Share

บทที่ 14 แผนลับของท่านแม่ทัพ

last update publish date: 2026-10-13 08:37:59

หลิวเจิ้นหยวนพักได้เพียงวันเดียว ก็ถูกบุตรสาวไล่ให้กลับไปปฏิบัติหน้าที่ ทว่าในใจยังมีเรื่องค้างคา ใบหน้าจึงเย็นชาในทุกวัน เขาฝึกทหารและควบคุมกองกำลังราวกับยมทูตหน้าเหล็ก จนไม่มีผู้ใดกล้าเข้าใกล้

ในลานฝึกทหาร เสียงโอดครวญของเหล่าทหารดังระงม คนเหล่านี้ล้วนติดตามแม่ทัพของตนฝ่าดงคมดาบและความเป็นความตายมานาน แค่เดาก็รู้ทันทีว่าต้องมีเรื่องไม่ปกติเกิดขึ้นกับแก้วตาดวงใจของท่านแม่ทัพเป็นแน่

ทุกคนจึงปรึกษากัน ส่งนายกองอวี๋ซึ่งเป็นคนสนิทที่หลิวเจิ้นหยวนไว้วางใจที่สุดไปสอบถามให้รู้ความ หากเกิดเรื่องใหญ่จริง คนมากย่อมช่วยกันคิดช่วยกันแก้ ย่อมง่ายกว่าปล่อยให้ท่านแม่ทัพแบกไว้เพียงลำพัง

ยามเที่ยง นายกองอวี๋จึงอาศัยจังหวะเข้าไปนั่งถามตรงๆ หลิวเจิ้นหยวนเผชิญกับอาการผิดปกติของบุตรสาวมาหลายวัน จนหมดหนทางจะรับมือ จึงเล่าเท่าที่พอจะเล่าได้

ยังไม่ทันพูดจบ นายกองอวี๋ก็ตบต้นขาฉาด สีหน้าตกตะลึง

“อาหลีจะถูกของเข้าหรือไม่ขอรับ บ้านเกิดข้ามีญาติผู้หนึ่งก็เป็นเช่นนี้ เพ้อพกทั้งวันทั้งคืน หญิงสาวยังมิได้ออกเรือน กลับกอดหมอนไว้แนบอกราวกับเลี้ยงลูก สุดท้ายต้องเชิญนักพรตมาทำพิธี ให้ดื่มน้ำยันต์ เพียงวันเดียวก็หายเป็นปลิดทิ้ง ข้าเห็นกับตาตนเอง ท่านอย่าได้ไม่เชื่อเลย!”

หลิวเจิ้นหยวนเองก็เป็นคนบ้านนา โดยสันดานเชื่อเรื่องผีสางอยู่บ้าง คิดพิจารณาดูแล้วก็คล้ายอยู่ไม่น้อย พอได้ยินคำนี้ ความเชื่อก็เพิ่มขึ้นอีกหลายส่วน ทว่าใบหน้ายังคงเคร่งขรึม แสร้งทำเสียงดุดัน

“เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหล ทำลายชื่อเสียงลูกสาวข้า ไม่เช่นนั้นข้าจะซัดเจ้าให้เข็ด!”

นายกองอวี๋หดคอทันที แกล้งทำท่าหวาดกลัวอย่างเหมาะเจาะ

“จะกล้าได้อย่างไรขอรับท่านแม่ทัพ ท่านก็รู้ว่าข้านี่ปากแข็งราวหิน ที่พูดไปก็เพราะเป็นห่วงอาหลีเท่านั้น”

พูดจบทั้งสองก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ต่างคนต่างเคี้ยวหมั่นโถวเย็นแข็งจืดชืดในปากอย่างเลื่อนลอย ใจลอยไปไกล ครุ่นคิดไม่หยุด

พอการฝึกช่วงบ่ายสิ้นสุดลง หลิวเจิ้นหยวนร้อนใจจนอยู่ไม่สุข จึงถามเสียงเบาอย่างระแวดระวัง

“หาก…หากเป็นเช่นนั้นจริง ควรทำอย่างไรดี”

นายกองอวี๋กลอกตาคมกริบ มองไปรอบๆ ให้แน่ใจว่าไม่มีผู้ใดอยู่ใกล้ ก่อนจะขยับเข้าไปกระซิบข้างหูเขา กล่าวถ้อยคำไม่กี่ประโยคอย่างลึกลับ

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มองหน้ากันแล้วยิ้มออกมาอย่างรู้ใจ ราวเมฆหมอกสลาย ฟ้าเปิดหลังฝนใหญ่

ยามผ่านพ้นเวลาโหย่ว แสงสว่างก็ค่อยๆ จางหายไปทีละน้อย หลิวชิงหลีส่ายศีรษะเบาๆ เพื่อคลายความเมื่อยล้าของร่างกาย นางลุกขึ้นจุดตะเกียงน้ำมันหนึ่งดวง แล้วกลับมานั่งลง ยกพู่กันชุบหมึก ฝึกเขียนอักษรบนกระดาษหยาบต่อไป

ผ่านไปอีกราวหนึ่งก้านธูป เฉียวเฉียวก็ยกชามน้ำแกงเข้ามาในห้อง

“อาหลี พักสักหน่อยเถอะ ท่านแม่ทัพสั่งให้เจ้าดื่มน้ำแกงบำรุงจิตนี้ บอกว่าต้องดื่มก่อนอาหารให้ได้”

หลิวชิงหลีวางพู่กันลง ดึงมือของเฉียวเฉียวมาวางแนบแก้ม ดวงตางดงามโค้งเป็นเสี้ยวจันทร์ เปล่งประกายสดใส

“เฉียวเฉียว เจ้านี่ช่างดีเหลือเกิน”

นางพูดจบก็ยกชามน้ำแกงขึ้นจิบ รสชาติขมจนใบหน้าขมวดแน่นราวซาลาเปา แต่เพราะไม่อยากให้เสียความตั้งใจของผู้ให้ นางจึงเงยหน้าดื่มหมดในอึกเดียว

เห็นท่าทางน้ำตาคลอน่าเอ็นดูนัก เฉียวเฉียวปิดปากหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยัดน้ำตาลก้อนหนึ่งเข้าปากนาง ความหวานกลบรสขมลงทันที ทำให้นางยิ้มแย้มขึ้นอีกครั้ง

เฉียวเฉียวพึงพอใจ เตรียมยกชามออกไป พลางเหลือบตามองตัวอักษรบนโต๊ะไม่กี่แผ่น อดขมวดคิ้วไม่ได้ อาหลีนี่ช่างรับนิสัยสบายๆ มาจากท่านแม่ทัพจริงๆ ลายมือเขียนสะเปะสะปะ ยึกยือราวฝูงอีกาบินปะปนกัน ดูไม่ได้เอาเสียเลย

“อย่าฝึกเขียนเลย พักผ่อนสักหน่อย แล้วอย่าลืมออกมากินข้าว” เฉียวเฉียวกำชับก่อนออกจากห้อง

“รู้แล้วจ้า เฉียวเฉียวคนดี ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

หลิวชิงหลีเท้าคางมองตามเฉียวเฉียว คล้ายแมวน้อยแสนออดอ้อน มองแล้วทำให้หัวใจอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก

ครั้นเงาร่างของเฉียวเฉียวลับตา รอยยิ้มบนใบหน้าของหลิวชิงหลีก็ค่อยๆ จางหาย จิตใจสับสนวุ่นวายราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับอยู่กลางอก แม้แต่การหายใจหนึ่งเฮือกก็ยากเย็นยิ่ง

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 167 ครานี้ ขอเดินเคียงข้างกันตลอดไป (จบบริบูรณ์)

    เมื่อเห็นเขาลังเลอยู่หน้าประตู ไม่กล้าก้าวเข้ามา หลิวชิงหลีก็รู้สึกแน่นในอกเล็กน้อย อัดอั้นอยู่นานกว่าจะหลุดปากออกมาหนึ่งประโยค“เข้ามาเถอะ”มู่หรงเฉิงใช้สายตาซึมซับใบหน้าของหญิงคนรักอย่างเงียบงัน ความเจ็บปวดที่กดทับมาหลายวันพลันปะทุออกจากดวงตา เขามีถ้อยคำมากมายอยากเอ่ย มีหลายสิ่งอยากทำ ทว่าทั้งร่างกลับราวถูกสะกด ไม่อาจขยับเขยื้อนนางค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาเขา เขาจึงเหมือนตื่นจากฝัน ส่ายศีรษะเบาๆ ก่อนกล่าวว่า“เจ้าไปพักเถิด ข้าขอออกไปสักครู่ เดี๋ยวก็กลับมา”เขาก้มมองสภาพอันยับเยินของตนเอง ปลายหูแดงจัดราวหยดเลือด แล้วรีบจากไปดุจควันลอย หลงเหลือไว้เพียงรอยเท้าดำทะมึนทอดยาว คดเคี้ยวออกไปนอกลานหลิวชิงหลีชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเสียงดัง หัวเราะจนแทบหายใจไม่ทัน มู่หรงเฉิงในยามนี้ช่างแตกต่างจากภาพจำในอดีตที่สุขุม เย็นชา และเปี่ยมอำนาจ ราวกับเป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิงยังไม่ถึงครึ่งก้านธูป เขาก็กลับมาอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นชุดยาวสีเขียวอ่อนเรียบสะอาด เป็นเสื้อผ้ารัดกายแบบที่บ่าวรับใช้สวมยามทำงาน แขนเสื้อและขากางเกงสั้นเผยให้เห็นท่อนแขนและน่อง ดูคล่องตัวและสบายตาเขาเคาะประตูเบาๆ หลิวชิงหลีก

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 166 คำตอบของหลิวชิงหลี

    หลี่เหยียนคลายจุดใบ้ให้หลิวชิงหลี นางมองภาพตรงหน้า ใจอยากฟาดเขาสักฝ่ามือ ไม่ว่าเจตนาที่แท้จริงของเขาคืออะไร แต่การกักขังนางและไม่ใส่ใจความสมัครใจของนางล้วนเป็นความจริงน่าเสียดายที่ตอนนี้ นางทำได้เพียงส่งสายตาเขม่นใส่เขาเท่านั้นทั้งสองจ้องตากันนิ่งๆ หลี่เหยียนหัวเราะเบาๆ ยื่นมือบีบแก้มที่พองลมด้วยความโกรธของนางอย่างขบขัน ทว่าเมื่อหางตาเหลือบเห็นมู่หรงเฉิงว่ายขึ้นฝั่ง เขากลับโน้มตัวลงกะทันหัน ริมฝีปากแนบเข้าใกล้ริมฝีปากของนาง เหลือเพียงเส้นบางๆ ก็จะสัมผัสกันหลิวชิงหลีกำลังจะด่ากราด เขากลับเอียงหน้าไปจูบแก้มนางเบาๆ แทน“อ๊าก! หลี่เหยียน ข้าจะทุบเจ้าให้ตาย!!!”หลิวชิงหลีโกรธจนเส้นผมแทบตั้งชัน โทสะพุ่งพล่านจนชั่วขณะหนึ่งนางฝืนคลายจุดได้เอง ร่างกายโซเซไปสองสามก้าว ยกมือขึ้นหมายฟาดหน้าเขา ทว่ากลับคว้าได้เพียงอากาศ“ข้าจะฆ่าเจ้า!”เสียงคำรามดังขึ้น มู่หรงเฉิงที่ไม่รู้ว่าเข้ามาตั้งแต่เมื่อใด เตะหลี่เหยียนออกไปอย่างแรง หลี่เหยียนกระเด็นถอยหลังหลายก้าว กระอักเลือดออกมาคำหนึ่งยังไม่ทันตั้งหลัก มู่หรงเฉิงก็พุ่งเข้าใส่ราวสิงโตคลั่ง ชักดาบฟาดฟันไม่ยั้ง รอบด้านอลหม่าน ชาวเกาะกว่าครึ่งพากันหนีเอาช

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 165 ความจริงของสองโลก

    “ส่วนมู่หรงเฉิง เขาไม่เคยกลับมาเลย เขายังคงเฝ้าเจ้าอยู่ในโลกเดิมตลอดมา มู่หรงเฉิงที่เจ้าเห็นในตอนนี้ เป็นเพียงผู้ที่อาศัยเครื่องหอม เพื่อรับความทรงจำมาได้เพียงบางส่วนเท่านั้น”หลิวชิงหลีไม่อาจตัดสินได้ว่าควรเชื่อหรือไม่ “แล้วท่านเล่า”“นางในโลกนั้นใกล้จะไม่ไหว ข้าจึงฝืนข้ามมา เพื่อสะสมบุญกุศล และก็เพื่อ…”เขาเหลือบตามองท้องน้อยของนางอย่างไม่เป็นธรรมชาติ“เพื่อให้พวกเจ้าบรรลุเป้าหมายโดยเร็ว มีทายาทสืบทอดสายโลหิต และได้บ่มเพาะผู้ปกครองรุ่นถัดไป”“ต้องสะสมบุญกุศลครบสามภพ นางจึงจะกลับมา กลับมาสู่พวกเรา”เรื่องราวที่ได้ฟังนั้นประหลาดเกินจริง หลิวชิงหลีไม่ได้เชื่อทั้งหมด แต่รู้ได้ว่าตอนนี้นางปลอดภัย หลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนาง ความหวาดระแวงในใจก็ค่อยๆ คลายลงเมื่อจิตใจสงบลงแล้ว นางมองใบหน้าด้านข้างของชายตรงหน้า เห็นความเศร้าสร้อยแฝงอยู่ พลันเกิดความรู้สึกสะท้อนใจขึ้นมาอย่างประหลาดในโลกนั้น นางรู้หรือไม่ว่าหลี่เหยียนทำทุกอย่างเพื่อนางถึงเพียงนี้คิดไปคิดมานางก็ส่ายศีรษะแรงๆ ยิ่งคิดยิ่งประหลาด ราวกับนางกลายเป็นคนใจร้ายไปเสียเอง“ขอโทษ” นางพึมพำออกมาเบาๆ ไม่รู้ว่าเขาได้ยินหรือไม่ไม่ว่าอย่างไรใน

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 164 พิธีสมรสที่ไม่ได้ยินยอม

    หลิวชิงหลีดึงสาวใช้คนหนึ่งในจวนไว้ ชี้ไปที่โคมแดงในมือนางแล้วถาม“พวกเจ้ากำลังทำอะไรกันอยู่ ในจวนมีเรื่องมงคลหรือ”รอยยิ้มของเด็กสาวชะงักค้าง สีหน้าทั้งหมดพลันแข็งทื่อ นางนิ่งงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตอบออกมา“อีกสามวันท่านมิใช่จะเข้าพิธีสมรสกับท่านเจ้าเกาะหรือเจ้าคะ ชุดแต่งงานตัดเสร็จเรียบร้อยแล้ว ขนมมงคลก็จัดเตรียมไว้ครบถ้วน ท่านเจ้าเกาะตั้งใจจัดงานเลี้ยงใหญ่ เชิญแขกทั่วทั้งเกาะ จึงสั่งให้ประดับเรือนเช่นนี้เจ้าค่ะ”แต่งงานเช่นนั้นหรือ หลี่เหยียนเสียสติไปแล้วหรือ เรื่องนี้ล้ำเส้นเกินไป คิดว่านางเป็นเพียงตุ๊กตาดิน ปั้นอย่างไรก็เป็นเช่นนั้น ไม่มีหัวใจ ไม่มีโทสะเลยหรืออย่างไรหลิวชิงหลีอัดแน่นด้วยความคับข้องใจในอก นางไม่คิดลังเลแม้แต่น้อย พลันหมุนกายวิ่งตรงไปยังเรือนของหลี่เหยียนในทันทียามเฝ้าประตูพากันแตกตื่น รีบเข้าขวางไว้ ไม่กล้าล่วงเกินนาง แต่ก็ไม่กล้าปล่อยให้นางเข้าไป จนเหงื่อเม็ดใหญ่ผุดเต็มหน้าผาก“ฮูหยิน ท่านเข้าไปไม่ได้ขอรับ ท่านเจ้าเกาะกำลังประชุม ไม่พบผู้ใดทั้งสิ้น”“ฮูหยิน อย่าทำให้พวกข้าน้อยลำบากเลยขอรับ เข้าไปจริงๆ ไม่ได้……”หลิวชิงหลีพุ่งมาถึงตรงนี้ ความโกรธในอกก็สลายไป

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 163 เกาะแห่งพันธนาการ

    เห็นได้ชัดว่าข้ากับเจ้าเหมาะสมกันยิ่งกว่า เราต่างเป็นปลาที่โหยหาอิสรภาพ เหตุใดต้องเป็นเขา เหตุใดทั้งสองชาติภพจึงเป็นเขาเสมอ…”วาจาของบุรุษค่อยๆ ทะลักออกมา อารมณ์ในดวงตาโถมซัดราวคลื่น คล้ายจะคลุ้มคลั่ง เขาวางมือทั้งสองบนไหล่นาง ราวตั้งคำถาม ทั้งยังเต็มไปด้วยความไม่ยอมรับหลิวชิงหลีสูดลมหายใจลึก สัญชาตญาณบอกว่านางไม่ควรอยู่ต่อ จึงหันกลับมุ่งสู่ห้องของตน ปิดประตูเสียงดังลั่น แล้วสอดกลอนแน่นหนาเขาตามมา หยุดยืนอยู่นอกประตู กดนิ้วที่หว่างคิ้วด้วยความอ่อนล้า เอ่ยเสียงแผ่วว่า“เป็นข้าที่ล่วงเกินไป ควบคุมตนไม่อยู่ เจ้าไปพักผ่อนเถิด เราใกล้จะถึงแล้ว”หลิวชิงหลีไม่ตอบ นางมุดเข้าใต้ผ้าห่ม พลิกกายไปมาอยู่นาน สุดท้ายก็ทนไม่ไหว ปล่อยให้ตนเองหลับไปวิชาแพทย์และพิษของนางล้วนเรียนจากเขา ต่อหน้าเขานางหาได้มีทางต้าน ต่อให้ระแวดระวังเพียงใด ก็ยังเป็นปลาในเขียง ได้แต่เดิมพันที่คุณธรรมของเขาเท่านั้นลึกลงไปในใจ นางยังคงเชื่อว่าหลี่เหยียนจะไม่ทำร้ายนางวันถัดมา นางตื่นขึ้นเพราะเสียงคลื่นซัดฝั่ง ได้ยินเสียงหลี่เหยียนเคาะประตูเบาๆ“ตื่นหรือยัง เราเทียบท่าแล้ว”หลิวชิงหลีเปิดประตู ลงจากเรือพร้อมเขา ขึ้นสู่เกาะ

  • เกิดใหม่อีกครา ข้าไม่ขอแต่งกับท่าน   บทที่ 162 ผู้ที่ช้าก้าวหนึ่งเสมอ

    ช่างเถิด ไปก็ไป เดิมทีนางคิดจะพาเหรินชิงเสวี่ยไปส่งให้มู่หรงเฉิง บัดนี้กลับรู้สึกว่าไร้ความหมายสิ้นดีวันถัดมา ผู้ที่พอจะมีเสียงในราชสำนัก ผู้ที่สมัครใจอยู่ต่อ รวมถึงขุนนางที่ยังไม่ทันหลบหนี ต่างพากันเข้าสู่ตำหนักไท่เหอระเบียบใหม่จำต้องถูกสร้างขึ้น งานที่ต้องทำยังมีอีกมากมาย หลิวชิงหลีก็ปะปนอยู่ในนั้น แม้ตลอดเวลาจะมีสายตาแปลกประหลาดจับจ้องมาที่นาง นางก็ยังสีหน้าเรียบเฉย ร่วมอภิปรายกิจการบ้านเมืองกับทุกคนอย่างเปิดเผย จนกระทั่งฟ้ามืด ผู้คนจึงแยกย้ายเพิ่งก้าวออกจากประตูตำหนักไท่เหอ หลี่หรูจิ่งก็เข้ามาหานาง กล่าวคำอำลา“ยังไม่คิดจะไปกับข้าหรือ เต็มใจจะติดอยู่ที่นี่ไปตลอดชีวิตจริงๆ หรือ?”หลิวชิงหลีไม่ตอบคำถาม แต่กลับย้อนถามว่า “หากข้าตอบตกลง ท่านจะพาข้าไปได้หรือ”หลี่หรูจิ่งเม้มริมฝีปาก ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ข้าพาเจ้าออกทะเลได้ ท่องไปทั่วหล้า”“ดินแดนโพ้นทะเลหรือ ข้าก็อยากไป แต่ไม่ใช่ตอนนี้ สักวันหนึ่งข้าจะไปแน่”หลี่หรูจิ่งรู้ว่าชักชวนไม่สำเร็จ สุดท้ายจึงมองนางอีกครั้ง เอ่ยเสียงเบาเพียงคำว่า “ข้าไปล่ะ”การจากลาย่อมนำมาซึ่งความอาวรณ์เสมอ หนทางข้างหน้ายังขรุขระ นางถอนหายใจแผ่วเบาแล้วหัน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status