง’ กล่าวนางก็เบิกตากว้างอย่างร้อนรน

          “เจ้าตั้งครรภ์เยี่ยงนั้นรึเมิ่งเอ๋อร์!”

          แม้แต่เจ้าตัวอย่าง ‘เจินซูเมิ่ง’ ก็ยังไม่รู้ตัวเอง  นางส่ายหน้าตอบกลับทุกคนด้วยหัวสมองกลวงโล่ง

          “จะไม่รู้ได้เยี่ยงไร  เจ้าไปหลับนอนกับใครมาบอกแม่มาเดี๋ยวนี้!”

          “ข้า...  ข้าไม่รู้เลยท่านแม่”  หญิงสาวตอบพร้อมก้อนสะอื้นที่กำลังจุกแน่นกลางอก

          “เหลวไหล!  เจ้าถูกพรากเยื่อพรหมจรรย์ไปโดยไม่รู้ว่าเป็นใครได้เยี่ยงไรนังลูกไม่รักดี!”  ฮูหยินสกุลเจินง้างมือขึ้นเตรียมตบตีบุตรสาวแต่ก็ถูกรั้งไว้ด้วยมือเรียวนุ่มของชายหนุ่มอีกคนที่อยู่ร่วมเหตุการณ์ด้วย

          “ใจเย็นก่อนเถิดท่านน้า  ซูเมิ่งขวัญเสียใหญ่แล้ว”

          หญิงสูงวัยกว่าหอบหายใจถี่พลางจ้องสบดวงตาอ่อนโยนของหนุ่มคราวหลานอย่าง ‘เผิงฟางหยวน’ เพื่อข่มอารมณ์โกรธเกรี้ยวของตัวเองก่อนจะสะบัดข้อมืออวบของตัวเองออกจากพันธนาการ

          “ข้าจำได้ว่าวันลี่ชุน[1]เมื่อสองเดือนที่แล้วเห็นเจ้าออกมาจากโรงเตี๊ยมพร้อมกับคุณชายใหญ่สกุลโต้วใช่รึไม่”  เสียงนุ่มทุ้มช่วยทบทวนและถามแทนให้อย่างใจเย็น

          ซูเมิ่งคิดทบทวนอยู่ชั่วครู่ก่อนจะรื้อฟื้นความทรงจำขึ้นมาได้

          “ใช่...”  หญิงสาวครางตอบ  “เช้าวันนั้นหลังจากไปงานเลี้ยงฉลองวันเกิดของอิ๋งลู่ข้าก็ตื่นขึ้นมาพร้อมกับมีร่างของเขานอนอยู่ข้าง ๆ”  นางนึกช้า ๆ และเล่าด้วยเสียงเครือ  “ข้ารับรู้เพียงว่าร่างกายของเราทั้งคู่เปลือยเปล่าไร้อาภรณ์  อีกทั้ง...  ข้ายังมีเลือดออกมาจากบริเวณนั้นจนเลอะที่นอน”

          “แต่เจ้าไม่รู้ว่านั่นคือการโดนชำเลางั้นรึ!”  ผู้เป็นมารดาเริ่มกลับมาเดือดดาลอีกครา

          “ข้าเพียงแต่คิดว่ามันคือ...  ระดู”

          ได้ฟังที่บุตรสาวกล่าวเจียวหรงก็ยกมือขึ้นกุมขมับ  นางอยากจะอกแตกตายเสียตรงนี้แต่ก็ติดที่ยังตายไม่ได้  หนำซ้ำไม่คิดว่าลูกสาวที่เติบโตสะพรั่งเต็มวัยจวบจนอายุเข้าสิบแปดในปีนี้แล้วจะซื่อบื้อถึงเพียงนี้

          “ไปกันเดี๋ยวนี้!”  นางประกาศกร้าว

          “ไปที่ใดเจ้าคะท่านแม่”

          “ไปจวนสกุลโต้วน่ะสิ!”

          “ข้าจะไปเพื่อเป็นพยานด้วยขอรับ”  ฟางหยวนรีบอาสาตัวเอง

          “ดี!  ส่วนเจ้าก็ไปลากตัวแม่หนูสกุลเซี่ยเพื่อนตัวดีของเจ้ามาด้วย!” จัดแจงเรียบร้อยแล้วเจินฮูหยินก็ยกขบวนบุกไปยังแหล่งกบดานของคู่กรณีอย่างไม่รีรอ

          “ข้างนอกประตูจวนมีเสียงเอะอะโวยวายอะไรกันรึ”   

          “ได้ยินว่าเป็นฮูหยินจากเรือนสกุลเจินมาพร้อมกับบุตรีและคณะเจ้าค่ะ”  หญิงรับใช้สูงวัยรูปร่างท้วมกล่าวตอบ

          “นั่นมันเรือนของช่างไม้มิใช่รึ  ใยจึงต้องมาก่อกวนจวนของเราด้วย”  สีหน้าของ ‘หนิงอัน’ ฮูหยินสกุลโต้วฉายแววเป็นกังวล  “พวกเขาต้องการพบผู้ใดกันแน่”

          “ต้องการพบใต้เท้าและฮูหยินเจ้าค่ะ”

          “พบข้างั้นหรือ...”

          ได้ฟังคำตอบแล้วหญิงวัยห้าสิบปีจึงนึกชั่งใจเล็กน้อยก่อนจะส่งสัญญาณให้เด็กรับใช้ในจวนเปิดประตูบานใหญ่ออกเพื่อยอมพบปะกับผู้รบกวนอย่างสงวนท่าทีโดยมีทหารคุ้มกันยืนอารักขาอยู่ด้านหลังถึงสี่นาย

          ทันทีที่เป้าหมายปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเจินฮูหยินก็สงบลงทันทีหลังเป็นต้นเสียงแหกปากร้องเรียกหาความรับผิดชอบอยู่เกือบสองเค่อ[2]จนคอเริ่มเจ็บ

          “ข้าคือฮูหยินสกุลโต้วยืนอยู่ตรงนี้แล้ว  พวกเจ้ากล้าดีเยี่ยงไรถึงได้บังอาจมาก่อกวนจวนแม่ทัพโต้ว!”  หนิงอันประกาศกร้าวเสียงกังวานเพื่อข่มขวัญ

          แต่อีกฝ่ายหาได้ยำเกรงไม่  ยิ่งได้ฟังคำพูดเย่อหยิ่งถือตนข่มท่านเยี่ยงนั้นแล้วก็นึกหงุดหงิดซ้ำขึ้นไปอีก

          “บังอาจหรือไม่ก็คงต้องให้กรมยุติธรรมตัดสินแล้วล่ะ!” 

“เหตุใดจึงทำราวเรื่องใหญ่โต  ทั้งที่ข้ากับเจ้ามิได้มีเรื่องรบกวนกันให้ขุ่นข้องหมองใจแม้สักนิด”

“ก่อนหน้านี้สิไม่เคยรู้จักมักจี่  แต่ครานี้เห็นทีจะวนเวียนรอบตัวกันไปชั่วชีวิต”

“อย่ามัวร่ำไร  จงเร่งว่าธุระของพวกเจ้ามาเถิด”

“เพราะคุณชายใหญ่ผู้สูงศักดิ์แห่งจวนแม่ทัพสกุลโต้วดันประพฤติมิชอบขาดศีลธรรมและยังไร้คุณธรรมกระทำชำเลาสตรีผู้บริสุทธิ์ต้องตั้งครรภ์จนชีวิตมัวหมองโดยไม่รับผิดชอบ  เริ่มมั่วโลกีย์ท้ายทอดทิ้งเสีย!”

          ฟังจบประโยคโต้วฮูหยินก็หน้าถอดสี  ยกมืออันสั่นเทาขึ้นป้องปากอย่างไม่เชื่อหูตัวเองโดยมีบ่าวรับใช้คนสนิทอย่าง ‘อันหยิน’ คอยประคองอยู่เคียงข้าง

          “สามหาว!  คิดจะปรักปรำใส่ร้ายป้ายสีลูกชายข้าเยี่ยงไรก็สามารถมายืนป่าวร้องตามอำเภอใจเช่นนี้ได้หรือ!”

          “พวกเจ้าบังอาจเกินไปแล้ว!  เป็นเพียงตระกูลพ่อค้าคิดจะใส่ความตระกูลขุนนาง  รู้หรือไม่ว่าหัวของพวกเจ้าที่ยืนอยู่ตรงนี้ทั้งหมดก็ยังไม่เพียงพอในการรับโทษ!”  บ่าวผู้ซื่อสัตย์รีบออกหน้าแทนนายอย่างเกรี้ยวกราด

          รู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะต้องย้อนมาเยี่ยงนี้  ไม่มีทางที่พวกคนชั่วจะยอมรับความผิดง่าย ๆ  เจินเจียวหรงรีบดันหลังพยานหมายเลขหนึ่งไปเบื้องหน้า

          ‘เซี่ยอิ๋งลู่’ ยืนละล้าละลังเพราะไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรจนเมื่อถูกมารดาของเพื่อนรักหยิกหลังนางจึงร้องออกมา

          “โอ๊ย ๆ ข้าเองเจ้าค่ะ  ข้าเป็นคนที่ส่งซูเมิ่งขึ้นไปในรถม้าคันเดียวกับคุณชายใหญ่โต้ว”

          “วันนั้นเกิดอะไรขึ้นรึ”  โต้วหนิงอันถามด้วยความระแวง

          “วันที่สี่เดือนสองเป็นงานเลี้ยงวันเกิดของข้า...  พวกเราเหล่าสาว ๆ ต่างดื่มกันเมามายที่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง  แต่ซูเมิ่งเป็นพวกคออ่อนจึงสลบไสลไร้สติก่อนใคร  ตอนนั้น...  ข้าจำได้ว่าเป็นคนแบกร่างหนักอึ้งของนางออกมาเพื่อขึ้นรถม้ากลับเรือน  แต่ว่าเพื่อนอีกคนของข้าดันชวนไปดื่มต่อที่สถานเริงรมย์...”  เสียงของนางแผ่วลงเมื่อพูดถึงสิ่งที่ไม่เหมาะสม

          “ว่าต่อไป!”  เจินฮูหยินกระซิบกระตุ้น

          “และเพราะรถม้าคันนั้นต้องส่งข้าไปเที่ยวต่อข้าจึงต้องฝากซูเมิ่งไว้กับรถของใครสักคนที่ผ่านเรือนสกุลเจิน...  ตอนนั้นพลขับของคุณชายใหญ่โต้‍วอาสารับนางไว้  แถมยังยืนยันหนักแน่นข้าจึงวางใจพาร่างอันไร้สติของซูเมิ่งขึ้นรถคันนั้นไป  แต่คิดไม่ถึงว่า...  เขาจะไม่ได้พาเพื่อนรักของข้ากลับเรือน...”  หญิงสาวตัวต้นเรื่องทำเสียงระห้อยด้วยเพราะหวาดกลัวความผิด

          พร้อม ๆ กับที่เสียงวิพากษ์วิจารณ์ของชาวบ้านก็ดังระงม

“พวกข้าเองก็เคยได้ยินข่าวลือว่าคุณชายใหญ่สกุลโต้วมักมากในกามเมื่อดื่มน้ำเมา  เยี่ยงนี้ก็เป็นเรื่องจริงน่ะสิ”

“ใช่ ๆ ใคร ๆ ต่างก็ล่ำลือกิตติศัพท์คุณชายใหญ่จวนสกุลโต้วเยี่ยงนี้ทั้งนั้น”

          “ดังนั้นลูกชายของท่านต้องรับผิดชอบ!”  เจินเจียวหรงปลุกระดมอย่างฮึกเหิมอีกครั้งเมื่อเพลิงแห่งกระแสวิพากษ์วิจารณ์กำลังฮึกเหิม  “ข้ายอมบากหน้ามาป่าวร้องเพื่อทวงขอความยุติธรรมโดยไม่กลัวว่าบุตรสาวจะต้องได้รับการอับอาย  แต่ก็ดีกว่าต้องทนให้นางอยู่อย่างไร้เกียรติเพราะท้องไม่มีพ่อขาดผู้รับผิดชอบ”

          ดวงตาเรียวเล็กของผู้ควบคุมจวนสั่นดิกด้วยความสับสน  มองผู้มาก่อกวนเรียกร้องความชอบธรรมด้วยความจุกอก

          “หากท่านยังไม่ยอมรับฟังแถมตั้งป้อมปราการปัดความรับผิดชอบและไม่ยอมให้เราเข้าไปเจรจาอย่างสันติกันข้างในจวนเช่นนี้  ข้าก็จะอยู่ประจานความชั่วร้ายและต่ำตมของบุตรชายท่านอยู่หน้าจวนนี้ไม่ไปไหน!” 

สายตาของชาวบ้านนับร้อยที่ห้อมล้อมมุงดูเหตุการณ์นี้อย่างเคืองขุ่นทำให้โต้วฮูหยินประหม่ายิ่งนัก 

“จะทำเยี่ยงไรดีเจ้าคะฮูหยิน”  อันหยินลอบกระซิบถามเจ้านายด้วยความหวาดหวั่น

หากเมื่อนึกถึงชื่อเสียงของตระกูลก็ให้รู้สึกเสียววูบในใจ  ท้ายที่สุดโต้วหนิงอันก็ต้องยินยอมให้ผู้บุกรุกเข้ามาในแปดเปื้อนในจวนอย่างไม่มีทางเลือกด้วยความจำใจ

[1] ลี่ชุน คือวันที่ 4  กุมภาพันธ์ เรียกว่าวันเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ เป็นหนึ่งในภาวะจาก 24 ภาวะตลอดปีในปฏิทินจีน ซึ่งบางภาวะอาจจะอนุมานเรียกว่าเป็น ‘วันสารท’ ก็ได้

[2] 1 เค่อเทียบเท่าเวลาราว 15 นาที

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 35 : อ้อมกอดแห่งความผูกพัน (จบ)

    บทที่ 35อ้อมกอดแห่งความผูกพัน เวลานี้ข้างเตียงสลับเป็นโต้วตงหมิงเป็นฝ่ายมานั่งเฝ้าแล้วประคบประหงมภรรยาบ้างโดยเขาไม่ได้ชวนคุยหรือถามจุกจิกเป็นการรบกวนนางแม้แต่น้อย “เหตุใด... ถึงรู้สึกว่าบรรยากาศช่วงนี้น่าเศร้านัก” พราวฝันเพียงมองไปรอบ ๆ ห้องแต่ก็เกิดความหดหู่ขึ้นในใจ “บัดนี้... เทียนโฮ่วสิ้นพระชนม์แล้ว...” “สิ้นแล้วหรือ... มีแต่เรื่องน่าเศร้า...” เธอพึมพำ หลังจากนี้บ้านเมืองจะวุ่นวายและโกลาหลอยู่อีกหลายปีทีเดียว... “ตอนนี้ทั่วทั้งเมืองต่างเต็มไปด้วยความโศกเศร้า” “เฉกเช่นเดียวกับในจวนของเรา... เจ้าเสียใจบ้างรึไม่ที่เราต้องสูญเสียลูกไป” “เหตุใดจึงเอ่ยถามด้วยถ้อยคำทิ่มแทงข้าเยี่ยงนี้ หากข้าทำดีกับเจ้าก็ย่อมหมายถึงข้าเฝ้ารอคอยการกำเนิดมาอย่างปลอดภัยและแข็งแรงของเขาเช่นเดียวกัน” “ข้าคงคิดมากเกินไป ขอโทษนะตงหมิง” ผู้เป็นสามีไม่คิดเก็บเอามาใส่ใจ หากแต่ยกฝ่ามือหนาขึ้นลูบศีรษะของภรรยาอย่างแผ่วเบาและนุ่มนวลราวกับต้องการปลอบประโลมจากทุกความโหดร้ายที่เกิดขึ้น “เจ้าโศกเศร้ามานานแล้ว อย่

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 34 : ทวงคืนบุตรสาว

    บทที่ 34ทวงคืนบุตรสาว วินาทีที่ร่างของเธอลอยละล่องไปบนอากาศราวกับกระดาษขอพรที่ปลิวขาดออกจากเชือกนั้น เธอคิดว่าตัวเองได้ตายไปเสียแล้ว ความรู้สึกนั้นคล้ายคลึงกันเล็กน้อยต่างกันก็แค่เพียงตอนนั้นเป็นกลางคืนแต่ตอนนี้เป็นกลางวัน... ตึง! ม้าตัวนั้นวิ่งฝ่าฝูงชนต่อไปด้วยอาการเตลิดพร้อม ๆ ร่างของพราวฝันก็ตกลงบนพื้นอย่างแรง เธอนอนแน่นิ่งท่ามกลางสายตาของผู้เป็นแม่สามีและคนอื่น ๆ บริเวณนั้น แม้แต่ชายฉกรรจ์ที่ทะเลาะกันก่อนหน้านี้ยังต้องหยุดวิวาท ราวกับโลกหยุดหมุน โต้วหนิงอันตะเกียกตะกายคลานมาหาลูกสะใภ้ ยิ่งเมื่อบริเวณกระโปรงของนางมีสีแดงฉานจากเลือดสด ๆ ซึมออกมาหญิงสูงวัยก็แทบสิ้นสติ “ซูเมิ่ง ไม่นะซูเมิ่ง ไม่เป็นอย่างนี้สิ เจ้าฟื้นขึ้นมาก่อนเจินซูเมิ่ง ไม่นะ ม่ายยย!!!”“ท่านย่าทวด ท่านปู่ ท่านย่า ท่านพ่อ ท่านแม่ แล้วก็ท่านอาเชี่ยเฟิงและท่านอาชุนฮวา... ฮวนเอ๋อร์กลับจากหอเหวินฟางแล้วขอรับ”“แหม พูดเสียงเจื้อยแจ้วน่าเอ็นดูจริง ๆ เลยเด็กคนนี้ ไหน... มาซิ มาใกล้ ๆ ย่า ให้ย่ากอดหน่อยเร็ว”เด็กน้อยถอยหลังกรูดตอนที่ผู้

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 33 : โต้วเจียฮวน

    บทที่ 33โต้วเจียฮวน “อยากดูพระจันทร์ใกล้ ๆ กว่านี้รึไม่” “อื้อ” พราวฝันตอบทั้งคราบน้ำตา จากนั้นผู้เป็นสามีจึงพาภรรยาขึ้นม้าแล้วควบเบา ๆ ไปที่ใดที่หนึ่ง ระหว่างทางนั้นหญิงสาวก็ถูกประคองโอบไว้ด้วยชายที่เธอเฝ้ารอคอยมาหลายวันด้วย ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามเขาก็พาเธอมาที่เนินของภูเขาจงหนานในระดับความสูงที่ไม่ต้องบุกป่าฝ่าดงจนเกินไป เขาเลือกมุมหนึ่งที่ยืนมองออกไปเห็นเมืองฉางอานอันกว้างใหญ่ไพศาลทั่วทั้งเมืองในยามราตรี ขณะที่บนท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มก็มีแสงผุดผาดจากดวงจันทร์เต็มดวงส่องนำทาง “วิวที่นี่สวยจัง อย่างกับมองจากตึกมหานครแน่ะ” “ตึกอะไรนะ” “ตึกสูง ๆ สูงมาก ๆ จนเจ้าจินตนาการไม่ออกเลยว่ามนุษย์จะสร้างสิ่งก่อสร้างเทียมฟ้าได้” “มนุษย์จะกลายเป็นเทพเซียนรึ” “ไม่... มนุษย์ก็คือมนุษย์เช่นเดิม เราไม่ได้เป็นผู้วิเศษหรือมีพลัง แต่เราจะถูกพัฒนาการทางสมองและทักษะ ต่อยอดด้วยองค์ความรู้ต่าง ๆ จากคนในยุคนี้นี่ล่ะ” “คนในยุคนี้... แสดงว่าเจ้ามาจากอนาคตงั้นรึ” พราวฝันไม่ตอบแต่เบี่ยงประเด็นไปท

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 32 : ความคิดถึง

    บทที่ 32ความคิดถึง มื้อเที่ยงวันนี้มีเผิงฟางหยวนมารวมโต๊ะด้วย ทุกคนในจวนสกุลโต้วดูจะเอ็นดูเขาเป็นอย่างดี ปฏิบัติกับเขาอย่างน่ารักราวกับเป็นสมาชิกคนหนึ่งในครอบครัวก็มิปาน “หมอเผิงเจ้าต้องกินเยอะ ๆ ร่างกายเจ้าซูบผอมเกินไปแล้ว” หนิงอันใช้ตะเกียบคีบเนื้อหมูไปวางไว้บนถ้วยข้าวของว่าที่สะใภ้รอง “มัวแต่ดูแลคนอื่น เจ้าต้องมีคนดูแลที่ดีจะได้มีเรี่ยวแรงรักษาผู้ไข้ทั่วทั้งแผ่นดิน” “หากจะโทษก็ต้องโทษบุตรชายเจ้านั่นล่ะหนิงเอ๋อร์ที่ปล่อยปละละเลย...” ผู้เป็นย่ารีบแทรกด้วยสายตากรุ้มกริ่ม ก่อนผู้เป็นแม่จะอมยิ้มรับกันโดยไม่ได้พูดอะไรต่อ ปล่อยให้บุตรชายนั่งหน้าร้อนผ่าวจนทำตัวไม่ถูก “ยังอีก... ยังไม่รีบคีบกับข้าวให้สหายเจ้าอีกรึเชี่ยเฟิง” ผู้เป็นพ่อทำเสียงดุแต่ทุกคนกลับหัวเราะชอบใจ คนในบ้านนี้ได้เปิดรับโลกใหม่ที่อีกพันกว่าปีอย่าว่าแต่ครอบครัวเลยแม้แต่บางประเทศก็ยังทำไม่ได้ ก่อนเขาก่อนใครสุด ๆ “ข้าเพิ่งจะเคยพบเคยเห็นบุรุษสองคนวิ่งเล่นไล่จับผีเสื้อในสวนดอกไม้” ชุนฮวาแอบกระซิบกระซาบกับพี่สะใภ้ขณะนั่งจิบน้ำชาและกินของว่างอยู่ในศ

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 31 : แต่ละวันที่สามีไม่อยู่

    บทที่ 31แต่ละวันที่สามีไม่อยู่ หลังจากที่กินยาบำรุงจากแม่สามีไปได้ครึ่งขนานเธอก็กินเก่งขึ้นมาก ช่วงสายของวันนี้ก็เช่นกันหลังร่วมโต๊ะกินมื้อเช้ากับสมาชิกคนอื่น ๆ ไปเพียงไม่ถึงชั่วยามเธอก็อยากหาอะไรกระแทกปากอีกแล้ว พราวฝันชวนอาหว่านมาเดินเล่นที่โรงครัวแล้วเดินสำรวจโดยการเปิดดูโน่นนี่ไปเรื่อย “ช่วงนี้เราจะกินขนมฉงหยางเป็นของว่างเจ้าค่ะฮูหยินน้อย” บ่าวไพร่คนหนึ่งบอกแล้วยกจานขนมมาส่งให้ หญิงสาวรับมากัดเคี้ยวแล้วเสมองไปรอบ ๆ ก็เห็นคนคุ้นตานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่มุมหนึ่งโดยมีบ่าวรุ่นน้องคอยประคบร้อนบริเวณไหล่ให้อยู่ “มานั่งอู้อยู่รึอันหยิน” “บ่าวปวดระบมไปทั้งแผงไหล่เลยเจ้าค่ะ วันนั้นที่ฮูหยินน้อยปราบโจรขโมยถุงเงินแล้วได้ของรับขวัญมาตั้งมากมาย ถ้ารู้อย่างนี้จะให้หงเอ๋อร์กับไห๋เอ๋อร์ติดตามไปด้วยก็ดี” “โทษข้าอยู่รึ” “ใครจะไปกล้ากันล่ะเจ้าคะ” พราวฝันยัดขนมส่วนที่เหลือเข้าปากแล้วไล่เด็กสาวที่กำลังนั่งประคบแบบขอไปทีออกไปโดยพาตัวเองเข้าไปแทนที่ “ฮูหยินน้อยจะทำอะไรบ่าวเจ้าคะ บ่าวไม่ได้จะตำหนิฮ

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 30 : บุปผาหอมที่เริ่มคุ้นชิน

    บทที่ 30บุปผาหอมที่เริ่มคุ้นชิน สตรีสองนางขนาบข้างไปด้วยกันตามทางเดินแคบ ๆ พร้อมบ่าวไพร่ที่ช่วยถือของฝากบางส่วนตามมา “คงต้องขอบคุณฮูหยินน้อยโต้วที่กรุณาให้ข้าเข้าเยี่ยมสหายตั้งแต่วัยเยาว์ในวันนี้” ผู้มาเยือนเริ่มเปิดสนทนาด้วยการเหน็บแนมเล็กน้อย หากแต่ผู้ทำหน้าที่เจ้าบ้านเพียงยิ้มบาง ๆ ตอบกลับไปเท่านั้น “ยามที่ป่วยไข้ตงหมิงมักจะอยากกินบ๊วย... เจ้าทราบรึไม่” “ไม่... ข้าไม่ทราบ” เมี่ยวลี่ฟางเสวี่ยแค่นหัวเราะเบา ๆ ราวกับไพ่ใบนั้นกลับมาอยู่ในมือนางแล้ว “ตอนแปดขวบโต้วตงหมิงจมน้ำหลังจากขึ้นมาได้เขาก็ป่วยเป็นไข้ซมอยู่หลายวันอีกทั้งยังจืดปากจืดคอจนกินอะไรไม่ลง ข้าจึงนำบ๊วยเค็มนี่มาให้เขา หลังจากได้ลิ้มรสมันเขาก็ติดใจทันที ทุกครั้งเมื่อเขาป่วยหนักหลังฟื้นไข้ก็จะถามหาเม็ดบ๊วยเค็มอยู่เสมอ เขาบอกว่ามันทำให้เขาสดชื่นและกระตุ้นการรับรสได้ดี...” พราวฝันเพียงมองที่อีกฝ่ายเล่าเรื่องราวในอดีตด้วยใบหน้ามีความสุข “แม่นางเมี่ยวคงสนิทสนมกับสามีของข้ามาก” “ใช่... เราสองคนสนิทกันมากจนใคร ๆ ต่างก็คิดว่

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 11 : ความลับกลางตลาด

    บทที่ 11ความลับกลางตลาด ภาพที่ทุกคนกลางลานดอกเบญจมาศสีเหลืองอร่ามพบเห็นก็คือแม่ทัพหนุ่มรูปงามสกุลโต้วที่สตรีทั่วทั้งฉางอานพึงปรารถนาคว้าร่างอรชรของภรรยาเข้ามากอดแล้วบรรจงประกบริมฝีปากจูบนางอย่างนุ่มนวล ทำให้ราวกับเป็นการหยุดเวลาไว้ชั่วขณะเพราะสิ่งนั้นช่างดูหอมหวานและชวนฝัน หาก

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 7 : แม่สามีที่คอยตามราวี

    บทที่ 7แม่สามีที่คอยตามราวี “นี่ น้องชายและน้องสาวสามี” ทั้งเชี่ยเฟิงและชุนฮวาต่างมองพี่สะใภ้อย่างหวาดระแวง “ข้าคือพี่สะใภ้พวกเจ้าก็ต้องอาวุโสกว่าถูกต้องรึไม่” “กะ ก็ใช่” ชายหนุ่มสะบัดหน้าตอบ “ส่วนพวกเจ้าก็คือน้อง ๆ ของสามีข้า ฉะนั้นก็ควรจะให้ค

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 6 : ข้าคือเจินซูเมิ่ง

    บทที่ 6ข้าคือเจินซูเมิ่ง ทำไม... เช้าเร็วนักล่ะ พราวฝันหรี่ตาเมื่อต้องกับแสงอาทิตย์เบื้องบน ไม่นานนักก็สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวบนใบหน้าและอบอ้าวไปทั่วร่างกาย รับรู้ได้ว่าทั้งสรรพางค์กายกำลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทั้งที่ไม่ถึงนาทีก่อนเธอยังมองเห็นพระจันทร์ด

  • เกิดใหม่มาตบตีกับแม่ผัว   บทที่ 5 : คืนวันไหว้พระจันทร์

    บทที่ 5คืนวันไหว้พระจันทร์ “มันจะมีมุมมองไหนที่ถูกต้องไปกว่าคนที่มีหน้าที่การงานไม่มั่นคง เรียนจบก็เพียงอนุปริญญา อยากจะเป็นดาราแต่ก็ไม่ดังสักที... แถมริจะเป็นนักแสดงคิวบู๊ เตะต่อยตีลังกาโลดโผน ใช้ชีวิตในความเสี่ยงอีก มีอะไรที่แน่นอนในชีวิตบ้าง...” “พราวกำลังเรียนภาษาจีนค

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status