บทที่ 2 : การแก้ปัญหา

บทที่ 2

การแก้ปัญหา

          บุคคลที่ได้รับเกียรติเป็นแขกพิเศษของจวนสกุลโต้วในวันนี้คือเจินเจียวหรงและ ‘เจินฮ่าวหลิน’ ผู้เป็นสามีของนาง  เจินซูเมิ่งบุตรีคือผู้เสียหายและโจทก์ของคดีนี้  โดยมีเผิงฟางหยวนผู้แสนอ่อนโยนและสุภาพพร้อมด้วยเซี่ยอิ๋งลู่ที่นั่งหน้าหงอยเพราะโดนเฉ่งชุดใหญ่ตั้งแต่โดยสารอยู่บนรถม้าฐานไม่ยอมดูแลเพื่อนรักให้ดีจนนางต้องเผชิญชะตากรรมอันเลวร้ายก็มาร่วมเป็นสักขีพยานด้วย

          เจินฮูหยินกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ โถงรับรองเรือนหลักพลางเบ้ปากอย่างนึกอิจฉา  เกิดเป็นชนชั้นสูงมีโอกาสสร้างคุณงามความดีต่ออาณาจักรก็จะได้ผลตอบแทนเป็นความโอ่อ่าเยี่ยงนี้  ข้าวของเครื่องใช้หลายชิ้นทำมาจากวัสดุคุณภาพสูง  บางอย่างก็มาจากต่างแคว้นต่างเมือง  มีภาพวาดทิวทัศน์จากจิตรกรชื่อดังรวมถึงอักษรมงคลลายเส้นงดงามที่รังสรรค์โดยอาจารย์ที่มีผู้นับหน้าถือตาไปทั่วแผ่นดินล้วนราคาแพงเกินเอื้อมทั้งนั้น  

          จะต้องขายไม้อีกกี่สิบชาติถึงจะอู้ฟู่ได้เยี่ยงนี้บ้าง  เห็นทีจะต้องแกะสลักจนนิ้วกุดกระมัง

          จนเมื่ออดีตท่านแม่ทัพผู้เป็นเจ้าของจวนเข้ามานั่งยังเก้าอี้ประธานอันเป็นจุดศูนย์กลางแขกทุกคนจึงกลับมาอยู่ในความสงบอีกครั้ง  เพราะใบหน้าอันแสนดุดันและก้าวย่างอันสง่างามของเขานั้นแสดงบารมีได้โดยที่ยังไม่ต้องปริปากพูดอะไรแม้สักคำเดียว

          ดวงตาคมกวาดสายตาสำรวจไปรอบ ๆ อย่างเก็บรายละเอียด  แม้แต่เจินเจียวหรงที่แสดงท่าทางอย่างนักเลงก่อนหน้านี้ก็มิบังอาจสู้หน้าอย่างเต็มท่าทีนัก  

บุคคลทั้งห้าลุกขึ้นคารวะผู้อาวุโสสูงสุดด้วยท่าทางนอบน้อมอย่างพร้อมเพรียง

“ท่านใต้เท้าทราบเรื่องแล้ว”  โต้วฮูหยินบอกเสียงราบเรียบเพราะกำลังพยายามข่มอาการต่อต้านอย่างรุนแรงภายในใจ

“แล้วท่านเชื่อพวกเรามั้ยเจ้าคะ  ถ้ายังไม่เชื่ออีกตรงนี้มีทายาทหมอที่เก่งที่สุดในฉางอาน  อยากจะตรวจสอบอะไรก็เอาเลย  เมิ่งเอ๋อร์นอนลงให้หมอเผิงตรวจซ้ำอีกครั้ง”  ว่าพร้อมลุกขึ้นไปหมายจะจับร่างบอบบางของบุตรสาวนอนราบไปกับพื้นโดยไม่รีรอ

“เอาล่ะ ๆ ใจเย็น ๆ กันก่อน”  เสียงทุ้มกังวานกล่าวแทรกความโกลาหลทำให้แกนนำผู้บุกรุกหยุดชะงักก่อนจะทันได้ทำอะไรแผลง ๆ

“ข้าหวังว่าท่านจะมอบความเป็นธรรมให้กับบุตรสาวของข้าด้วย”

“หากเป็นเยี่ยงนั้นจริงก็คงจะหนีไม่พ้นต้องให้ทั้งคู่ตบแต่งกันตามประเพณี...”

ได้ยินเยี่ยงนั้นก็ราวกับน้ำทิพย์ชโลมรดหัวใจ  เจินเจียวหรงเผยรอยยิ้มกว้างออกมาในที่สุด  ผู้ติดตามคนอื่น ๆ ก็เช่นกัน

"ข้าจะรับบุตรสาวของเจ้ามาเป็นอนุของบุตรชายข้า”

สิ้นประโยคตัดสินใบหน้าระรื่นชื่นบานก็หุบลงทันที

“วะ  ว่าไงนะ!  เดี๋ยวสิ  เป็นอนุได้เยี่ยงไรเล่าเจ้าคะ!”

“เรื่องนั้นน่ะ...”

“ข้าไม่ยอม!  ยังไงก็ไม่ยอมเด็ดขาด  หากใต้เท้าจะยืนกรานตามสิ่งที่กล่าวมาจริง  ข้าก็จะเขียนป้ายประจานติดที่หน้าจวนสกุลโต้วยาวจนสุดรั้วกำแพงไปเลย!  ซ้ำจะระดมกำลังพลมาประท้วงเพื่อทวงคืนความยุติธรรมอีกด้วย!”

เจินฮูหยินประกาศกร้าวอย่างโกรธเกรี้ยวหลังได้รับการดูแคลนจนเจ้าของสถานที่ทำได้เพียงนั่งอ้าปากค้าง

ที่หออุปรากรย่านการค้าฝั่งตะวันออกของเมืองฉางอานมีการแสดงงิ้วเรื่องใหม่โดยนักแสดงชื่อดังที่กำลังได้รับความนิยมจนถูกเล่าขานความสนุกและประทับใจไปทั่วทั้งเมืองหลวงแม้กระทั่งเหล่าเชื้อพระวงศ์ก็ยังให้ความสนใจ...

โดยที่ ‘โต้วตงหมิง’ กำลังนั่งหน้าขมวดเพราะไม่คิดว่าอีกคนจะมาด้วยทั้งที่เขาตั้งใจจะมาดูงิ้วกับนางเพียงลำพังสองต่อสองเท่านั้น

“เหตุใดจึงทำหน้าเยี่ยงนั้น  งิ้วไม่สนุกรึ”

คนถูกถามส่ายหน้าปฏิเสธพร้อมยิ้มแหยอย่างเก็บอาการ

แต่ทว่าคนถามก็ดูจะไม่ได้ใส่ใจนัก ‘เมี่ยวลี่ฟางเสวี่ย’ หันไปหาเพื่อนชายผู้สูงศักดิ์ซึ่งนั่งอยู่ทางขวามือของตัวเองแล้วแล้วยกนิ้วขึ้นชี้ชวนวิพากษ์วิจารณ์กับการแสดงบนเวทีเบื้องหน้าอย่างออกรสออกชาติ

“พวกเขาแสดงดีสมกับที่ร่ำลือกันจริง ๆ ด้วยนะเพคะ”

“อื้ม...  สมบทบาทมาก  บทร้องก็ไพเราะ  บทพูดก็สละสลวยถือว่าพัฒนาศิลปะแขนงนี้ได้อย่างยอดเยี่ยมทีเดียว”

“เป็นวาสนาของหม่อมฉันแล้วเพคะที่ได้มาร่วมรับชมอุปรากรกับพระองค์”

“มิรู้ว่าที่มันสนุกขึ้นเพราะได้นั่งดูกับเจ้าด้วยรึเปล่า...”

“องค์ชายทรงล้อเล่นใหญ่แล้วนะเพคะ”  หญิงสาวเพียงหนึ่งเดียวกลางวงล้อมเผยรอยยิ้มเขิน  นางดูจะพอใจมิน้อยในการได้หยอกล้อกับคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

บทสนทนาระหว่างหญิงที่ตนชอบพอกับองค์ชาย ‘หลี่หลงจี’ ทำให้คนที่แอบนั่งฟังเงียบ ๆ อย่างโต้วตงหมิงรู้สึกไม่ต่างกับส่วนเกิน  เขาเป็นคนนัดหมายที่จะได้ใช้เวลาอยู่กับนางแล้วแท้ ๆ  ทั้งยังตั้งใจที่จะได้บอกความในใจให้คุณหนูใหญ่สกุลเมี่ยวได้รับรู้ความรู้สึกของตนในวันนี้...  แต่ก็ดันมีก้างชิ้นใหญ่เท่าวาฬมาขวางไว้เสียได้  ช่างบังเอิญกระไรที่พระราชนัดดา[1]คนโปรดของฮ่องเต้ดันเกิดปรารถนาจะทอดพระเนตรอุปรากรในวันนี้เช่นกัน

คุณชายใหญ่โต้วเก็บซ่อนกล่องที่บรรจุปิ่นปักผมเงินตกแต่งด้วยหยกแกะสลักอย่างละเอียดงดงามเป็นรูปดอกไม้ไว้ในแขนเสื้อจนลึก  ถอดใจเสียแล้วที่จะมอบให้เจ้าของผู้แท้จริง   

โต้วตงหมิงกระโดดลงจากรถม้าแล้วก้าวฉับ ๆ เข้าจวนด้วยความงุ่นง่าน  ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีกำลังเดือดดาลกับสิ่งที่ตั้งเป้าไว้แต่กลับไม่สำเร็จดั่งหวัง  เพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีผู้ใดขัดใจเขาแม้แต่บิดาและมารดา

แล้วก็ยิ่งหงุดหงิดที่เมี่ยวลี่ฟางเสวี่ยทำเหมือนเกาะมังกรเกาะหงส์  คอยเอาอกเอาใจคนแซ่หลี่ผู้ยิ่งใหญ่คับฟ้านั่นอยู่ได้  บัดนี้เขารู้สึกตัวเองเป็นเพียงบุรุษที่ตัวเล็กนิดเดียวอีกทั้งยังไร้ค่า

“ใยที่จวนวันนี้มีเสียงเอะอะน่ารำคาญยิ่งนัก”

“เรียนคุณชายใหญ่  ได้ยินว่าใต้เท้าและฮูหยินมีแขกคนสำคัญขอรับ  ทั้งยังแจ้งว่าหากคุณชายกลับจวนแล้วให้รีบไปพบโดยด่วน”

ชายหนุ่มอารมณ์ร้อนไม่ได้แสดงความเห็นต่อสิ่งที่ ‘ซีหยวนซิน’ นายอารักขาคนสนิทรายงาน  แต่รีบก้าวไว ๆ ไปยังโถงรับรอง ณ เรือนกลางหลังใหญ่

“ลูกกลับมาแล้วท่านพ่อท่านแม่”  ตงหมิงยกมือขึ้นทำความเคารพบุพการีทำให้เสียงโต้เถียงเอ็ดตะโรเมื่อสักครู่หยุดชะงัก

“กลับมาเสียทีลูกแม่”  หนิงอันรีบลุกขึ้นแล้วปรี่เข้าไปหาบุตรชายหัวแก้วหัวแหวนอย่างร้อนรน  “ไปสร้างปัญหาใหญ่มาให้ท่านพ่อกับแม่ร้อนใจจนได้”

คนต้นเรื่องกวาดสายตามองแขกแปลกหน้าทั้งห้าคนที่นั่งเรียงกันทางฝั่งขวามือ  แต่มีแม่นางอยู่ผู้หนึ่งที่รู้สึกคับคล้ายคับคลาจนอยากจะเข้าไปดูหน้าใกล้ ๆ  กระนั้นก็ยังคงความรู้สึกหงุดหงิดและอารมณ์เสียเกินกว่าจะเอ่ยปากถามไถ่เรื่องราวใด ๆ

“ปัญหาอะไรท่านพ่อกับท่านแม่ก็จัดการแทนลูกได้อยู่แล้ว  พวกท่านว่ายังไงข้าก็ว่าตามกัน  วันนี้ลูกเหนื่อยมากแล้ว  ขอตัวนะขอรับ”  พูดจบประโยคตงห‍มิงก็ยกมือขึ้นทำความเคารพบุพการีก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปโดยไม่สนใจแม้สักนิดว่ามารดาของตนจะแหกปากร้องเรียกหรือพยายามโก่งคอเพื่ออธิบายอะไร

[1] พระราชนัดดา (คำราชาศัพท์) หมายถึงหลานชายหรือหลานสาวของพระเจ้าแผ่นดิน