เสียงสรรค์สำหรับเจ้าของร่าง

"หยุดเดี๋ยวนี้! พวกเจ้ากล้าก่อเรื่องวุ่นวาย ในเขตตลาดต่อหน้าข้าเชียวหรือ!"

เสียงกังวานนั้นทรงพลังจนคนทั้งหมดในตลาดต้องหันไปมอง ชายวัยกลางคนในชุดขุนนางท้องถิ่นก้าวออกมาจากฝูงชน พร้อมกับเหล่าเจ้าหน้าที่มือปราบอีกสี่ห้านายที่ชักกระบองออกมาเตรียมพร้อม เขาคือ นายอำเภอกู้ ผู้ขึ้นชื่อเรื่องความยุติธรรมและเกลียดชังขบวนการผู้มีอิทธิพล

หัวหน้าอันธพาลชะงักดาบในมือทันควัน ใบหน้าที่เคยเหี้ยมเกรียมเปลี่ยนเป็นยิ้มประจบสอพลอ

"โธ่... ท่านนายอำเภอ ข้าน้อยเพียงแต่สั่งสอนคนโกงที่เบี้ยวหนี้เถ้าแก่หวังเท่านั้นขอรับ ไม่ได้มีเจตนาก่อความวุ่นวายแต่อย่างใด"

เสี่ยวอ้าวในร่างจางเสี่ยวหนิงไม่ปล่อยให้โอกาสทองหลุดลอย เขาแสร้งทำเป็นทรุดตัวลงกับพื้น ร้องโอดโอยปานจะขาดใจ

"ท่านนายอำเภอ... ช่วยข้าด้วย! พวกมันไม่ได้มาทวงหนี้ธรรมดา แต่พวกมันหักแขนข้าแล้วโยนลงหน้าผาหมายจะฆ่าปิดปาก ข้าดวงแข็งรอดมาได้เพียงลมหายใจสุดท้าย หากท่านไม่มา ข้าคงต้องตายกลายเป็นผีเฝ้าตลาดแห่งนี้แน่!"

"เจ้าคนไร้ค่า! เจ้ากล้าใส่ความข้าหรือ!" หัวหน้าอันธพาลถลึงตาใส่

"พอได้แล้ว!" นายอำเภอกู้ตวาด "จางเสี่ยวหนิง แม้เจ้าจะเป็นคนสำมะเลเทเมา แต่ไม่มีใครมีสิทธิ์ถือศาลเตี้ยฆ่าคนตามใจชอบ เจ้าพวกอันธพาล... ไสหัวกลับไปบอกเถ้าแก่หวังว่าหากยังก่อเหตุรุนแรงเช่นนี้อีก ข้าจะสั่งปิดบ่อนของมันเสีย!

“ส่วนเจ้า จางเสี่ยวหนิง... กลับไปจัดการตัวเองให้เรียบร้อย หากมีเรื่องชกต่อยกันอีก ข้าจะจับเจ้าเข้าคุกใต้ดิน!”

กลุ่มอันธพาลถ่มน้ำลายลงพื้นด้วยความขัดใจ ก่อนจะรีบสลายตัวไปอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงซุบซิบของชาวบ้าน เสี่ยวอ้าวพยุงสังขารลุกขึ้น ก้มศีรษะขอบคุณนายอำเภอเล็กน้อย ก่อนจะก้าวเดินออกจากตลาดด้วยจิตใจที่หนักอึ้ง

ตลอดเส้นทางที่จางเสี่ยวหนิงเดินผ่านมา ชาวบ้านที่นี่ดูอดอยากแร้นแค้น ดินที่นี่ปลูกอะไรก็ตายหมด ชาวบ้านแทบจะไม่มีอะไรกิน ลมหนาวพัดมาเบา ๆ เอื่อย ๆ ขณะที่จางเสี่ยวหนิงเดินกลับไปที่บ้าน เขาก็ได้เห็นระบบคอมพิวเตอร์บางอย่างเด้งลอยมาในอากาศ

"สวัสดีค่ะเจ้านาย ฉันคือระบบที่จะช่วยเจ้านายให้รอดพ้นวิกฤตความอดอยาก" เสียงหนึ่งดังขึ้นพร้อมกับปรากฏตัวอักษรและภารกิจต่าง ๆ ที่ต้องทำ

จางเสี่ยวหนิงที่เห็นก็ตกใจ เขาจึงยืนศึกษาระบบอยู่ครู่หนึ่ง "ระบบ ฉันสามารถทำอะไรได้บ้าง?" จางเสี่ยวหนิงถาม

"เจ้านายสามารถนำสิ่งของมาแลกเปลี่ยนเป็นเงิน และสามารถซื้อสินค้าในระบบได้ดังนี้ สิ่งของที่นำมาแลกจะเปลี่ยนเป็นเหรียญ โดย

หนึ่งเหรียญ แลกไก่ได้หนึ่งตัว

ห้าเหรียญ แลกหมูได้หนึ่งตัว

สิบเหรียญ แลกวัวได้หนึ่งตัว

และเจ้านายสามารถแลกเมล็ดพันธุ์ข้าวหรือสมุนไพรต่าง ๆ ได้ เจ้านายมีพื้นที่จำนวนสิบไร่ และจะขยายออกเมื่อเลเวลเพิ่มขึ้น" ระบบที่ลอยอยู่ในอากาศอธิบายให้จางเสี่ยวหนิงเข้าใจ

"ฉันเข้าใจแล้ว ขอบใจมากระบบ"

เสี่ยวอ้าวเดินตามความทรงจำจนมาหยุดอยู่ที่หน้ากระท่อมไม้หลังเก่า ฝาบ้านมีรูโหว่ หลังคามุงจากทรุดโทรมจนแทบจะกันฝนไม่ได้ เสียงลมพัดผ่านช่องไม้ดังหวีดหวิวราวกับเสียงกระซิบของคนตาย เขาสูดลมหายใจลึกก่อนจะผลักประตูไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเข้าไป

ภาพเบื้องหน้าทำให้หัวใจของเสี่ยวอ้าวบีบคั้นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน.....

หญิงสาวนางหนึ่งในชุดผ้าป่านขาดปะชุนกำลังนั่งซ่อมแซมเสื้อผ้าอยู่มุมห้อง นางคือ หนิงเอ๋อ ภรรยาผู้มีใบหน้างดงามแต่กลับซีดเซียวและซูบผอมจนเห็นกระดูก

 ข้างกายของนางมีเด็กน้อยสองคน จางหนี่ ลูกสาวตัวน้อยวัย และ จางเพ่ยเพ่ย ลูกชายวัย 12 ขวบ ทั้งคู่กำลังแบ่งหมั่นโถวแห้ง ๆ ที่มีขนาดไม่ถึงครึ่งฝ่ามือกันอย่างหิวโหย

ทันทีที่เสียงประตูเปิดออก เด็กทั้งสองสะดุ้งสุดตัวแล้วรีบคลานไปหลบข้างหลังมารดาด้วยความหวาดกลัว แววตาที่จ้องมองมาที่เขาไม่มีความรัก มีเพียงความหวาดระแวงเหมือนมองสัตว์ร้าย

"ท่าน... ท่านกลับมาทำไม" หนิงเอ๋อเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่นิ่งสนิท แววตาของนางไร้ความรู้สึกใด ๆ เหลือเพียงความขมขื่นที่สะสมมานานนับปี

"ข้า..." เสี่ยวอ้าวพูดไม่ออก เมื่อเห็นรอยเขียวช้ำจาง ๆ บนข้อมือของนางที่เกิดจากการถูกเจ้าของร่างเดิมทุบตี

"หากจะมาหาเงินไปเข้าบ่อนอีก... ข้าขอบอกท่านเลยว่าไม่มีแล้ว แม้แต่ข้าวสารก้นถังข้ายังต้องนำไปแลกหมั่นโถวเน่า ๆ นี้มาให้ลูกกิน ท่านจะฆ่าข้าหรือตีข้าให้ตายตรงนี้ก็ตามใจท่านเถิด แต่อย่าทำอะไรเด็ก ๆ เลย..." นางรวบตัวลูกทั้งสองเข้ามากอดแน่น น้ำตาหยดหนึ่งไหลผ่านแก้มที่ตอบซูบ

เสี่ยวอ้าวรู้สึกเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงหัวใจ เขาไม่ได้พูดอะไร แต่เดินตรงไปยังถังน้ำที่มุมห้อง ล้างคราบเลือดออกอย่างเงียบเชียบ ก่อนจะหันไปมองถาดอาหารที่มีเพียงหมั่นโถวแข็ง ๆ

"ข้า... ข้าไม่ได้มาเอาเงิน" เสี่ยวอ้าวพยายามปรับโทนเสียงให้ฟังดูอ่อนโยนที่สุด แม้จะดูประหลาดในสายตาคนในบ้าน "ข้าจะออกไปข้างนอกครู่หนึ่ง พวกเจ้าอยู่นี่แหละ"

"ท่านจะไปไหน! จะไปขโมยของบ้านใครอีก หรือจะไปก่อเรื่องให้พวกเราโดนตราหน้า!" หนิงเอ๋อตะโกนตามหลังด้วยความสิ้นหวัง

เสี่ยวอ้าวไม่ตอบ เขายังคงสำรวจบ้านหลังนี้ และตั้งใจจะไปที่ป่าท้ายหมู่บ้าน ความรู้ในฐานะพ่อค้าก๋วยเตี๋ยว ชื่อดังและสัญชาตญาณการเอาตัวรอดพุ่งพล่าน เขาจำได้ว่าระหว่างทางกลับบ้าน เขาเห็น ผักโขมป่าขึ้นอยู่ประปราย รวมถึงริมลำธารที่มีปลาตัวเล็ก ๆ ชุกชุม