Novels by เสี่ยวเยว่

หลี่ฮองเฮาเม้มพระโอษฐ์แน่น เรื่องนี้คือสิ่งที่ทำให้พระนางนอนไม่หลับมาหลายเดือนองค์ชายรองยังเด็กเกินไป ต่อให้อีกหกปีก็จะถึงพิธีสวมหมวก แต่เวลาหกปีนั้นก็มากพอให้ทุกอย่างเปลี่ยนแปลง หากฮ่องเต้ทรงแต่งตั้งองค์ชายใหญ่ขึ้นเป็นรัชทายาทก่อน บุตรชายแท้ๆ ของพระนางย่อมหมดโอกาสโดยสิ้นเชิงพระนางกำหัตถ์แน่นจนข้อซีดขาว พระเนตรหงส์แวววาวอย่างไม่ยอมแพ้ พระสุรเสียงเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว “รัชทายาทจะต้องเป็นเลือดเนื้อของข้าเท่านั้น”หลี่มามารีบก้มหน้าลง ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงหลี่เหวินเฉิงทอดสายตามองน้องสาว ก่อนกล่าวด้วยน้ำเสียงสุขุม “แล้วองค์ชายใหญ่เล่า จะทำอย่างไรกับเด็กคนนั้นดี”หลี่ฮองเฮายิ้มเหี้ยม แค่นหัวเราะเบาๆ “ตราบใดที่เขายังมีชีวิตอยู่ องค์ชายรองก็ไม่มีวันได้ขึ้นเป็นรัชทายาทแน่...เช่นนั้น”บรรยากาศภายในห้องพลันเงียบลงกว่าเดิม คำพูดนั้นแม้มิได้เอ่ยตรงๆ แต่ทุกคนล้วนเข้าใจความหมายของพระนางได้หลี่เหวินเฉิงหลุบตาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวทัดทาน “หรือเราจะเก็บเข้าไว้เพื่อใช้ประโยชน์ต่อไป แม้นเขาจะเป็นรัชทายาทแต่ก็ยังถือว่ามีประโยชน์ต่อสกุลหลี่ของเราอยู่นะพ่ะย่ะค่ะ”หลี่ฮองเฮาตอบเสียงเข้ม

หนึ่งชั่วยามต่อมา ดวงตะวันลอยเด่นอยู่เหนือศีรษะพอดี แสงแดดแผดกล้าจนพื้นศิลาร้อนระอุ เบื้องหน้าคือบันไดหินทอดยาวคดเคี้ยวขึ้นสู่ยอดเขาเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นซุนลี่เงยหน้าขึ้นมองบันไดหินของวัดเก้าบรรพตสวรรค์ วัดนี้พวกชาวบ้านเชื่อกันว่า ผู้ใดเดินขึ้นบันไดสายนี้ด้วยใจบริสุทธิ์ ครบเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นโดยไม่ย่อท้อ ก็จะได้รับพรจากเทพผู้พิทักษ์แห่งเก้าบรรพต ซุนลี่ยกชายแขนเสื้อขึ้นซับเหงื่อ ก่อนกระชับตะกร้าสะพายหลังแล้วเริ่มก้าวขึ้นบันไดหนึ่งขั้น...สองขั้น...สามขั้น...สิบขั้น...ยี่สิบขั้น...ยิ่งเดินสูงขึ้น อากาศก็ยิ่งเย็นสบายกว่าด้านล่าง รอบกายเต็มไปด้วยแมกไม้เขียวขจี ยินเสียงนกร้องผสานไปกับแมลงกรีดปีก บรรยากาศทั้งเงียบ ทั้งวังเวงแต่ก็สดชื่นเหลือใจไม่นานซุนลี่ก็เดินขึ้นมาถึงบันไดขั้นสุดท้าย แม้หน้าผากจะมีเหงื่อผุดพรายเต็มไปหมด เพราะต้องแบกน้ำหนักจากตะกร้าข้างหลัง แต่ร่างกายของเสี่ยวหลันกลับแข็งแรงกว่าที่นางคิดเอาไว้มาก เด็กสาวผู้นี้คงเคยเดินขึ้นลงเขาเป็นประจำ จึงแทบไม่รู้สึกเหนื่อยนัก นางเดินลัดเลาะผ่านแนวป่าไผ่ไปตามทางดินสายเล็กๆ ไม่นานกระท่อมไม้หลังคามุงฟางก็ปรากฏแก่สายตา มองเห็นคว

หลังจากลงบันไดมายังเบื้องล่าง นางก็ใช้ทางเกวียนเล็กๆ ที่ตัดผ่านเขตชายป่าเดินเท้าเข้าไปยังตัวเมือง กระทั่งผ่านกำแพงเมืองเข้าไปได้ซุนลี่ก็รู้สึกตื่นตาตื่นใจยิ่งนัก ด้วยว่าชาติก่อน แม้นนางจะเกิดและเติบโตที่เมืองหลวง ทว่ากลับหาได้เคยย่างเท้าออกจากประตูเมืองแม้แต่ก้าวเดียว ไม่เคยไปไกลจากตรอกที่อยู่อาศัย จนอายุได้สิบสองปีก็ถูกย้ายเข้าไปจองจำในเรือนหลังของสกุลเสิ่นซุนลี่อาศัยความทรงจำของเจ้าของร่างพาตัวเองเข้าไปยังถนนในตัวเมือง มุ่งหน้าไปสู่ร้านปักผ้าที่อยู่ในตลาดสำหรับขายสินค้าให้แก่ชนชั้นสูงที่ประตูหลังร้าน ซุนลี่หยิบงานปักทั้งหมดออกมาพลางเอื้อนเอ่ยจำนรรจาด้วยกิริยานอบน้อม “เถ้าแก่ ข้านำงานปักใหม่มาให้แล้วเจ้าค่ะ”เถ้าแก่ร้านรีบกุลีกุจอดึงนางเข้ามาข้างในประตูหลัง “ไหนเอามาดูหน่อยเถอะ คราวนี้ได้มากี่ชิ้น”ซุนลี่ส่งงานปักทั้งหมดให้เถ้าแก่ “ได้มาทั้งหมดเก้าคู่เจ้าค่ะ แขนเสื้อสามคู่ สาบเสื้อสามคู่ สายคาดเอวอีกสามคู่”“ดีๆ”“เดี๋ยวคราวนี้เอาผ้าผืนใหญ่ไป ข้ามีลายให้ด้วย เอาไปให้แม่ของเจ้าปักนะ คิดค่าแรงให้ชิ้นละครึ่งตำลึง” เจ้าของร้านเสนองานใหม่เป็นผ้าผืนใหญ่สำหรับตัดชุดทั้งตัวซุนลี่ทำตาโต ผื

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ที่ซุนลี่นั่งพิงไหล่ของชุนเหมยอยู่เช่นนั้น ก็คลายอ้อมกอดของนางออก แล้วทอดสายตามองใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นของชุนเหมย ใจดวงน้อยลอยละล่อง ไม่รู้ว่าป่านนี้มารดาที่แท้จริงของเสี่ยวหลันจะเป็นยังไง ติ้งฮองเฮาจะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่เพียงคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจของซุนลี่ก็พลันบีบรัด นางเคยเป็นแม่คนหนึ่ง ย่อมเข้าใจดีว่าการต้องพลัดพรากจากลูกในอกเป็นความทุกข์ทรมานเพียงใด เมื่อครั้งเป่าอี๋ยังเล็ก เพียงนางไม่เห็นหน้าบุตรชายแค่วันเดียว ใจก็ร้อนรนจนแทบเป็นบ้า แล้วมารดาของเสี่ยวหลันต้องจากลูกไปนานถึงสิบเก้าปี นางจะใช้ชีวิตอยู่ได้อย่างไรซุนลี่เม้มริมฝีปากแน่น‘เสิ่นต้งเหวิน’ ซุนลี่กำมือแน่น เล็บจิกลงบนฝ่ามือจนรู้สึกเจ็บ แต่ความเจ็บที่กายนั้นหาได้เท่าความเจ็บช้ำภายในใจไม่‘เสิ่นฮูหยิน’‘ฮูหยินผู้เฒ่าเสิ่น’เพียงนึกถึงชื่อเหล่านั้น เปลวเพลิงแห่งความแค้นก็ลุกโชนขึ้นในอกอีกครั้ง นางเคยตั้งสัตย์ปฏิญาณเอาไว้ หากสวรรค์เมตตาให้นางมีชีวิตอีกครั้ง นางจะไม่ปล่อยให้คนเหล่านั้นใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเป็นอันขาด ทว่าก่อนจะล้างแค้นได้ นางจำเป็นต้องรู้เสียให้ได้ก่อนว่า หลังจากการตายของนาง เกิ

พอชุนเหมยเห็นนางขยับตัวคล่องแคล่วก็เข้ามาใกล้ ยื่นมือมาอังหน้าผากของบุตรสาวด้วยความห่วงใย “ไม่มีไข้แล้ว ดีเหลือเกิน เจ้าอยากล้างหน้าเช็ดตัวไหมลูก” นางถามไถ่ด้วยความเอื้ออารียิ่ง ซุนลี่เองก็รู้สึกเหนียวตัวเช่นกันจึงพยักหน้าตอบตกลงชุนเหมยผลุบหายออกไปข้างนอกนานครู่ใหญ่ จึงเดินกระย่องกระแย่งกลับมาพร้อมกับถังใส่น้ำและอ่างล้างหน้าซุนลี่ขอบคุณมารดาเลี้ยง ก่อนลงมือบ้วนปากสีฟันด้วยกิ่งหลิวกับขี้เถ้า กลั้วคอด้วยน้ำเปล่าล้างคราบยาสมุนไพรที่ยังติดอยู่ในลำคอ แล้วใช้ผ้าฝ้ายผืนเก่าที่ถูกซักอย่างสะอาดเอี่ยมซับใบหน้าจนแห้งชุนเหมยเดินกระย่องกระแย่งเข้ามาช่วยลูกสาวเช็ดตัว กิจกรรมทั้งหมดนั้นเกิดขึ้นอย่างอ่อนโยนในกระท่อมหลังเล็ก ท่ามกลางบรรยากาศอันแสนสดชื่นของป่าเขาลำเนาไพร แห่งวัดเก้าบรรพตสวรรค์ได้ยินเสียงนกร้องรับอรุณดังแว่วมาจากป่าไผ่ด้านหลังกระท่อมอันแสนเรียบง่ายของพวกนาง แสงแดดยามเช้าส่องลอดช่องไม้เข้ามาเป็นลำ บรรยากาศนั้นช่างดูเรียบง่ายแตกต่างจากคฤหาสน์หลังใหญ่ของบ้านตระกูลเสิ่นที่ซุนลี่เคยใช้ชีวิตราวฟ้ากับเหว“มาเถิด” ชุนเหมยกล่าวพลางยิ้มอ่อนโยน แล้วหยิบหวีไม้อันเก่าที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหน้าต่าง

สิ้นเสียงของนาง สตรีวัยกลางคนก็โผล่หน้าเข้ามา นางค่อยๆ กะเผลกพาร่างเล็กพร้อมกับถ้วยยาที่ยังส่งควันกรุ่นเดินเข้ามาในห้องซุนลี่จ้องมองใบหน้าครึ่งซีกของนางที่ถูกแผลเป็นขนาดใหญ่กัดกินจนเสียโฉม ผิวหนังหดรั้งเป็นรอยขนาดใหญ่จนดูน่าเกลียดน่ากลัวยิ่ง ดวงตาข้างหนึ่งหรี่เล็กลงเพราะพังผืดที่ดึงรั้งผิวหน้าแม้รูปลักษณ์จะน่าหวาดหวั่น หากแววตาที่มองมายังเด็กสาวกลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยน “ดีเหลือเกินที่เจ้าตื่นแล้ว เมื่อคืนไข้ของเจ้าไข้สูงนัก แม่กลัวแทบแย่” น้ำเสียงนั้นอบอุ่นเสียจนซุนลี่รู้สึกสะท้านในอกตั้งแต่เล็กจนโตนางไม่เคยได้รับความรักจากผู้ใดเช่นนี้ มีเพียงมารดาผู้นั้นที่เคยมอบความรักอย่างจริงใจให้ และแล้วความรักความหวังดีก็ค่อยๆ เลือนหายไปในสายลมนับตั้งแต่นางยอมขายตัวเองมาเป็นบ่าวของสกุลชั่วช้าอย่างสกุลเสิ่น นี่เป็นความรักความจริงใจครั้งที่สองที่นางได้ยล ทำให้นางแสนตื้นตันจนน้ำตาเอ่อคลอนางรีบลุกจากเตียง ถลาเข้าไปหาอีกฝ่าย “ท่านแม่ให้ลูกช่วยเถิดเจ้าค่ะ ท่านเดินไม่สะดวก”หญิงพิการยิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะพยักหน้าด้วยความเอ็นดู “โธ่เอ๊ยเด็กโง่ แค่ยาถ้วยเดียวแม่ถือเองได้หรอกน่า”ซุนลี่ยื่นมือออกไปรับถ