บทที่ 7 ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา

บทที่ 7

ผู้แรกที่ทำให้พระเอกโกรธได้คือเอล์ฟขี้เมา

‘ตะเกียงติดตาม’ ตะเกียงไฟลอยได้ที่จะตามติดคุณทุกย่างก้าว น่าสนใจชะมัด! เจมส์กดเข้าไปอ่านข้อมูลเพิ่มเติม

แต่ดวงหนี่งใช้ได้เพียงสามวัน ส่วนราคาก็...หนึ่งพันห้าร้อย! แต้มโชคดีที่เขาเก็บเกี่ยวจากการช่วยชีวิตเฟลิกซ์ตามรายทางเพิ่งมีรวมหนึ่งพันสามร้อยห้าสิบแต้มเท่านั้น ยิ่งหมดช่วงโปรโมชันผู้เล่นใหม่แล้วระบบก็ยิ่งกดแต้มรางวัลลงไปอีกเป็นเท่าตัว

อะไรกัน ขนาดของที่โคตรโกงอย่างตั๋วสถานการณ์ยังราคาแค่หนึ่งร้อยแต้มเอง ว่าแล้วก็ซื้อมาเก็บไว้สักหน่อย...

เจมส์ตาแทบถลน ตั๋วสถานการณ์ที่เขาสุดจะชื่นชอบกลับเป็นไอเทมจำกัดจำนวน มีวางขายเพียงแค่ใบเดียวเท่านั้น!

ไอ้ระบบระยำ ไม่คิดจะเตือนเรื่องนี้กันก่อนเลยหรือไง! และยังมีหน้ามาขายอย่างกระตือรือร้น กดดันให้เขารีบซื้ออีก ระบบเฮงซวย!

เจมส์ได้แต่กระฟัดกระเฟียดอยู่ในใจแล้วเลื่อนดูไอเทมต่อ หากไม่นับเรื่องน่าโมโหการดูร้านค้าครั้งนี้ก็นับว่าสนุกได้อยู่บ้าง ของที่วางขายมีทั้งคริสตัลอุ่น ไอเทมเพิ่มความอบอุ่นให้กับร่างกาย ขี้ผึ้งขัดสายพิณฟรุ้งฟริ้ง ไอเทมดูแลอุปกรณ์หากินที่จะทำให้มีประกายรุ้งออกมาขณะเล่นเพลง ปลายเชือกเชื่อมประสาน ไอเทมที่มีการใช้งานเหมือนกับการแลกเบอร์โทรศัพท์ติดต่อ หม้อไฟลาวารีฟิลไม่อั้น ทับทิมเหลืองกรุบ น้ำหมึกแปลภาษาโบราณ ตุ๊กตาตัวแทน เชือกพันธนาการงูกินหาง ตะกร้าซักล้างทันใจ…

เจมส์ไล่สายตามองดูอย่างไรก็คงไม่หมด ด้วยความอยากรู้ว่าไอเทมที่มีราคาแพงที่สุดนั้นจะเป็นสิ่งใดจึงเลื่อนข้ามไปยังหน้าสุดท้าย

ไอเทมเดียวที่วางขายในหน้าสุดท้ายด้วยราคาสูงลิ่วจนไม่รู้ว่าต้องทำกี่ภารกิจจึงจะซื้อได้มีชื่อว่า ‘แลกชีวิต’

“ท่านเจมส์ขอรับ ท่านเจมส์”

เฟลิกซ์เขย่าตัวนักกวีขี้เซาเบา ๆ แต่มีเพียงเสียงงัวเงียตอบเขากลับมาเท่านั้น

“ตื่นเถิดขอรับ”

เจมส์พลิกตัวมามองเขาอย่างสะลึมสะลือ สองมือเอื้อมเปะปะมาจับหน้าของเฟลิกซ์ก่อนจะยิ้มออกมา “ปลอดภัยก็ดีแล้ว”

พูดจบแขนทั้งสองข้างก็ร่วงหล่น ดวงตาหลับลงไปใหม่ นักกวีขี้เซากลับสู่ห้วงนิทรา ปล่อยให้เฟลิกซ์ใจเต้นระส่ำอยู่เพียงลำพัง

ตั้งแต่แรกพบเจมส์ก็ช่วยเขามานับครั้งไม่ถ้วน ถึงกับเอาตัวเข้ารับอันตรายแทน เฟลิกซ์ที่เผชิญกับโชคร้ายมาตลอดชีวิต เมื่ออยู่กับเจมส์ดั่งมีเทวดาคอยคุ้มครอง คอยปัดเป่าเภทภัยให้

เขารู้สึกปลอดภัยเมื่อได้อยู่ใกล้ชายผู้นี้

ร่างของเฟลิกซ์พลันเซถลา เขาถูกคนนอนไม่ยอมตื่นดึงเข้าไปกอดต่างหมอนข้าง “ท่านเจมส์!”

เจมส์ฝันประหลาดชะมัด เขาฝันว่าหลุดเข้าไปในเกมกาก ๆ ที่กดเข้าไปลองเล่นในสโตรม อีกทั้งยังเข้าไปเป็นตัวประกอบโง่ ๆ อีก เป็นตัวละครที่มีไว้ช่วยชีวิตพระเอกโดยเฉพาะไม่ต่างจากในเกม ที่สำคัญคือทำไมเขาถึงเป็นนักกวีเล่า เขาควรเล่นนักเวทสิ ช่างมันเถอะรีบตื่นแล้วไปหาเกมดี ๆ เล่นล้างตาดีกว่า

เฟลิกซ์จะปลอดภัยดีไหมนะ...

“ท่านเจมส์”

ดูสิ เขากังวลเสียจนฝันถึงเสียงของอีกฝ่ายแล้ว เกมบ้านี่ทำเอาเขาหลอนไปหมด

“ท่านเจมส์ ตื่นสิขอรับ”

“งืม ยังไม่เช้าเลย ขออีกนิดนะ”

“ท่านเจมส์ สายแล้วขอรับ!”

‘สายแล้ว’ ปัญหาใหญ่หลวงในชีวิตที่เจมส์ต้องประสบในทุกวัน ดั่งเป็นคำจุดชนวนให้เขาลืมตาโพลง เขากลับไม่ได้นอนในห้องนอนที่หอตามปกติ ที่นี่ที่ไหนกันนะ ดูเก่าชะมัด ตกแต่งสไตล์กระท่อมไม้หรือไง ถึงได้มีแต่ไม้ไปหมด

“ท่านเจมส์ตื่นแล้ว”

เจมส์รีบก้มไปมอง ก็พบเข้ากับไปดวงหน้าฟ้าประทานของพระเอกเกมในฝันของเขา ดวงตาสีแอเมทิสต์คู่สวยตัดกันกับสองแก้มที่ขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเขินอาย

เขินอาย?

เจมส์เพิ่งรู้ตัวว่าเขาเอาพระเอกมาใช้แทนหมอนข้าง เขารีบปล่อยตัวเฟลิกซ์ไปทันที “อะ ข ขอโทษ”

ฉิบหายล่ะ ฉันทำอะไรลงไป เกมจะสาปโทษฐานลบหลู่พระเอกไหมนี่?!

‘ค่าเสน่ห์เพิ่มขึ้นสิบแต้ม’

‘ล้อกันเล่นหรือไง?!’

‘ตอนนี้นักผจญภัยมีค่าเสน่ห์รวมหกสิบแต้ม ปลดล็อกช่องสกิลใหม่ ท่านสามารถเรียนรู้สกิลเพิ่มเติมได้แล้ว’

‘เฮ้ย สกิลเก่าฉันเพิ่งจะดูดี ๆ เมื่อคืน วันนี้ตื่นมาได้ช่องสกิลใหม่เฉย อะไรมันจะโชคดีปานนั้น เกิดใหม่โคตรโกง! รีบเปิดร้านค้าเร็ว!’

‘เสียใจด้วย ทางร้านค้าเรามีขายแต่สกิลระดับกลางขึ้นไปสำหรับนักผจญภัยที่มีเลเวลสิบขึ้นไปจึงจะใช้ได้ แต่ละสกิลใช้แต้มมากกว่าแต้มปัจจุบันของคุณสองเท่าเป็นอย่างต่ำ’

เจมส์ได้ยินก็หางตากระตุก ‘แล้วเลเวลต๊อกต๋อยอย่างฉันตอนนี้ต้องไปหาสกิลจากไหน?’

ระบบกลับตอบมาเพียง ‘ขอให้โชคดี’

“หมอกลงหนาขนาดนี้ จำทางได้แน่นะ?” เจมส์ถามเฟลิกซ์ที่เดินนำหน้า

“ได้แน่นอนขอรับ”

เฟลิกซ์ตอบกลับมา เสียงของเขาช่างเลือนรางท่ามกลางไอหมอกหนาทึบ เจมส์เห็นเฟลิกซ์แค่เพียงสีแดงราง ๆ ของผ้าคลุมเท่านั้น

หมับ

“ท่านเจมส์?”

เจมส์เอื้อมมือไปคว้ามือของอีกฝ่ายมากอบกุมไว้อย่างแน่นหนาเพื่อที่จะได้ไม่พลัดหลงกัน อีกทั้งหากมีอันตรายเกิดขึ้นกับเฟลิกซ์เขาก็สามารถรับรู้ได้โดยเร็วอีกด้วย เจมส์ฉีกยิ้มให้กับความอัจฉริยะของตน “เท่านี้ก็ไม่หลงกันแล้ว”

‘ค่าเสน่ห์บวกสองแต้ม’

‘หา? ได้ยังไง?’

ระบบไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เจมส์ได้แต่กะพริบตาปริบ ๆ ด้วยความงุนงงแล้วเดินไปตามแรงดึงของเฟลิกซ์ต่อ

ยิ่งเข้าใกล้เขตสุสาน หมอกชวนอึดอัดยิ่งหนาตัวขึ้นจนสูดอากาศแล้วแสบปอดไปหมด กลิ่นอายแห่งความตายตลบอบอวลจนยากจะฝ่าเข้าไป

“หมอกนี่อย่างกับมีพิษเลยขอรับ” เฟลิกซ์ไอออกมา

“นั่นสิ” เจมส์เองก็รู้สึกแย่มากจนไม่อยากจะหายใจสูดควันพวกนี้เข้าไปอีกเช่นกัน “ไปหาที่หลบกันก่อนเถอะ”

เฟลิกซ์ผู้ที่รู้ทางได้อย่างน่ามหัศจรรย์ในบรรยากาศพร่ามัวนำทางเจมส์ไปยังโบสถ์ที่อยู่ไม่ห่างจากตัวสุสานมากนัก ภายในโบสถ์แทบจะร้างผู้คน หลงเหลือเพียงบาทหลวงที่ยืนกรานจะอยู่เฝ้าที่พำนักแห่งพระเจ้าเพียงผู้เดียว

“คุณพ่อ” เฟลิกซ์ทาบมือลงบนอกแล้วค้อมกายแสดงความเคารพ

เจมส์ทำตามเด็กหนุ่มข้างกาย “คุณพ่อ ที่นี่ดูจะไม่ได้รับผลกระทบจากหมอกควันเท่าไรเลยนะขอรับ”

“มิใช่ไม่ได้รับผลกระทบ เพียงแต่ความตายถูกลดทอนลงไปก็เท่านั้น” บาทหลวงเลิกสวดภาวนาที่หน้าแท่นพระคัมภีร์แล้วเดินมาหาผู้มาเยือนในยามภัยพิบัติ “ชาวเมืองในระแวกนี้อพยพหนีไปหมดแล้ว หมอกควันคงทำให้พวกลูกเดินทางหลงมาจากที่อื่น”

“พวกข้าน้อยกำลังเดินทางไปยังสุสานขอรับ” เฟลิกซ์ตอบรวบรัดไปตามตรง

“นักผจญภัยที่เดินทางมาเพื่อปราบอันเดดอย่างนั้นรึ ขอบคุณในความหวังดีของพวกลูก เพียงแต่สถานการณ์ตอนนี้เลวร้ายมาก ไปแล้วจะเป็นอันตรายเสียเปล่า”

“ขออภัยที่ต้องมองข้ามคำเตือนของคุณพ่อ แต่ความจริงข้าน้อยมีของที่ต้องไปนำกลับมาขอรับ”

“ไม่ว่าของสิ่งนั้นจะสำคัญมากเพียงใด พวกลูกก็ได้สัมผัสแล้ว ไอหมอกแห่งความตายหนาแน่นจนคนเป็นไม่อาจเล็ดลอดเข้าไปได้”

“แม้จะต้องเสี่ยงชีวิต ข้าน้อยก็จะต้องไปนำกลับมาให้จงได้ขอรับ”

เฟลิกซ์พูดออกมาอย่างแน่วแน่ สายตามุ่งมั่นจ้องตอบบาทหลวงผู้จ้องมองเขาดั่งจะค้นจิตใจทะลุถึงดวงวิญญาณ

บาทหลวงหลับตาลง “เช่นนั้นก็จงรับสิ่งนี้ไป อันเดดตามกลิ่นพลังชีวิต น้ำมนต์ชโลมกายจะช่วยให้พวกมันไม่ได้กลิ่นพวกลูกชั่วเวลาหนึ่ง ทั้งพลังศักดิ์สิทธิ์ในน้ำมนต์ยังทำให้พวกมันไม่กล้าเข้าใกล้ ไปนำของของลูกกลับมา และได้โปรดใช้น้ำมนต์ขวดสุดท้ายขวดนี้ช่วยตามหาสาเหตุการเกิดอุบัติการณ์แห่งอันเดดครั้งนี้ด้วยเถิด”

เควส นี่มันเควสเนื้อเรื่องชัด ๆ

หลังจากรับเควสกับเอ็นพีซีบาทหลวงและรับไอเทมเควสมาแล้ว ทั้งสองก็ขอบคุณบาทหลวงแล้วจึงออกเดินทางต่อ ทั้งคู่ชโลมน้ำมนต์พรมตามร่างกายและเสื้อผ้า ใช้น้ำมนต์ที่เหลือชุบผ้าแล้วนำขึ้นปิดจมูกเพื่อป้องกันหมอกพิษ

เจมส์แอบชำเลืองมองเฟลิกซ์ เขาไม่สบายใจเอาเสียเลย ชะตาโชคร้ายของเจ้านี่ไม่ได้ทำงานมาสักพักแล้ว หรือเป็นเพราะการต้องเข้าไปในสุสานก็นับเป็นอันตรายที่มากเกินพอแล้วกัน

น้ำมนต์ของบาทหลวงได้ผลเป็นอย่างดี พวกเขาแทรกซึมเข้าประตูสุสานได้อย่างง่ายดาย อันเดดเมื่อได้กลิ่นพลังศักดิ์สิทธิ์ก็ถอยร่นหนีไปดั่งเปิดทางให้ ทั้งคู่ไม่กล้าที่จะจุดไฟ แสงสว่างที่อันเดดหวาดกลัวมีแต่จะกระตุ้นความบ้าคลั่งในตัวพวกมัน ส่วนสกิลแสงทองทอกระทบยอดหญ้าและอุดมการณ์แห่งผองเราของเจมส์นั้นเป็นสกิลที่ต้องเล่นตลอดเวลา ไม่ได้มีผลคงอยู่ด้วยตัวมันเอง หากเล่นไปด้วยชโลมน้ำมนต์ไปด้วยจะเป็นการสิ้นเปลืองพลังงานเสียเปล่า พวกเขาจึงตัดสินใจเก็บไว้ใช้เป็นแผนสำรองหลังน้ำมนต์หมดฤทธิ์แล้ว

ทั้งคู่ฝ่าความมืดสลัวซึ่งมีเงาตะคุ่มนับร้อยตามทาง เจมส์กลืนน้ำลายอึกใหญ่ บางทีการไม่เห็นอาจจะดีกว่า แค่นี้ขวัญเขาก็หนีเตลิดไปไกลถึงนอกเมืองซอเรนทานาแล้ว หากต้องมองซากศพที่ไม่รู้จักตายนับร้อยเดินไปมาในระยะประชิดเช่นนี้ เขาคงจะกลัวจนปัสสาวะราดแน่

“ยังไม่ถึงอีกเหรอ? พ่อเจ้าถูกฝังลึกชะมัด”

“ใกล้แล้วขอรับ ร่างของท่านพ่อถูกฝังอยู่ตรงกลางสุสานพอดี” เฟลิกซ์กระซิบตอบกลับมา

คนเป็นทั้งสองก้าวเท้าเย็นเฉียบด้วยความระแวดระวังถึงขีดสุด ยิ่งเข้าใกล้จุดศูนย์กลาง อันเดดก็ยิ่งหนาแน่นขึ้น เจมส์บีบมือของเฟลิกซ์แน่นโดยไม่รู้ตัว จิตใต้สำนึกสั่งให้เขายึดเหนี่ยวความอบอุ่นแห่งชีวิตหนึ่งเดียวที่พบได้ในสถานที่แห่งนี้ไว้

“ทนอีกนิดนะขอรับท่านเจมส์ จะถึงแล้วขอรับ” เฟลิกซ์กระซิบแผ่วเบาจนไม่รู้ว่าปลอบคนข้างกายหรือปลอบตัวเองกันแน่

อันเดดเบื้องหน้าของทั้งสองกลับเดินสวนมาอย่างเร่งรีบที่สุดเท่าที่ร่างเน่าเปื่อยของพวกมันจะฉุดลากไปได้ กลับกันหมอกควันกลับหนาทึบราวกับโดนดูดไปรวมตัวกัน ณ ศูนย์กลางหมอกควันนั้นคือหลุมฝังศพเนินหนึ่ง

เจมส์เบิกตาโพลง สัญชาตญาณสั่งให้เขาดันเฟลิกซ์ไปหลบด้านหลัง “ระวัง!”

เฟลิกซ์เกร็งร่างอย่างตื่นตัว เจมส์คว้าพิณมาเตรียมบรรเลง

“ครอก...ฟี้”

“...”

เงาตะคุ่มน่าหวาดหวั่นที่ทั้งสองเห็นกลับกรนออกมาเสียงดัง ผีดิบที่ไหนจะกรนได้กัน นี่มันคนเป็นชัด ๆ! เจ้าคนเป็นนอนทอดกายก่ายหลุมฝังศพอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว ใบหน้าแดงก่ำกับขวดเหล้าว่างเปล่าในมือทำให้ผู้มาใหม่ทั้งสองพอจะเดาได้ว่าเจ้าคนขี้เมานี่ไม่ได้บาดเจ็บ แต่เมาแอ๋จนลุกไม่ขึ้นต่างหาก!

เฟลิกซ์ตะโกนออกไปด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าเป็นใคร? ลุกขึ้นไปจากหลุมของท่านพ่อเดี๋ยวนี้นะ!”

เจมส์หันขวับไปเพ่งสายตามองทะลุความมืดมัว เนินดินที่เจ้าขี้เมานอนทับอยู่มีป้ายหินสลักว่า ‘ฟรอยด์ แอชเชอร์’ เป็นหลุมศพที่พวกเขาตามหา!

ชายขี้เมาเงยหน้าขึ้นมาตามเสียงเรียก เมื่อเข้าใกล้จึงได้เห็น เขามีใบหูปลายแหลมชี้ขึ้นข้างบน ใบหน้าที่แม้จะเมาแอ๋จนดูไม่ได้ แต่ก็ยังคงความหล่อเหลาสง่างามเหมือนหลุดมาจากเทพนิยาย เจ้าขี้เมาคือเอล์ฟ เจ้าเอล์ฟพยายามลืมสองตาอันหนักอึ้งจนแทบจะลืมไม่ขึ้น กระนั้นปากบางก็คลี่ยิ้มแล้วพูดงึมงำออกมา

“เจ้าหนูเรม เอาเหล้ามาเพิ่มหน่อย!”