Share

ตอนที่ 7 : เข้าเมืองครั้งแรก

last update Tanggal publikasi: 2026-10-23 14:53:16

ตอนที่ 7 : เข้าเมืองครั้งแรก

ท้องฟ้าเบื้องนอกยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงดาวกะพริบระยิบระยับล้อลมหนาวที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง หลินอวี้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00 - 04.59 น.) เขาขยับกายลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของเด็กๆ

มือเรียวหยิบห่อผ้าสีซีดที่บรรจุ ‘ความหวัง’ ของครอบครัวขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง เห็ดหลินจือแดงสามดอกและรากสมุนไพรเจ็ดใบหนึ่งดอกถูกห่อหุ้มด้วยใบตองและผ้าสะอาดอย่างแน่นหนาเพื่อรักษาสภาพให้สมบูรณ์ที่สุด หลินอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก วันนี้คือวันชี้ชะตา หากเขาสามารถเปลี่ยนของป่าเหล่านี้เป็นเงินก้อนแรกได้ ชีวิตของเด็กๆ ทั้งสามก็จะหลุดพ้นจากความอดอยากเสียที

“ต้าเป่า...” หลินอวี้แตะไหล่ลูกชายคนโตเบาๆ “ตื่นเถิดลูก เราต้องรีบไปขึ้นเกวียนที่หน้าหมู่บ้าน”

เด็กชายลืมตาขึ้นทันที เขาขยี้ตาไล่ความงัวเงีย ก่อนจะรีบพยักหน้าและลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวนอกที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน หลินอวี้หันไปดึงผ้าห่มคลุมอกให้เอ้อร์เป่าและเสี่ยวเป่าที่ยังคงหลับสนิท ก่อนหน้านี้เขาได้กำชับเอ้อร์เป่าไว้แล้วว่าวันนี้เขาจะพาพี่ใหญ่เข้าเมือง ให้ล็อคประตูบ้านให้แน่นหนาและห้ามออกไปวิ่งเล่นที่ไหนเด็ดขาด

สองแม่ลูกเดินฝ่าความมืดและความหนาวเย็นมุ่งหน้าไปยังลานกว้างหน้าหมู่บ้าน ที่นั่นมีเกวียนเทียมวัวของลุงหวังจอดรอรับส่งชาวบ้านที่จะนำของไปขายในตัวอำเภออยู่แล้ว หลินอวี้จ่ายค่าโดยสารด้วยเหรียญอีแปะสองเหรียญสุดท้ายที่ค้นเจอในบ้าน ก่อนจะพยุงต้าเป่าขึ้นไปนั่งหลบมุมอยู่บนเกวียน

ทว่าความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อสตรีวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยย่นจากการขมวดคิ้วก้าวขึ้นมาบนเกวียน นางคือ ‘ท่านป้าหลี่’ สตรีปากแจ๋วประจำหมู่บ้านที่มักจะสอดรู้สอดเห็นเรื่องของชาวบ้านไปทั่ว

ทันทีที่สายตาของป้าหลี่ปะทะเข้ากับร่างของหลินอวี้ ริมฝีปากที่ทาชาดสีแดงสดก็เบะออกทันที นางจงใจพูดด้วยระดับเสียงที่ดังพอจะให้ชาวบ้านคนอื่นบนเกวียนได้ยิน

“แหม ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็เกอม่ายบ้านสกุลหลินนี่เอง แต่งตัวซอมซ่อหอบตะกร้าเข้าเมืองแต่เช้าตรู่เช่นนี้ จะไปตามง้อขอคืนดีกับอดีตสามีหรืออย่างไร? ข่าวลือเขาบอกว่าจ้าวเหวินฉีสอบได้เป็นขุนนาง มีภรรยาใหม่เป็นถึงคุณหนูในเมืองร่ำรวยล้นฟ้า เขาคงไม่ชายตามองเกอที่ถูกทิ้งอย่างเจ้าหรอกกระมัง หรือว่า... จะเอาลูกไปขายทิ้งเพื่อหาเงินยาไส้เล่า?”

เสียงซุบซิบนินทาดังขึ้นรอบทิศ ต้าเป่าขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน สองมือเล็กกำหมัดบนตักจนสั่นเทิ้ม เด็กชายเตรียมจะอ้าปากเถียงเพื่อปกป้องมารดา ทว่าหลินอวี้กลับยกมือขึ้นแตะไหล่ลูกชายเบาๆ เป็นการห้ามปราม

หลินอวี้ไม่ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนที่เจ้าของร่างเดิมเคยทำ เขาเพียงแค่เงยหน้าขึ้น ริมฝีปากเหยียดเป็นรอยยิ้มเย็นชา ดวงตากลมโตหรี่ลงเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าของป้าหลี่

“ลมหนาวเช้านี้แรงนัก ท่านป้าหลี่ระวังจะเผลอกัดลิ้นตัวเองจนขาดนะขอรับ” น้ำเสียงของหลินอวี้ราบเรียบ นุ่มนวล ทว่าแฝงไปด้วยคมมีด “ข้าเข้าเมืองไปขายของป่า หาเงินมาเลี้ยงลูกด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย ไม่ได้ไปขอข้าวใครกิน แต่ได้ยินมาว่าเมื่อวานสามีของท่านเพิ่งจะเสียเงินไปที่บ่อนท้ายหมู่บ้านอีกแล้วไม่ใช่หรือ? แทนที่จะมาห่วงเรื่องสามีเก่าที่ตายไปจากชีวิตข้าแล้ว ท่านป้าควรเอาเวลาไปซ่อนข้าวสารในบ้านให้ดีเถิด ประเดี๋ยวสามีท่านจะแอบขโมยไปขายใช้หนี้พนันจนหมดเสียก่อน”

สิ้นประโยคนั้น เสียงซุบซิบก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที ใบหน้าของป้าหลี่เปลี่ยนจากสีแดงเป็นสีเขียวคล้ำ นางอ้าปากพะงาบๆ หวังจะด่าทอ แต่เมื่อเห็นสายตาเยาะเย้ยของชาวบ้านรอบข้างก็จำต้องหุบปากฉับ สะบัดหน้าหันไปทางอื่นด้วยความอับอาย

ต้าเป่าเงยหน้ามองมารดาด้วยดวงตาเบิกกว้างเป็นประกาย ท่านแม่ของเขาไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว ไม่เอาแต่นั่งร้องไห้หลบอยู่หลังลูกๆ แต่กลับกล้ายืนหยัดปกป้องพวกเขาราวกับต้นไม้ใหญ่ แผ่นหลังเล็กๆ ของเด็กชายจึงยืดตรงขึ้นอย่างภาคภูมิใจ

เกวียนเทียมวัวใช้เวลาเดินทางเกือบหนึ่งชั่วยาม ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูเมือง ลานสายตาของต้าเป่าเบิกกว้างเมื่อเห็นกำแพงอิฐสูงตระหง่านและฝูงชนที่เดินขวักไขว่ เสียงพ่อค้าแม่ขายตะโกนเรียกลูกค้า เสียงรถม้าวิ่งกระทบพื้นหิน และกลิ่นอายของความเจริญทำเอาเด็กชายบ้านป่าถึงกับตื่นตะลึงจนต้องกอดแขนหลินอวี้ไว้แน่น

“ไม่ต้องกลัวลูก ยืดอกเข้าไว้ เรามาขายของ ไม่ได้มาขโมยใคร” หลินอวี้กระชับมือลูกชายให้เดินตาม

เขาพาต้าเป่าเดินลัดเลาะไปตามถนนสายหลัก ไม่แวะเวียนตามแผงลอยข้างทาง แต่เป้าหมายคืออาคารไม้สองชั้นขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ใจกลางย่านการค้า ป้ายไม้สลักตัวอักษรสีทองอร่ามเขียนว่า ‘ร้านสมุนไพรและเหลาอาหารสกุลเถา’

ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู กลิ่นหอมของยาสมุนไพรก็ลอยมาปะทะจมูก ภายในร้านตกแต่งอย่างหรูหรา มีตู้ลิ้นชักเรียงรายสูงจรดเพดาน หลงจู๊วัยกลางคนกำลังยืนคิดบัญชีอยู่หลังเคาน์เตอร์ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเห็นสภาพเสื้อผ้าปะชุนของหลินอวี้และต้าเป่า หัวคิ้วก็ขมวดเข้าหากันทันที

“ที่นี่รับซื้อเฉพาะสมุนไพรชั้นดี ไม่รับซื้อเศษฟืนหรือวัชพืชริมทางหรอกนะ ไปๆ จะไปขอทานก็ไปหน้าร้านนู่น” หลงจู๊สะบัดมือไล่อย่างรำคาญ

ต้าเป่าหน้าเจื่อนลงทันที ทว่าหลินอวี้กลับยืนนิ่งไม่ไหวติง เขายืดแผ่นหลังตรง แววตาไม่มีความประหม่าแม้แต่น้อย

“หากหลินจือแดงป่าอายุนับสิบปี กับรากชีเยี่ยอีจือฮวาที่สมบูรณ์พร้อม ถือเป็นเศษฟืนในสายตาของท่าน... เช่นนั้นร้านสกุลเถาก็คงมีตาหามีแววไม่ ต้าเป่า ไปกันเถอะ เรานำของล้ำค่าเหล่านี้ไปขายให้ร้านสกุลหวังฝั่งตรงข้ามก็น่าจะได้ราคาดีไม่แพ้กัน”

พูดจบ หลินอวี้ก็จูงมือลูกชายหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากร้าน

“เดี๋ยวก่อน! ช้าก่อนแม่นาง... เอ่อ ช้าก่อนน้องชาย!”

เสียงทุ้มลึกแฝงความตื่นเต้นดังมาจากหลังม่านไม้ไผ่ ชายวัยกลางคนรูปร่างท้วม ใบหน้ายิ้มแย้มและมีแววตาเฉียบแหลมแบบพ่อค้าเดินกึ่งวิ่งออกมา เขาคือ ‘เถ้าแก่เถา’ เจ้าของกิจการแห่งนี้

“เมื่อครู่เจ้าบอกว่ามีหลินจือแดงป่า กับเจ็ดใบหนึ่งดอกงั้นหรือ? ขอดูของหน่อยได้หรือไม่” เถ้าแก่เถามองสำรวจร่างโปร่งบาง แม้จะแต่งกายซอมซ่อ แต่ท่าทางและวาจาฉะฉานเมื่อครู่ทำให้เขาไม่กล้าดูถูก

หลินอวี้หยุดฝีเท้า หันกลับมาเผชิญหน้าพลางคลี่ยิ้มบางๆ เขาค่อยๆ วางตะกร้าลงบนโต๊ะไม้สัก เปิดห่อผ้าออกอย่างทะนุถนอม ทันทีที่ดอกเห็ดสีน้ำตาลแดงเคลือบเงาขนาดเท่าฝ่ามือทั้งสามดอก และรากสมุนไพรอวบอ้วนปรากฏสู่สายตา เสียงสูดลมหายใจเข้าลึกก็ดังมาจากทั้งหลงจู๊และเถ้าแก่

เถ้าแก่เถารีบหยิบแว่นขยายอันเล็กออกมาส่องดูใกล้ๆ มือที่อวบอูมสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

“สวรรค์! ผิวดอกมันวาว สปอร์สมบูรณ์ ไม่ช้ำเลยแม้แต่น้อย นี่มันของชั้นเลิศ! และนี่...” เขาหยิบรากชีเยี่ยอีจือฮวาขึ้นมาหมุนดูรอบๆ เบิกตากว้างยิ่งกว่าเดิม “รากอวบอ้วนสมบูรณ์ รอยตัดแม่นยำเฉียบขาด ไม่มีรากฝอยฉีกขาดเลยแม้แต่เส้นเดียว! คนที่ขุดมันขึ้นมาต้องเป็นยอดฝีมือที่ชำนาญการใช้มีดและเข้าใจสมุนไพรอย่างลึกซึ้งแน่ๆ ขุมทรัพย์! นี่มันขุมทรัพย์ชัดๆ!”

หลินอวี้ลอบยิ้มในใจ ภาพของนายพรานหน้าดุที่ตวัดมีดสั้นเจาะดินเพียงไม่กี่ครั้งก็งัดรากสมุนไพรขึ้นมาได้อย่างหมดจดผุดขึ้นมาในหัว ‘ยอดฝีมือของท่านเถ้าแก่ ก็คือนายพรานป่าเถื่อนที่ด่าข้าว่าเกอไร้เรี่ยวแรงนั่นแหละ’

“ของสมบูรณ์เช่นนี้ เถ้าแก่เถาให้ราคาข้าได้เท่าใดหรือขอรับ” หลินอวี้เอ่ยถามเข้าประเด็น

เถ้าแก่เถาวางสมุนไพรลงอย่างเบามือ สายตาที่มองหลินอวี้เปลี่ยนจากพ่อค้ามองชาวบ้าน กลายเป็นสหายการค้าที่ทัดเทียม “หลินจือแดงป่าสามดอกนี้ ข้าให้สิบสองตำลึงเงิน ส่วนเจ็ดใบหนึ่งดอกที่สมบูรณ์แบบเช่นนี้ ข้าให้แปดตำลึงเงิน รวมเป็นยี่สิบตำลึงเงิน... เจ้ายินดีขายให้ข้าหรือไม่”

ยี่สิบตำลึงเงิน!

ต้าเป่าที่ยืนฟังอยู่เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา สำหรับชาวบ้านธรรมดา หนึ่งตำลึงเงิน (หนึ่งพันอีแปะ) ก็เพียงพอให้ครอบครัวกินอิ่มไปได้หลายเดือน แต่นี่คือยี่สิบตำลึงเงิน! มันคือความมั่งคั่งที่เด็กชายไม่เคยกล้าแม้แต่จะฝันถึง

หลินอวี้ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉย แม้ในใจจะตีลังกาโห่ร้องด้วยความดีใจไปแล้วสามรอบ เขารู้ดีว่าราคานี้เป็นธรรมและอาจจะสูงกว่าที่คาดไว้ด้วยซ้ำ

“ตกลงขอรับ ข้าขายให้ท่าน” หลินอวี้พยักหน้า ก่อนจะเอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจัง “แต่ข้ามีข้อเสนอเล็กน้อย หากวันหน้าข้าหาของป่าหายาก ผักป่าสดใหม่ หรือมีสูตรอาหารรสเลิศ ข้าจะนำมาเสนอให้เถ้าแก่เถาเป็นคนแรก เพียงแต่ท่านต้องให้ราคาที่เป็นธรรมแก่ข้าเช่นนี้ตลอดไป ท่านเห็นสมควรหรือไม่”

เถ้าแก่เถาลูบเคราตัวเอง หัวเราะร่วนด้วยความถูกใจ เกอผู้นี้ไม่ธรรมดา นอกจากจะไม่ตื่นตระหนกกับเงินก้อนโตแล้ว ยังรู้จักสร้างเส้นสายการค้าในระยะยาวอีกด้วย “ฮ่าๆๆ ย่อมได้! น้องชายช่างเจรจานัก หากเจ้ามีของดีมาอีก ข้าเถาหยวนผู้นี้รับรองว่าจะไม่กดราคาเจ้าแม้แต่อีแปะเดียว!”

ไม่กี่อึดใจต่อมา หลินอวี้ก็เดินออกจากร้านสมุนไพรพร้อมกับถุงผ้าที่หนักอึ้งไปด้วยก้อนเงินตำลึงและเหรียญทองแดงที่แลกปลีกมาไว้ใช้จ่าย

“ท่านแม่... พวกเรา... พวกเรารวยแล้วหรือขอรับ” ต้าเป่ากระซิบถามเสียงสั่น ขณะเดินเบียดตัวติดกับมารดา ราวกับกลัวว่าจะมีใครมาแย่งถุงเงินไป

“นี่ยังห่างไกลจากคำว่ารวยอีกลูก แต่มันคือจุดเริ่มต้นต่างหาก” หลินอวี้ขยี้ผมลูกชายด้วยความเอ็นดู “เอาล่ะ ในเมื่อเรามีเงินแล้ว วันนี้แม่จะพาเจ้าไปจับจ่ายใช้สอยให้เต็มที่ไปเลย!”

สองแม่ลูกมุ่งหน้าไปยังตรอกเสบียงอาหาร เป้าหมายแรกคือร้านขายข้าวสาร หลินอวี้ไม่แม้แต่จะปรายตามองข้าวหักๆ สีคล้ำ เขาชี้สั่งข้าวสารขาวเม็ดสวยสิบชั่ง (จิน) และแป้งสาลีเนื้อละเอียดอีกห้าชั่งทันที

จากนั้นก็พาต้าเป่าไปที่แผงขายเนื้อสัตว์ตรงหัวมุมถนน ก้อนเนื้อหมูที่แขวนเรียงรายทำเอาต้าเป่าลอบกลืนน้ำลายอึกใหญ่

“เถ้าแก่ ข้าขอหมูสามชั้นสับส่วนที่ชั้นไขมันกับเนื้อแดงสลับกันสวยๆ สักสามชั่งนะขอรับ เอาซี่โครงหมูตรงนั้นมาอีกชั่งหนึ่งด้วย” หลินอวี้สั่งเสียงใส

“ท่านแม่! เนื้อตั้งสามชั่ง มันแพงมากนะขอรับ!” ต้าเป่ากระตุกแขนเสื้อลนลาน ความตระหนี่ที่ฝังลึกจากความยากจนทำให้เด็กชายเสียดายเงิน

“เจ้ากับน้องกำลังโต ร่างกายต้องการไขมันกับเนื้อสัตว์มาบำรุงเยอะๆ จะได้มีแรงมาช่วยแม่ทำไร่ทำสวนอย่างไรเล่า เชื่อแม่เถอะ” หลินอวี้ยิ้มพลางจ่ายเงินรับห่อใบตองที่บรรจุเนื้อหมูชิ้นโตมาใส่ตะกร้า

จากนั้นเขาก็แวะซื้อเครื่องปรุงที่จำเป็น ทั้งเกลือป่นละเอียด ซีอิ๊ว น้ำมันงา และน้ำตาลกรวด ของเหล่านี้ราคาแพงเอาเรื่อง แต่หลินอวี้รู้ดีว่าหากมีเครื่องปรุงที่ครบครัน เขาจะสามารถถนอมอาหารและรังสรรค์เมนูอร่อยๆ ไปหลอกขายเถ้าแก่เถาเพื่อต่อยอดเงินได้อีกหลายเท่าตัว

ขณะที่กำลังเดินกลับไปที่จุดจอดเกวียนเทียมวัว สายตาของหลินอวี้ก็ไปสะดุดเข้ากับพ่อค้าชราที่กำลังเดินแบกเสาฟางเสียบไม้เสียบผลไม้สีแดงสดเคลือบน้ำตาลเงาวับ

“ถังหูลู่! ถังหูลู่หวานๆ กรอบๆ จ้า!”

ต้าเป่าเผลอหยุดเดิน ดวงตาจดจ้องมองผลซานจาเคลือบน้ำตาลเหล่านั้นอย่างไม่อาจละสายตา เด็กชาวบ้านป่าอย่างเขาเคยเห็นแต่ลูกคุณหนูในเมืองถือเดินกิน ไม่เคยได้ลิ้มรสความหวานกรอบนั้นเลยสักครั้ง ทว่าเพียงชั่วอึดใจ เด็กชายก็รีบก้มหน้าลงและกลืนน้ำลายลงคอ ฝืนดึงแขนมารดาให้เดินต่อ

“เรา... เรารีบกลับกันเถอะขอรับ เอ้อร์เป่ากับเสี่ยวเป่าคงรอแย่แล้ว”

หลินอวี้เห็นท่าทางนั้นก็รู้สึกปวดหนึบในหัวใจ เด็กคนนี้โตเกินวัยจนลืมไปว่าตัวเองก็ยังเป็นแค่เด็กสิบสองขวบที่ควรจะได้กินขนมหวานเหมือนคนอื่น เขาหยุดฝีเท้า ดึงมือลูกชายให้เดินตรงไปยังพ่อค้าขายถังหูลู่ทันที

“ท่านลุง ข้าเอาถังหูลู่สามไม้ขอรับ”

“ท่านแม่ ข้าไม่กิน! ข้าโตแล้ว ไม่กินขนมหลอกเด็กพวกนี้หรอกขอรับ!” ต้าเป่ารีบปฏิเสธหน้าดำหน้าแดง แต่สายตายังคงแอบเหล่มองไม้ถังหูลู่ที่ถูกยื่นมาตรงหน้า

หลินอวี้ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายัดไม้ถังหูลู่ใส่มือเล็กๆ ที่เต็มไปด้วยรอยด้านของลูกชาย “รับไปเถิดลูก นี่คือรางวัลที่เจ้าช่วยแม่ทำงานอย่างหนักมาตลอด แม่ซื้อฝากน้องๆ ด้วย เจ้าชิมดูก่อนสิว่ามันหวานพอจะถูกปากเสี่ยวเป่าหรือไม่”

ต้าเป่ามองถังหูลู่ในมือ น้ำแสงแดดตกกระทบเคลือบน้ำตาลจนเป็นประกาย เด็กชายค่อยๆ อ้าปากกัดลงไปบนผลซานจาลูกบนสุด

กร้วม!

เสียงน้ำตาลกรอบแตกกระจายในโพรงปาก ความหวานล้ำลึกแผ่ซ่านปะทะกับความเปรี้ยวอมหวานของผลไม้ เนื้อซานจานุ่มนวลละลายในปาก มันคือรสชาติของความสุขที่เขาไม่เคยได้สัมผัสมาก่อนในชีวิต

หยาดน้ำตาใสๆ ร่วงแหมะลงมาอาบแก้มเปื้อนฝุ่นของต้าเป่า เด็กชายรีบใช้หลังมือเช็ดมันออกลวกๆ พลางเคี้ยวตุ้ยๆ “หะ... หวานมากเลยขอรับท่านแม่ น้องๆ ต้องชอบมากแน่ๆ”

หลินอวี้ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกมาซับน้ำตาให้ลูกชายด้วยความอ่อนโยน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มกว้างที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

“กินให้อร่อยนะลูก ต่อจากนี้ไป ชีวิตของพวกเราจะมีแต่ความหวานสดใส ไม่มีวันต้องกลับไปกินน้ำข้าวก้นถังอีกแล้ว”

สองแม่ลูกหอบตะกร้าที่อัดแน่นไปด้วยข้าวสาร เนื้อสัตว์ และความหวังเต็มเปี่ยม เดินขึ้นเกวียนเทียมวัวเพื่อมุ่งหน้ากลับสู่บ้านท้ายหมู่บ้าน

หลินอวี้มองตะกร้าใส่หมูสามชั้นพลางเลียริมฝีปาก คืนนี้แหละ เขาจะทำ ‘หมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดง’ สูตรเด็ด ให้เจ้าก้อนแป้งทั้งสามกินจนพุงกางไปเลย

Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /4(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้ไม่ได้ขัดขืน เขาวางศีรษะซบลงบนลาดไหล่ของสามี ปล่อยให้น้ำหนักตัวบางส่วนพิงพิงไปกับแผงอกกว้างที่เปรียบเสมือนป้อมปราการอันปลอดภัยที่สุดในชีวิต สองมือเรียวสอดประสานทาบทับลงบนหลังมือใหญ่ที่โอบเอวตนเองอยู่รอยยิ้มที่งดงาม ละมุนละไม และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอันบริสุทธิ์ที่สุด ค่อยๆ เบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของเกอร่างบางเซียวเหยี่ยนก้มมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังซบไหล่ตนเอง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิดและโดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต บัดนี้สว่างไสวไปด้วยประกายแห่งความรักและความหวงแหน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปล่อยให้หัวใจสองดวงเต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว“ดีมาก! เป็นท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบที่สุด! ทุกคนอยู่นิ่งๆ นะข้าจะเริ่มตวัดพู่กันแล้ว!”อาจารย์จินตาวาว ร่างกายชราขยับเขยื้อนตวัดพู่กันลงบนกระดาษผ้าไหมอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหว ถ่ายทอดทุกอารมณ์ ทุกรอยยิ้ม และทุกสายใยความผูกพันของครอบครัวหกชีวิตลงบนผืนผ้าท่ามกลางความเงียบงันระหว่างรอวาดภาพ หลินอวี้ทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า ท้องฟ้าสีครามกระจ่างใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอุ่นซ่านอาบไล้ไปทั่วลานบ้านอิฐที่สร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของพวกเขาความทรงจำ

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /3(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้และเซียวเหยี่ยนค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม “รบกวนท่านอาจารย์จินแล้วขอรับ”อาจารย์จินลูบเคราตัวเองเบาๆ นัยน์ตาที่ผ่านการมองโลกมามาก กวาดมองสถาปัตยกรรมของเรือนอิฐสี่ประสานที่โอ่อ่า ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่สมาชิกครอบครัวสกุลหลินทั้งหกคน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าชรา“เถ้าแก่เถาบอกข้าว่า ครอบครัวของพวกท่านเป็นครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากสองมือ บัดนี้เมื่อข้าได้มาเห็นด้วยตาตนเอง ข้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความสุขที่แผ่ซ่านออกมาจากพวกท่าน... ช่างเป็นแบบวาดที่งดงามยิ่งนัก ข้าจะตั้งใจตวัดพู่กันให้ดีที่สุด”“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” หลินอวี้ยิ้มกว้างการจัดเตรียมมุมสำหรับวาดภาพใช้เวลาไม่นานนัก อาจารย์จินเลือกมุมลานหินหน้าเรือนหลัก โดยมีฉากหลังเป็นกำแพงอิฐที่มีลวดลายสลักสวยงาม และมองเห็นทิวทัศน์ของภูเขาที่เต็มไปด้วยต้นท้อกำลังออกผลอยู่ลิบๆ แสงแดดยามสายทำมุมกำลังดี ช่วยขับเน้นเงาและแสงสว่างให้มิติของภาพดูสมจริง“เอาล่ะ ทุกท่านเข้าไปยืนประจำที่ได้เลย ข้าขอจัดท่าทางให้สักเล็กน้อย” อาจารย์จินเดินไปยืนหลังขาตั้งภาพ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกความโกลา

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /2(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ฟึ่บ!ท่อนแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมสีแดงเข้ม เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่สายคาดเอวเส้นจิ๋วของทารกน้อย ช้อนร่างกลมป้อมที่กำลังคลานหนีขึ้นมาลอยหวืออยู่กลางอากาศอย่างง่ายดายราวกับอุ้มลูกแมวซื่อเป่าเบิกตากว้าง ขาป้อมๆ สองข้างยังคงเตะถีบสลับไปมากลางอากาศด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปสบตากับใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้จับกุมตนเอง“แอ้... ปาปา...” ทารกน้อยส่งเสียงเรียกบิดาอ้อแอ้ สองมือจิ๋วเอื้อมไปคว้าจับจมูกโด่งเป็นสันของเซียวเหยี่ยนอย่างไม่เกรงกลัวรังสีความน่าเกรงขามเลยสักนิดเซียวเหยี่ยนถอนหายใจยาว นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเย็นชาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและระอาใจ ชายหนุ่มรวบร่างของลูกชายคนเล็กมาอุ้มกระเตงไว้บนท่อนแขนอย่างชำนาญ มืออีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบน้ำลายที่มุมปากเล็กๆ ให้อย่างเบามือ“อย่ากวนแม่เจ้าให้มากนัก วันนี้แต่งตัวเสียหล่อเหลา ประเดี๋ยวเสื้อผ้าก็เปื้อนโคลนหมดหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุอย่างไม่จริงจังนัก ซื่อเป่าไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากโชว์ฟันซี่เล็กๆ ที่เพิ่งขึ้นมาสองซี่ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของบิดาอย่างออดอ้อนหลินอวี้เป่

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /1(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ตอนที่ 40 (ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุขกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บผ่านพ้นไป วสันตฤดูหวนคืนมาบรรจบอีกครา ทว่าปีนี้บรรยากาศของหมู่บ้านท้ายเขาช่างสว่างไสวและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาผิดไปจากทุกปีที่ผ่านมาสายลมยามสายหอบเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อและดอกซิ่งที่กำลังบานสะพรั่งเต็มตีนเขาพัดโชยเข้ามา ภูเขารกร้างที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลายเป็นอาณาจักรสีเขียวขจีที่ถูกจัดสรรอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคหบดีเซียวและคนงานนับร้อยชีวิต ต้นไม้ผลิดอกออกผล แปลงเพาะปลูกสมุนไพรเจริญงอกงาม เป็นดั่งขุมทรัพย์ที่หล่อเลี้ยงครอบครัวสกุลหลินให้มั่งคั่งขึ้นในทุกเมื่อเชื่อวันความงดงามของธรรมชาติภายนอก ช่างสอดคล้องกับความคึกคักวุ่นวายภายในเรือนอิฐสี่ประสานในเช้าวันนี้“หลินเอ้อร์เป่า! อยู่นิ่งๆ สิลูก! แม่ผูกพู่ห้อยเอวให้เจ้าไม่ได้แล้วเห็นหรือไม่ ประเดี๋ยวสายคาดก็เบี้ยวหรอก!”เสียงใสๆ ของหลินอวี้ดังแหวกลานบ้าน เกอร่างบางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเหลือบเงินกำลังย่อตัวลง จับไหล่ลูกชายคนกลางให้อยู่นิ่งๆ เอ้อร์เป่าในวัยที่โตขึ้นสวมชุดคุณชายสีน้ำเงินคราม ทว่าความซุกซนกลับไม่ได้

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /4: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    จากเกอม่ายที่ต้องทนหิวโซในกระท่อมดินโคลน บัดนี้กลายเป็นเจ้าของเรือนอิฐหลังใหญ่ เป็นนายจ้างของคนทั้งหมู่บ้าน และมีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์พร้อม หลินอวี้สูดกลิ่นหอมของดอกท้อเข้าปอดลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการเลี้ยงทารกน้อยมลายหายไปจนสิ้น“ตื่นแล้วหรือ”วงแขนแกร่งสอดเข้าโอบรัดรอบเอวบางจากด้านหลัง เซียวเหยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากการคุมงาน ดึงรั้งร่างของภรรยาเข้ามาแนบชิดแผงอกกว้าง คางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นสบู่หอมละมุนจากซอกคอขาวอย่างหลงใหล“ท่านพี่... เสื้อท่านเปื้อนอะไรน่ะขอรับ” หลินอวี้หันไปเห็นคราบสีขาวบนบ่าของสามีก็หลุดหัวเราะ “ท่านเดินตรวจงานคนงานทั้งที่เสื้อเปื้อนนมแหวะของซื่อเป่าเนี่ยนะ! โธ่... ความน่าเกรงขามของเถ้าแก่เซียวป่นปี้หมดแล้วกระมัง”“ใครกล้าหัวเราะข้า ข้าจะตัดค่าแรงมันครึ่งหนึ่ง” เซียวเหยี่ยนตอบหน้าตาย ทว่านัยน์ตากลับทอประกายขบขัน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ปล่อยให้พวกเขาทำงานไปเถิด เจ้าหิวหรือไม่ วันนี้ข้าจะเข้าครัวทำกับข้าวให้เจ้ากินเอง”“ท่านเนี่ยนะทำกับข้าว?” หลินอวี้เลิกคิ้วสูงอย่างไม่อยากเชื่อ“ข้าเรียนรู้วิธีตุ๋นหมูสามชั้นมาจากป้าหลี่แล้ว วันนี้ข้าจะทำหมูส

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /3: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้ ทำเอาบรรยากาศจอแจเงียบกริบลงทันที เซียวเหยี่ยนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองขบวนคนงานด้วยความเยือกเย็น รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาคนงานใหม่บางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความยำเกรงทว่า... ความน่าเกรงขามของมัจจุราชแห่งขุนเขา กลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยสิ่งเล็กๆ บนลาดไหล่กว้างป้าหลี่หันมาเห็นเข้าพอดี นางเบิกตากว้าง พยายามเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น สองมือยกขึ้นปิดปากแน่นเซียวเหยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง มองท่าทางแปลกประหลาดของลูกจ้าง “มีปัญหาอันใดป้าหลี่ คนงานไม่พอหรือ”“มะ... ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ เถ้าแก่” ป้าหลี่ละล่ำละลัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทว่าดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่ไหล่ขวาของชายหนุ่ม “เพียงแต่... เสื้อของเถ้าแก่...”นายพรานหนุ่มก้มหน้าลงมองตามสายตา ก่อนจะชะงักกึกบนเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเนื้อดี บริเวณลาดไหล่ขวา มีคราบสีขาวขุ่นดวงเบ้อเริ่มเกาะติดอยู่ แถมยังส่งกลิ่นคาวนมอ่อนๆ ลอยเตะจมูก มันคือ ‘คราบนมแหวะ’ ของเจ้าก้อนแป้งซื่อเป่าที่ฝากฝังเอาไว้ตอนที่เขาอุ้มพาดบ่าเรอเมื่อเช้านี้!คนงานรอบข้

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status