Share

ตอนที่ 6 : สมุนไพรล้ำค่า

last update publish date: 2026-10-23 14:52:54

ตอนที่ 6 : สมุนไพรล้ำค่า

บรรยากาศยามเช้าตรู่เต็มไปด้วยความสดชื่น กลิ่นไอดินที่เพิ่งถูกพลิกฟื้นเมื่อวานลอยอบอวลผสมผสานกับน้ำค้างยอดหญ้า หลินอวี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความปวดเมื่อยที่ทวีคูณขึ้นจากเมื่อวาน ทว่ารอยยิ้มกลับประดับอยู่บนริมฝีปากบาง เขามองดูถุงผ้าใบเล็กในมือที่บรรจุความหวังของครอบครัวเอาไว้

หลังมื้อเช้าที่แสนเรียบง่ายจบลง สี่ชีวิตแม่ลูกก็พากันมายืนอยู่หน้าแปลงดินที่ถูกยกร่องไว้อย่างเป็นระเบียบ

“ต้าเป่า เจ้าใช้ไม้เล็กๆ จิ้มดินให้เป็นหลุมตื้นๆ เว้นระยะห่างให้พอดีกันนะ ส่วนเอ้อร์เป่าคอยหยอดเมล็ดผักกาดลงไปหลุมละสองสามเมล็ด แล้วกลบดินเบาๆ อย่ากดแน่นจนเกินไปล่ะ” หลินอวี้สั่งการพลางสาธิตให้ดูเป็นตัวอย่าง

เด็กชายทั้งสองพยักหน้ารับคำอย่างแข็งขัน ต้าเป่าคุกเข่าลงบนพื้นดินอย่างไม่กลัวเปื้อน ใช้กิ่งไม้จิ้มนำร่องไปตามแนวความยาวของแปลง ส่วนเอ้อร์เป่าก็รับช่วงต่อด้วยการหยอดเมล็ดสีดำเล็กจิ๋วลงไปอย่างระมัดระวังราวกับกำลังประคองอัญมณีล้ำค่า ทางด้านเสี่ยวเป่านั้น หลินอวี้มอบหมายหน้าที่ ‘ผู้ดูแลความปลอดภัย’ ให้ โดยให้นั่งถือปิ่นไม้เก่าๆ คอยเคาะก้อนหินไล่นกกระจอกที่บินมาเกาะใกล้ๆ ซึ่งเด็กน้อยก็ทำหน้าที่ส่งเสียงขู่ “ชิ่วๆ!” ได้อย่างแข็งขันน่าเอ็นดู

หลินอวี้รับหน้าที่ปลูกเมล็ดถั่วฝักยาวที่ริมแปลงผัก เขาปักกิ่งไม้แห้งไว้ข้างๆ หลุมเพื่อทำเป็นค้างให้เถาถั่วได้เลื้อยเกาะในอนาคต แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนใบหน้าเปื้อนเหงื่อของทุกคน ทว่าไม่มีใครปริปากบ่นสักคำ

เมื่อเมล็ดพันธุ์ทั้งหมดถูกฝังลงดินและรดน้ำจนชุ่มฉ่ำ หลินอวี้ก็ยืนท้าวเอวมองผลงานด้วยความภาคภูมิใจ ทว่าลึกๆ ในใจกลับมีตะกอนความกังวลก่อตัวขึ้น

การเกษตรต้องใช้เวลา กว่าผักกาดจะโตพอให้เก็บเกี่ยวก็ต้องใช้เวลาเกือบหนึ่งเดือน ถั่วฝักยาวยิ่งนานกว่านั้น แต่ข้าวสารในถังของพวกเขากำลังจะหมดลงในวันนี้แล้ว เสบียงที่หามาได้จากป่าก็คงประทังชีวิตไปได้อีกแค่สองสามวัน หากไม่รีบหาเงินมาซื้อข้าว ซื้อผ้าฝ้ายมาทำเสื้อกันหนาว และซื้อของใช้ที่จำเป็น เด็กๆ คงต้องกลับไปต้มน้ำเกลือกินอีกแน่

เขาหันไปมองยอดเขาสูงตระหง่านที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังหมู่บ้าน ป่าลึกแห่งนั้นคือขุมทรัพย์ที่คนในยุคนี้ยังเข้าไม่ถึง หากเขานำความรู้เรื่องสมุนไพรที่เคยค้นคว้าอย่างหนักเพื่อแต่งนิยายมาใช้ บางทีอาจจะเจอของล้ำค่าที่นำไปแลกเป็นเงินก้อนใหญ่ได้

“ต้าเป่า เอ้อร์เป่า” หลินอวี้หันไปเรียกลูกชาย “วันนี้แม่จะขึ้นเขาไปหาของป่าอีกสักรอบ พวกเจ้าอยู่เฝ้าบ้าน คอยดูแลแปลงผักอย่าให้นกมาจิกกินเมล็ดพันธุ์ของเราได้นะ”

“ให้ข้าไปด้วยเถิดขอรับท่านแม่! บนเขามีหมูป่าดุร้าย ข้าเป็นห่วงท่าน” ต้าเป่ารีบทิ้งกระบวยตักน้ำ วิ่งเข้ามาจับมือมารดาแน่น แววตาของเด็กชายเต็มไปด้วยความกังวล

“ไม่ต้องห่วงลูก วันนี้แม่จะไม่ไปตรงกอไผ่แล้ว แม่จะเดินเลาะไปอีกทาง และจะไม่เข้าไปลึกจนเกินไป” หลินอวี้ย่อตัวลงลูบศีรษะลูกชายคนโต “เจ้าเป็นพี่ใหญ่ ต้องอยู่ปกป้องน้องๆ และดูแลบ้านให้แม่นะ ถ้าแปลงผักนี้ถูกนกกินหมด เราจะไม่มีผักไปขายนะลูก”

ต้าเป่าเม้มปากแน่น แม้จะอยากตามไปปกป้องมารดามากเพียงใด แต่พอได้ยินคำว่าหน้าที่ปกป้องน้องและบ้าน เด็กชายก็จำต้องพยักหน้ารับอย่างเสียไม่ได้ “ท่านแม่ต้องรีบกลับมานะขอรับ ถ้าดวงอาทิตย์ตรงหัวแล้วท่านยังไม่กลับ ข้าจะขึ้นไปตามจริงๆ ด้วย”

“ได้ สัญญาเลย”

หลินอวี้ยิ้มรับ ก่อนจะเดินเข้าครัวไปหยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ตัดเตรียมไว้ ด้านในบรรจุสตูว์กระต่ายกับหัวไชเท้าที่เขาแอบตักแบ่งเก็บไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ปิดฝาด้วยใบตองแล้วผูกเชือกกล้วยอย่างแน่นหนา เขาตั้งใจจะนำสิ่งนี้ไปมอบให้บุรุษหน้าดุผู้นั้น เพื่อเป็นการผูกมิตรและตอบแทนน้ำใจ

ร่างโปร่งบางสะพายตะกร้าสานขึ้นหลัง กระชับด้ามเสียมไม้ในมือ แล้วก้าวเดินมุ่งหน้าสู่ภูเขาเบื้องหลังเพียงลำพัง

...

บรรยากาศในป่าลึกแตกต่างจากชายป่าอย่างสิ้นเชิง ยิ่งเดินลึกเข้าไป แสงแดดก็ยิ่งถูกบดบังด้วยเรือนยอดไม้ที่แผ่กิ่งก้านหนาทึบ อากาศรอบตัวเย็นเยียบและชื้นแฉะ เสียงนกร้องและแมลงป่าดังก้องกังวานไปทั่วบริเวณ หลินอวี้ใช้เสียมเคาะตามกิ่งไม้และพุ่มหญ้าเบื้องหน้าเพื่อสร้างเสียงดังไล่งูและสัตว์มีพิษ ทฤษฎีเดินป่าที่เคยศึกษามาถูกงัดออกมาใช้อย่างเต็มรูปแบบ

อีกด้านหนึ่งของผืนป่า บนกิ่งไม้ใหญ่สูงตระหง่าน ร่างสูงกำยำของเซียวเหยี่ยนพิงกายอยู่หลังลำต้นอันอวบหนา สายตาคมกริบดุจเหยี่ยวตวัดมองลงไปยังเบื้องล่าง ก่อนที่คิ้วกระบี่จะขมวดเข้าหากันจนเป็นปม

ชายหนุ่มเพิ่งกลับจากการกู้กับดักดักสัตว์ ทว่าหูที่ไวต่อสรรพเสียงกลับได้ยินเสียงเคาะไม้ดังเป็นจังหวะแปลกๆ เมื่อกระโดดขึ้นมาดูบนต้นไม้ เขาก็ต้องสบถในใจอย่างหงุดหงิด

เกอผู้นั้นอีกแล้ว!

เมื่อวานเพิ่งเฉียดตายจากเขี้ยวหมูป่าจนหน้าซีดเป็นไก่ต้ม วันนี้กลับกล้าพกเสียมไม้ผุๆ ขึ้นเขามาเพียงลำพัง ไม่พกแม้กระทั่งเด็กชายตัวผอมนั่นมาเป็นเพื่อนด้วยซ้ำ!

‘เจ้ารนหาที่ตายจริงๆ หรืออย่างไร...’ เซียวเหยี่ยนคิดในใจ ดวงตาสีรัตติกาลจดจ้องร่างบอบบางที่กำลังก้าวเดินอย่างทุลักทุเลข้ามรากไม้ใหญ่ด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก

เขาตั้งใจจะหันหลังกลับไปที่กระท่อมของตนเอง สนใจเพียงสัตว์ป่าและวิถีชีวิตสันโดษ ทว่าเมื่อเห็นหลินอวี้สะดุดเถาวัลย์จนเซถลาเกือบหน้าคะมำ ขาทั้งสองข้างของนายพรานหนุ่มก็ทรยศต่อความคิด ร่างสูงกระโดดลงจากกิ่งไม้ ไร้ซึ่งสุ้มเสียงราวกับเงาพราย เขาแฝงตัวไปตามแนวต้นไม้หนาทึบ ทิ้งระยะห่างพอสมควรเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายรู้ตัว แต่ก็ใกล้พอที่จะพุ่งออกไปสับคอสัตว์ร้ายได้ทันท่วงทีหากเกิดเหตุไม่คาดฝัน

ทางด้านหลินอวี้ เขาไม่ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของผู้คุ้มกันเงาแม้แต่น้อย ดวงตาเรียวสวยกำลังกวาดมองไปตามพื้นดินที่ชื้นแฉะและโคนต้นไม้ใหญ่ที่เน่าเปื่อย

‘เห็ดหลินจือชอบขึ้นตามขอนไม้ผุพังในที่ที่มีความชื้นสูงและแสงแดดส่องถึงรำไร’ หลินอวี้ทบทวนความรู้ในหัวพลางก้าวเดินอย่างระมัดระวัง

เวลาผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม การเดินป่าทำให้ร่างกายที่อ่อนแอของเขาหอบเหนื่อยจนต้องพิงต้นไม้พักเป็นระยะ แต่เขายังไม่ยอมแพ้ จนกระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับขอนไม้ใหญ่ที่ล้มพาดขวางทางน้ำไหลสายเล็กๆ

บริเวณนั้นชื้นแฉะและปกคลุมไปด้วยมอสสีเขียวขจี หลินอวี้ค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้ หัวใจเริ่มเต้นแรงขึ้นเมื่อเห็นสิ่งที่เกาะอยู่ตรงโคนขอนไม้ผุนั้น

มันคือเห็ดรูปทรงคล้ายร่มเคลือบเงา ดอกเห็ดสีน้ำตาลอมแดงเข้มจัดไล่ระดับสีจนถึงขอบสีเหลืองทองอ่อนๆ ผิวของมันเป็นมันวาวราวกับถูกทาด้วยน้ำมันเคลือบไม้ ดอกใหญ่เบ้อเริ่มขนาดเท่าฝ่ามือผู้ใหญ่เกาะกลุ่มกันอยู่ถึงสามดอก!

“หลินจือแดง!” หลินอวี้เบิกตากว้าง สองมือยกขึ้นปิดปากเพื่อกลั้นเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น

นี่มันไม่ใช่แค่สมุนไพรธรรมดา แต่มันคือหลินจือป่าอายุหลายสิบปี ราชาแห่งสมุนไพรที่พวกเศรษฐีและขุนนางในเมืองหลวงต่างควักเงินก้อนโตแย่งชิงกันเพื่อนำไปต้มเป็นยาอายุวัฒนะ!

ในยุคนี้ ชาวบ้านทั่วไปมักจะหวาดกลัวเห็ดที่มีสีสันสดใสหรือมีรูปทรงแปลกประหลาด เพราะคิดว่าเป็นเห็ดพิษ หากไม่มีความรู้เรื่องตัวยา พวกเขาย่อมเดินผ่านมันไปราวกับเศษไม้ไร้ค่า แต่นี่คือโชคหล่นทับของอดีตนักเขียนผู้รอบรู้อย่างเขาชัดๆ!

หลินอวี้รีบทิ้งตัวลงคุกเข่าบนพื้นดินชื้นแฉะอย่างไม่สนกางเกงที่เปรอะเปื้อน เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ดึงเอาเศษผ้าสะอาดที่พกติดตัวมาด้วยออกมาปูรองไว้บนพื้นอย่างทะนุถนอม จากนั้นจึงใช้ปลายเสียมไม้ค่อยๆ แซะเปลือกไม้ผุพังรอบๆ โคนเห็ดออกอย่างเบามือที่สุด เพื่อไม่ให้สปอร์ที่เกาะอยู่บนดอกเห็ดร่วงหล่น และระวังไม่ให้รากของมันขาดเสียหาย

การกระทำอันละเอียดอ่อนและแววตาที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมนั้น ตกอยู่ในสายตาของเซียวเหยี่ยนที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ห่างออกไปไม่ถึงสิบก้าวทั้งหมด

นายพรานหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความประหลาดใจ ชาวบ้านท้ายหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าเห็ดสีแดงเข้มบนขอนไม้นั้นเป็นของไร้ประโยชน์ ไม่มีใครกล้าเก็บไปกินเพราะกลัวตาย แต่เกอผู้นี้กลับขุดมันขึ้นมาราวกับกำลังขุดก้อนทองคำ ซ้ำยังใช้ผ้าสะอาดห่อไว้อย่างดิบดี แววตาของเขาไม่ได้ส่อถึงความตะกละตะกลาม แต่เป็นความปีติยินดีอย่างบริสุทธิ์

เซียวเหยี่ยนกอดอก ทอดสายตามองแผ่นหลังเล็กๆ ที่กำลังสั่นไหวเพราะความตื่นเต้น ความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ได้กำลังก่อตัวขึ้นเงียบๆ ท่ามกลางความเย็นชาในจิตใจ

หลังจากห่อเห็ดหลินจือทั้งสามดอกใส่ตะกร้าอย่างระมัดระวัง หลินอวี้ก็ปาดเหงื่อบนหน้าผาก รอยยิ้มกว้างยังคงไม่จางหาย วันนี้เขาได้สมบัติติดมือกลับไปแล้ว ทว่าความโลภในทางที่ดีก็กระตุ้นให้เขาอยากสำรวจพื้นที่รอบๆ น้ำตกเล็กๆ นี้เพิ่มอีกสักหน่อย

เขาลุกขึ้นยืน เดินลัดเลาะไปตามแนวหินเปียกลื่น สายตาสอดส่ายมองหาพืชสมุนไพรชนิดอื่น

ทันใดนั้น สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับต้นไม้ประหลาดต้นหนึ่งที่ขึ้นแทรกอยู่ระหว่างซอกหิน ลำต้นของมันสูงประมาณหัวเข่า มีใบเรียวยาวสีเขียวเข้มเรียงตัวกันเป็นวงกลมรอบต้นจำนวนเจ็ดใบพอดิบพอดี และตรงกลางก้านที่ชูขึ้นมา มีดอกไม้รูปร่างคล้ายแมงมุมสีเขียวอมเหลืองบานสะพรั่งอยู่เพียงดอกเดียว

“ชีเยี่ยอีจือฮวา... เจ็ดใบหนึ่งดอก!”

หลินอวี้ใจเต้นระรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก นี่มันสมุนไพรหายากระดับตำนาน! รากของมันมีสรรพคุณต้านพิษงูและแมลงมีพิษได้อย่างชะงัดนัก ในนิยายกำลังภายในมักจะใช้มันเป็นส่วนผสมของยาถอนพิษสารพัดนึก การได้พบมันในป่าชั้นนอกแบบนี้นับเป็นปาฏิหาริย์อย่างแท้จริง!

ความตื่นเต้นทำให้หลินอวี้ลืมความระมัดระวัง เขาก้าวเท้าอย่างเร่งรีบเพื่อจะไปขุดสมุนไพรล้ำค่าต้นนั้น ทว่าโขดหินที่ถูกปกคลุมด้วยตะไคร่น้ำกลับลื่นเสียยิ่งกว่าทาน้ำมัน

พรืด!

“เหวอ!”

รองเท้าผ้าขาดๆ ลื่นไถลไปบนโขดหิน ร่างโปร่งบางเสียหลักหงายหลัง แขนทั้งสองข้างปัดป่ายคว้าอากาศวุ่นวาย เบื้องหลังของเขาคือโขดหินแหลมคม หากตกลงไปกระแทกเข้าล่ะก็ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องกระดูกหักคาป่าแน่!

กล้ามเนื้อทั่วร่างของเซียวเหยี่ยนตึงเครียดขึ้นมาฉับพลัน ร่างสูงใหญ่พุ่งพรวดออกจากที่ซ่อนด้วยสัญชาตญาณความเร็วระดับเสือดาว มือหนาเอื้อมออกไปสุดแขนหมายจะคว้าร่างที่กำลังจะร่วงหล่นให้ทัน

ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วของนายพรานจะทันได้สัมผัสชายเสื้อ หลินอวี้กลับพลิกตัวตวัดแขนข้างหนึ่งไปคว้าเถาวัลย์เส้นหนาที่ห้อยย้อยลงมาจากต้นไม้ใหญ่ไว้ได้อย่างหวุดหวิด ร่างของเขาแกว่งไปมากลางอากาศก่อนจะทิ้งตัวลงกระแทกกับพื้นดินนุ่มๆ ที่เต็มไปด้วยใบไม้แห้งได้อย่างปลอดภัย

“แฮ่ก... แฮ่ก...” หลินอวี้หอบหายใจรุนแรง นั่งแหมะอยู่บนพื้นพลางลูบอกตัวเองป้อยๆ “เกือบไปแล้ว... เกือบได้ไปเกิดใหม่รอบสามแล้วไหมล่ะไอ้อวี้เอ๊ย”

เซียวเหยี่ยนที่พุ่งตัวออกมาครึ่งทางชะงักฝีเท้าลงทันที เขาดึงมือกลับไปซ่อนไว้ด้านหลัง ไหล่กว้างผ่อนคลายลงอย่างไม่รู้ตัว ทว่าเสียงถอนหายใจยาวๆ กลับหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากหยักลึก

เสียงถอนหายใจนั้นดังพอที่จะทำให้คนที่กำลังนั่งลูบอกอยู่บนพื้นชะงักงัน หลินอวี้หันขวับไปตามต้นเสียงทันที

ท่ามกลางแสงสลัวใต้ร่มไม้ ร่างสูงใหญ่กำยำของนายพรานหน้าดุยืนตระหง่านอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว ใบหน้าคมเข้มที่มีรอยแผลเป็นนั้นยังคงราบเรียบไร้อารมณ์ ทว่าในดวงตาสีรัตติกาลกลับมีความประหม่าพาดผ่านเพียงชั่วพริบตาก่อนจะเลือนหายไป

“ท่านพราน?” หลินอวี้เบิกตากว้าง ก่อนจะรีบยันตัวลุกขึ้นยืน ปัดเศษใบไม้ออกจากเสื้อผ้าด้วยความเก้อเขิน “ท่านมาล่าสัตว์หรือ”

เซียวเหยี่ยนไม่ตอบคำถาม เขาปรายตามองโขดหินลื่นๆ ที่หลินอวี้เพิ่งจะพลาดตกลงมา ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบ “เจ้ายื่นเท้าเข้าไปในเขตป่าชั้นกลางแล้ว”

“เอ๊ะ?” หลินอวี้หันมองรอบๆ ตัว เพิ่งตระหนักได้ว่าตนเองเดินตามหาสมุนไพรจนหลงเข้ามาลึกกว่าที่ตั้งใจไว้มาก “ข้า... ข้าไม่ทันสังเกต ขออภัยที่รบกวนถิ่นล่าสัตว์ของท่าน”

“ป่าไม่ใช่ของข้า” เซียวเหยี่ยนตอบเสียงห้วน เขาก้าวเท้าเข้ามาใกล้ ท่าทีคุกคามโดยธรรมชาติทำเอาหลินอวี้เผลอก้าวถอยหลังไปครึ่งก้าว แต่ชายหนุ่มเพียงแค่เดินไปหยุดอยู่หน้าต้น ‘เจ็ดใบหนึ่งดอก’ ที่หลินอวี้เล็งไว้

นายพรานหนุ่มชักมีดสั้นเล่มคมกริบออกจากเอว นั่งยองๆ ลงแล้วใช้ปลายมีดขุดเจาะผิวดินรอบๆ ต้นสมุนไพรนั้นอย่างรวดเร็วและแม่นยำ เพียงไม่กี่อึดใจ หัวรากอวบอ้วนของชีเยี่ยอีจือฮวาก็ถูกงัดขึ้นมาโดยที่รากฝอยไม่ขาดเลยแม้แต่เส้นเดียว

เขาสะบัดดินออกเบาๆ ก่อนจะหันมายื่นมันให้หลินอวี้

หลินอวี้กะพริบตาปริบๆ มองรากสมุนไพรล้ำค่าในมือหนาสลับกับใบหน้าดุดันของอีกฝ่าย “ท่าน... ขุดให้ข้าหรือ”

“เจ้ามัวแต่ชักช้า เดี๋ยวก็ลื่นหัวฟาดหินตายไปเสียก่อน” เซียวเหยี่ยนยัดสมุนไพรใส่มือหลินอวี้หน้าตาเฉย “เอาไปซะ แล้วรีบไสหัวลงเขาไปได้แล้ว ก่อนที่แดดจะหมด”

ถึงคำพูดจะฟังดูไม่เข้าหู และน้ำเสียงจะหยาบกระด้างเพียงใด แต่การกระทำของชายตรงหน้ากลับสวนทางอย่างสิ้นเชิง หลินอวี้ก้มมองสมุนไพรในมือ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับนายพรานหนุ่ม รอยยิ้มกว้างที่สว่างไสวเสียยิ่งกว่าแสงตะวันปรากฏขึ้นบนใบหน้างดงาม

“ขอบคุณท่านมาก” หลินอวี้ยิ้มจนตาหยี “ท่านช่วยข้าไว้อีกแล้ว หากไม่ได้ท่าน ข้าคงขุดรากมันจนขาดวิ่นไปหมด”

รอยยิ้มนั้นเจิดจ้าเสียจนเซียวเหยี่ยนต้องเบือนหน้าหนีไปทางอื่น เขากระแอมในลำคอเบาๆ “อย่ามัวแต่พูดมาก รีบกลับไปหาลูกเจ้าได้แล้ว”

“เดี๋ยวก่อน!”

เห็นอีกฝ่ายทำท่าจะเดินหนี หลินอวี้ก็รีบร้องห้าม เขาปลดตะกร้าลงจากหลัง ล้วงเอากระบอกไม้ไผ่ที่เตรียมมาอย่างดีออกมายื่นส่งให้ตรงหน้า

เซียวเหยี่ยนหยุดชะงัก ขมวดคิ้วมองกระบอกไม้ไผ่ที่ถูกยื่นมาให้ “นี่คืออะไร”

“เมื่อวานท่านแบ่งกระต่ายให้พวกเรา ข้าไม่มีเงินทองจะตอบแทน เลยทำสตูว์กระต่ายตุ๋นหัวไชเท้าป่ามาให้ท่านลองชิมดู” หลินอวี้เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงใจ แววตาเป็นประกายคาดหวัง “ฝีมือทำอาหารของข้าพอใช้ได้เลยนะ ท่านเอาไปอุ่นกินเป็นมื้อเที่ยงเถิด”

เซียวเหยี่ยนมองมือที่เต็มไปด้วยรอยขีดข่วนและตุ่มพองจากการทำไร่ของเกอร่างบาง สลับกับกระบอกไม้ไผ่ที่ผูกเชือกมาอย่างตั้งใจ ลำคอของเขาพลันแห้งผาก ชายหนุ่มที่ใช้ชีวิตโดดเดี่ยวบนภูเขามานานหลายปี ไม่เคยมีใครทำอาหารมาเผื่อแผ่ ไม่เคยมีใครกล้าเข้าใกล้ หรือส่งยิ้มให้เขาอย่างจริงใจเช่นนี้มาก่อน

“ข้าไม่รับของตอบแทน” เซียวเหยี่ยนปฏิเสธเสียงแข็ง พยายามบังคับน้ำเสียงไม่ให้สั่นไหว

“รับไปเถอะน่า ถือว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกับที่ท่านช่วยขุดสมุนไพรต้นนี้ให้ข้าก็แล้วกัน” หลินอวี้ไม่ยอมแพ้ เขาก้าวเข้าไปประชิดตัว จับมือหนาที่หยาบกร้านของนายพรานขึ้นมา แล้วยัดกระบอกไม้ไผ่ใส่มือให้อย่างมัดมือชก

สัมผัสอุ่นๆ จากปลายนิ้วของเกอร่างบางทำเอาเซียวเหยี่ยนตัวแข็งทื่อราวกับถูกจุดสกัด

“เอาล่ะ ข้าต้องรีบลงเขาแล้ว ป่านนี้เด็กๆ คงชะเง้อคอรอแย่แล้ว ขอบคุณสำหรับสมุนไพรนะ ท่านพราน!” หลินอวี้ฉวยโอกาสตอนที่อีกฝ่ายกำลังตกตะลึง รีบหมุนตัวสะพายตะกร้า หันมาโบกมือให้ด้วยรอยยิ้มซุกซน ก่อนจะก้าวเดินจ้ำอ้าวลงจากเขาไปอย่างรวดเร็ว

เซียวเหยี่ยนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ สายตาคมกริบมองตามแผ่นหลังเล็กๆ ที่ค่อยๆ ห่างออกไปจนลับสายตา ก่อนจะก้มลงมองกระบอกไม้ไผ่ในมือ ความอบอุ่นจางๆ จากอาหารด้านในยังคงแผ่ซ่านผ่านเนื้อไม้ส่งมาถึงฝ่ามือ

เขาเดินกลับไปที่กระท่อมไม้ซอมซ่อของตนเอง ทรุดตัวลงนั่งบนแคร่ไม้ไผ่ นิ้วเรียวยาวแกะเชือกกล้วยและเปิดฝาใบตองออกอย่างเชื่องช้า

กลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปที่เคี่ยวจนงวด ผสมผสานกับความหอมหวานของหัวไชเท้าและเนื้อกระต่ายที่ตุ๋นจนเปื่อย ลอยขึ้นมาเตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นของเครื่องเทศราคาแพง ทว่ามันคือกลิ่นของ ‘ความใส่ใจ’ ที่เขาโหยหามาเนิ่นนาน

เซียวเหยี่ยนยกกระบอกไม้ไผ่ขึ้นซดน้ำซุปคำแรก รสชาติกลมกล่อมและหวานละมุนแผ่ซ่านไปทั่วกระพุ้งแก้ม ความอบอุ่นไหลลื่นลงสู่กระเพาะอาหาร ก่อนจะซึมลึกเข้าไปถึงก้อนเนื้อที่เต้นเป็นจังหวะอยู่ทางซ้ายของหน้าอก

นายพรานผู้เย็นชาและโดดเดี่ยว หลับตาลงช้าๆ ริมฝีปากหยักลึกที่มักจะเหยียดตรงเป็นเส้นขนานเสมอ บัดนี้กลับยกโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่งดงามเสียจนแสงตะวันยังต้องอาย

“รสชาติ... ไม่เลวเลยจริงๆ”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /4(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้ไม่ได้ขัดขืน เขาวางศีรษะซบลงบนลาดไหล่ของสามี ปล่อยให้น้ำหนักตัวบางส่วนพิงพิงไปกับแผงอกกว้างที่เปรียบเสมือนป้อมปราการอันปลอดภัยที่สุดในชีวิต สองมือเรียวสอดประสานทาบทับลงบนหลังมือใหญ่ที่โอบเอวตนเองอยู่รอยยิ้มที่งดงาม ละมุนละไม และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอันบริสุทธิ์ที่สุด ค่อยๆ เบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของเกอร่างบางเซียวเหยี่ยนก้มมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังซบไหล่ตนเอง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิดและโดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต บัดนี้สว่างไสวไปด้วยประกายแห่งความรักและความหวงแหน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปล่อยให้หัวใจสองดวงเต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว“ดีมาก! เป็นท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบที่สุด! ทุกคนอยู่นิ่งๆ นะข้าจะเริ่มตวัดพู่กันแล้ว!”อาจารย์จินตาวาว ร่างกายชราขยับเขยื้อนตวัดพู่กันลงบนกระดาษผ้าไหมอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหว ถ่ายทอดทุกอารมณ์ ทุกรอยยิ้ม และทุกสายใยความผูกพันของครอบครัวหกชีวิตลงบนผืนผ้าท่ามกลางความเงียบงันระหว่างรอวาดภาพ หลินอวี้ทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า ท้องฟ้าสีครามกระจ่างใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอุ่นซ่านอาบไล้ไปทั่วลานบ้านอิฐที่สร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของพวกเขาความทรงจำ

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /3(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้และเซียวเหยี่ยนค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม “รบกวนท่านอาจารย์จินแล้วขอรับ”อาจารย์จินลูบเคราตัวเองเบาๆ นัยน์ตาที่ผ่านการมองโลกมามาก กวาดมองสถาปัตยกรรมของเรือนอิฐสี่ประสานที่โอ่อ่า ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่สมาชิกครอบครัวสกุลหลินทั้งหกคน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าชรา“เถ้าแก่เถาบอกข้าว่า ครอบครัวของพวกท่านเป็นครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากสองมือ บัดนี้เมื่อข้าได้มาเห็นด้วยตาตนเอง ข้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความสุขที่แผ่ซ่านออกมาจากพวกท่าน... ช่างเป็นแบบวาดที่งดงามยิ่งนัก ข้าจะตั้งใจตวัดพู่กันให้ดีที่สุด”“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” หลินอวี้ยิ้มกว้างการจัดเตรียมมุมสำหรับวาดภาพใช้เวลาไม่นานนัก อาจารย์จินเลือกมุมลานหินหน้าเรือนหลัก โดยมีฉากหลังเป็นกำแพงอิฐที่มีลวดลายสลักสวยงาม และมองเห็นทิวทัศน์ของภูเขาที่เต็มไปด้วยต้นท้อกำลังออกผลอยู่ลิบๆ แสงแดดยามสายทำมุมกำลังดี ช่วยขับเน้นเงาและแสงสว่างให้มิติของภาพดูสมจริง“เอาล่ะ ทุกท่านเข้าไปยืนประจำที่ได้เลย ข้าขอจัดท่าทางให้สักเล็กน้อย” อาจารย์จินเดินไปยืนหลังขาตั้งภาพ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกความโกลา

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /2(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ฟึ่บ!ท่อนแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมสีแดงเข้ม เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่สายคาดเอวเส้นจิ๋วของทารกน้อย ช้อนร่างกลมป้อมที่กำลังคลานหนีขึ้นมาลอยหวืออยู่กลางอากาศอย่างง่ายดายราวกับอุ้มลูกแมวซื่อเป่าเบิกตากว้าง ขาป้อมๆ สองข้างยังคงเตะถีบสลับไปมากลางอากาศด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปสบตากับใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้จับกุมตนเอง“แอ้... ปาปา...” ทารกน้อยส่งเสียงเรียกบิดาอ้อแอ้ สองมือจิ๋วเอื้อมไปคว้าจับจมูกโด่งเป็นสันของเซียวเหยี่ยนอย่างไม่เกรงกลัวรังสีความน่าเกรงขามเลยสักนิดเซียวเหยี่ยนถอนหายใจยาว นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเย็นชาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและระอาใจ ชายหนุ่มรวบร่างของลูกชายคนเล็กมาอุ้มกระเตงไว้บนท่อนแขนอย่างชำนาญ มืออีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบน้ำลายที่มุมปากเล็กๆ ให้อย่างเบามือ“อย่ากวนแม่เจ้าให้มากนัก วันนี้แต่งตัวเสียหล่อเหลา ประเดี๋ยวเสื้อผ้าก็เปื้อนโคลนหมดหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุอย่างไม่จริงจังนัก ซื่อเป่าไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากโชว์ฟันซี่เล็กๆ ที่เพิ่งขึ้นมาสองซี่ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของบิดาอย่างออดอ้อนหลินอวี้เป่

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /1(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ตอนที่ 40 (ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุขกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บผ่านพ้นไป วสันตฤดูหวนคืนมาบรรจบอีกครา ทว่าปีนี้บรรยากาศของหมู่บ้านท้ายเขาช่างสว่างไสวและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาผิดไปจากทุกปีที่ผ่านมาสายลมยามสายหอบเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อและดอกซิ่งที่กำลังบานสะพรั่งเต็มตีนเขาพัดโชยเข้ามา ภูเขารกร้างที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลายเป็นอาณาจักรสีเขียวขจีที่ถูกจัดสรรอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคหบดีเซียวและคนงานนับร้อยชีวิต ต้นไม้ผลิดอกออกผล แปลงเพาะปลูกสมุนไพรเจริญงอกงาม เป็นดั่งขุมทรัพย์ที่หล่อเลี้ยงครอบครัวสกุลหลินให้มั่งคั่งขึ้นในทุกเมื่อเชื่อวันความงดงามของธรรมชาติภายนอก ช่างสอดคล้องกับความคึกคักวุ่นวายภายในเรือนอิฐสี่ประสานในเช้าวันนี้“หลินเอ้อร์เป่า! อยู่นิ่งๆ สิลูก! แม่ผูกพู่ห้อยเอวให้เจ้าไม่ได้แล้วเห็นหรือไม่ ประเดี๋ยวสายคาดก็เบี้ยวหรอก!”เสียงใสๆ ของหลินอวี้ดังแหวกลานบ้าน เกอร่างบางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเหลือบเงินกำลังย่อตัวลง จับไหล่ลูกชายคนกลางให้อยู่นิ่งๆ เอ้อร์เป่าในวัยที่โตขึ้นสวมชุดคุณชายสีน้ำเงินคราม ทว่าความซุกซนกลับไม่ได้

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /4: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    จากเกอม่ายที่ต้องทนหิวโซในกระท่อมดินโคลน บัดนี้กลายเป็นเจ้าของเรือนอิฐหลังใหญ่ เป็นนายจ้างของคนทั้งหมู่บ้าน และมีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์พร้อม หลินอวี้สูดกลิ่นหอมของดอกท้อเข้าปอดลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการเลี้ยงทารกน้อยมลายหายไปจนสิ้น“ตื่นแล้วหรือ”วงแขนแกร่งสอดเข้าโอบรัดรอบเอวบางจากด้านหลัง เซียวเหยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากการคุมงาน ดึงรั้งร่างของภรรยาเข้ามาแนบชิดแผงอกกว้าง คางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นสบู่หอมละมุนจากซอกคอขาวอย่างหลงใหล“ท่านพี่... เสื้อท่านเปื้อนอะไรน่ะขอรับ” หลินอวี้หันไปเห็นคราบสีขาวบนบ่าของสามีก็หลุดหัวเราะ “ท่านเดินตรวจงานคนงานทั้งที่เสื้อเปื้อนนมแหวะของซื่อเป่าเนี่ยนะ! โธ่... ความน่าเกรงขามของเถ้าแก่เซียวป่นปี้หมดแล้วกระมัง”“ใครกล้าหัวเราะข้า ข้าจะตัดค่าแรงมันครึ่งหนึ่ง” เซียวเหยี่ยนตอบหน้าตาย ทว่านัยน์ตากลับทอประกายขบขัน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ปล่อยให้พวกเขาทำงานไปเถิด เจ้าหิวหรือไม่ วันนี้ข้าจะเข้าครัวทำกับข้าวให้เจ้ากินเอง”“ท่านเนี่ยนะทำกับข้าว?” หลินอวี้เลิกคิ้วสูงอย่างไม่อยากเชื่อ“ข้าเรียนรู้วิธีตุ๋นหมูสามชั้นมาจากป้าหลี่แล้ว วันนี้ข้าจะทำหมูส

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /3: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้ ทำเอาบรรยากาศจอแจเงียบกริบลงทันที เซียวเหยี่ยนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองขบวนคนงานด้วยความเยือกเย็น รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาคนงานใหม่บางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความยำเกรงทว่า... ความน่าเกรงขามของมัจจุราชแห่งขุนเขา กลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยสิ่งเล็กๆ บนลาดไหล่กว้างป้าหลี่หันมาเห็นเข้าพอดี นางเบิกตากว้าง พยายามเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น สองมือยกขึ้นปิดปากแน่นเซียวเหยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง มองท่าทางแปลกประหลาดของลูกจ้าง “มีปัญหาอันใดป้าหลี่ คนงานไม่พอหรือ”“มะ... ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ เถ้าแก่” ป้าหลี่ละล่ำละลัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทว่าดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่ไหล่ขวาของชายหนุ่ม “เพียงแต่... เสื้อของเถ้าแก่...”นายพรานหนุ่มก้มหน้าลงมองตามสายตา ก่อนจะชะงักกึกบนเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเนื้อดี บริเวณลาดไหล่ขวา มีคราบสีขาวขุ่นดวงเบ้อเริ่มเกาะติดอยู่ แถมยังส่งกลิ่นคาวนมอ่อนๆ ลอยเตะจมูก มันคือ ‘คราบนมแหวะ’ ของเจ้าก้อนแป้งซื่อเป่าที่ฝากฝังเอาไว้ตอนที่เขาอุ้มพาดบ่าเรอเมื่อเช้านี้!คนงานรอบข้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status