บททั้งหมดของ เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน: บทที่ 1 - บทที่ 10

ตอนที่ 1 : ทะลุมิติมาพร้อมความหิวลมหนาวเกรี้ยวกราดพัดลอดผ่านรอยแตกของผนังดินโคลน หอบเอาเกล็ดน้ำแข็งและกลิ่นอับชื้นของเชื้อราเข้ามาในห้องแคบซอมซ่อ ความเย็นยะเยือกเสียดแทงทะลุผ้าห่มฝ้ายเนื้อหยาบที่บางจนแทบไม่ต่างจากกระดาษ ซึมลึกเข้าสู่กระดูกจนร่างที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงเตาเก่าๆ สั่นสะท้านความเจ็บปวดแล่นริ้วตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ราวกับถูกรถบรรทุกสิบล้อบดขยี้ ทว่าสิ่งที่ทรมานยิ่งกว่าคือความแสบร้อนในกระเพาะอาหาร มันบีบรัดตัวอย่างรุนแรงจนขมุบขมิบ ร้องประท้วงด้วยความหิวโหยที่ทะลุขีดจำกัด‘หลินอวี้’ พยายามขยับเปลือกตาที่หนักอึ้ง เขาจำได้ว่าตัวเองเพิ่งจะปั่นต้นฉบับนิยายโต้รุ่งติดต่อกันมาสามคืนรวดเพื่อส่งให้ทันเส้นตาย ทันทีที่กดส่งอีเมลสำเร็จ หน้ามืด หัวใจก็เต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรงก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไปแต่ทำไมเขาถึงมานอนหนาวสั่นอยู่ที่นี่ได้? เพดานห้องเช่าของเขาไม่ใช่หลังคามุงจากที่ผุพังจนเห็นแสงลอดลงมาเป็นริ้วๆ แบบนี้สิ!ยังไม่ทันที่สมองจะได้ประมวลผลหาคำตอบ อาการปวดแปลบก็แล่นจี๊ดขึ้นมาที่ขมับพร้อมกับความทรงจำแปลกปลอมมากมายที่หลั่งไหลเข้ามาประหนึ่งเขื่อนแตก ภาพเหตุการณ์นับไม่ถ้วนฉายชัดใน

ตอนที่ 3 : หมูป่าและนายพรานหน้าดุแสงเงินแสงทองเพิ่งจะจับขอบฟ้า ทว่าความหนาวเย็นของช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิยังคงเกาะกุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของหมู่บ้าน น้ำค้างบนยอดหญ้าจับตัวเป็นเกล็ดน้ำแข็งบางๆ สะท้อนแสงแดดอ่อนจางที่พยายามสาดส่องทะลุเมฆครึ้มลงมาหลินอวี้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ไก่ยังไม่ทันโห่ เขาขยับตัวลุกจากเตียงเตาอย่างแผ่วเบาเพื่อไม่ให้เด็กน้อยทั้งสามที่กำลังนอนซุกตัวแลกไออุ่นกันต้องตื่นขึ้นมา ร่างกายของเขายังคงปวดเมื่อยร้าวไปถึงกระดูก แต่กระเพาะที่ว่างเปล่าเป็นตัวเร่งเร้าชั้นดีที่ทำให้เขาต้องสลัดความอ่อนแอทิ้งไปเมื่อคืนแม้ซุปผักจี้ฉ่ายจะช่วยประทังความหิวไปได้บ้าง แต่มันก็เป็นเพียงน้ำใสๆ ที่ย่อยสลายไปอย่างรวดเร็ว หากวันนี้เขาหาอาหารที่เป็นชิ้นเป็นอันมาเติมลงท้องไม่ได้ เด็กพวกนี้คงไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้นเดินแน่เขาจัดการต้มน้ำอุ่นในครัว รินใส่ชามบิ่นๆ ทิ้งไว้ให้เด็กๆ ได้ดื่มแก้กระหาย ก่อนจะเดินกลับเข้าไปในห้องนอนเพื่อปลุกบุตรชายคนโต“ต้าเป่า... ต้าเป่า ตื่นเถิดลูก” หลินอวี้แตะลงบนไหล่เล็กเบาๆเด็กชายวัยสิบสองปีลืมตาขึ้นแทบจะทันที แววตาสะลึมสะลือแปรเปลี่ยนเป็นตื่นตัวอย่างรวดเร็วราวกับนกป่าที่ระแวด

ตอนที่ 5 : พลิกฟื้นที่ดินสามไร่แสงอรุณรุ่งของเช้าวันใหม่สาดส่องลอดผ่านรอยโหว่ของหลังคาหญ้าคา กระทบลงบนใบหน้าหลับสนิทของเด็กชายทั้งสามคนที่นอนขดตัวซุกกอดกันอยู่บนเตียงเตา หลินอวี้ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างไปจากเมื่อวานอย่างสิ้นเชิง แม้กล้ามเนื้อทั่วร่างจะยังคงปวดหนึบจากการขึ้นเขาและเผชิญหน้ากับหมูป่า ทว่าเรี่ยวแรงที่เคยหดหายกลับฟื้นคืนมาอย่างน่าประหลาดคงต้องยกความดีความชอบให้กับสตูว์กระต่ายตุ๋นหัวไชเท้าป่าเมื่อคืน โปรตีนและสารอาหารที่ร่างกายห่างหายไปนานถูกเติมเต็ม กระเพาะที่เคยบีบรัดจนเจ็บปวดบัดนี้สงบลงแล้วหลินอวี้ขยับตัวลุกขึ้นอย่างแผ่วเบา จัดแจงดึงผ้าห่มผืนบางที่ร่นลงไปกองอยู่ปลายเท้าขึ้นมาคลุมทับหน้าอกให้ลูกชายทั้งสาม ก่อนจะเดินออกไปที่ห้องครัว เขาจัดการก่อไฟด้วยฟืนที่ต้าเป่าเก็บมาเตรียมไว้ให้ นำสตูว์กระต่ายที่เหลือจากเมื่อคืนมาอุ่นจนเดือดปุดๆ กลิ่นหอมฉุยของน้ำแกงและเนื้อสัตว์ลอยอวลไปเตะจมูกก้อนแป้งที่กำลังหลับใหลไม่นานนัก เสียงฝีเท้าเล็กๆ ก็ดังตึกตักมาจากหน้าประตูครัว เสี่ยวเป่ายืนขยี้ตาด้วยมือน้อยๆ ผมเผ้ายุ่งเหยิงชี้ฟูราวกับรังนก ตามมาด้วยเอ้อร์เป่าที่สูดจมูกฟุดฟิด แล

ตอนที่ 7 : เข้าเมืองครั้งแรกท้องฟ้าเบื้องนอกยังคงมืดสนิท มีเพียงแสงดาวกะพริบระยิบระยับล้อลมหนาวที่พัดผ่านช่องหน้าต่าง หลินอวี้ตื่นขึ้นมาตั้งแต่ยามอิ๋น (03.00 - 04.59 น.) เขาขยับกายลุกจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุดเพื่อไม่ให้รบกวนการนอนของเด็กๆมือเรียวหยิบห่อผ้าสีซีดที่บรรจุ ‘ความหวัง’ ของครอบครัวขึ้นมาตรวจสอบอีกครั้ง เห็ดหลินจือแดงสามดอกและรากสมุนไพรเจ็ดใบหนึ่งดอกถูกห่อหุ้มด้วยใบตองและผ้าสะอาดอย่างแน่นหนาเพื่อรักษาสภาพให้สมบูรณ์ที่สุด หลินอวี้สูดลมหายใจเข้าลึก วันนี้คือวันชี้ชะตา หากเขาสามารถเปลี่ยนของป่าเหล่านี้เป็นเงินก้อนแรกได้ ชีวิตของเด็กๆ ทั้งสามก็จะหลุดพ้นจากความอดอยากเสียที“ต้าเป่า...” หลินอวี้แตะไหล่ลูกชายคนโตเบาๆ “ตื่นเถิดลูก เราต้องรีบไปขึ้นเกวียนที่หน้าหมู่บ้าน”เด็กชายลืมตาขึ้นทันที เขาขยี้ตาไล่ความงัวเงีย ก่อนจะรีบพยักหน้าและลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายตัวนอกที่เต็มไปด้วยรอยปะชุน หลินอวี้หันไปดึงผ้าห่มคลุมอกให้เอ้อร์เป่าและเสี่ยวเป่าที่ยังคงหลับสนิท ก่อนหน้านี้เขาได้กำชับเอ้อร์เป่าไว้แล้วว่าวันนี้เขาจะพาพี่ใหญ่เข้าเมือง ให้ล็อคประตูบ้านให้แน่นหนาและห้ามออกไปวิ่งเล่นที่ไหนเด็ดขา

ตอนที่ 9 : ช่างซ่อมหลังคาจำเป็นท่ามกลางเสียงคำรามกึกก้องของพายุฝน เสียงฝีเท้าหนักๆ ที่ย่ำโคลนตรงเข้ามาใกล้ทำเอาหัวใจของหลินอวี้กระตุกวูบ สองแขนผอมบางกอดกระชับร่างของลูกชายทั้งสามที่ซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มแน่นขึ้นไปอีก สัญชาตญาณความเป็นแม่สั่งให้เขาระแวดระวังภัยอันตรายทุกรูปแบบที่อาจย่างกรายเข้ามาในยามวิกาลปัง!บานประตูไม้ไผ่ที่ผุพังถูกผลักออกอย่างแรงจนกระแทกผนังดินโคลน แสงอสนีบาตสว่างวาบขึ้นเบื้องหลัง เผยให้เห็นเงาร่างสูงใหญ่ตระหง่านยืนขวางอยู่ตรงกรอบประตู ลมกระโชกแรงพัดเอาหยาดฝนสาดกระเซ็นเข้ามาปะทะใบหน้า ทว่าเมื่อหลินอวี้เพ่งมองฝ่าความมืดสลัวและม่านฝนเข้าไป ดวงตาที่เคยสั่นไหวด้วยความหวาดกลัวกลับเบิกกว้างบุรุษผู้มาเยือนสวมชุดหนังสัตว์ที่เปียกชุ่มลู่แนบไปกับกล้ามเนื้อกำยำ บนบ่ากว้างของเขาแบกมัดหญ้าคาฟ่อนใหญ่ที่ถูกคลุมทับด้วยหนังหมีสีเข้มเพื่อกันน้ำฝน ส่วนมืออีกข้างหิ้วมัดฟืนแห้งที่ถูกห่อด้วยผ้ากระสอบอย่างแน่นหนา ใบหน้าคมเข้มดุดันเปรอะเปื้อนไปด้วยหยาดน้ำ มีเพียงดวงตาสีรัตติกาลคู่นั้นที่ยังคงทอประกายคมกริบ กวาดมองเข้ามาภายในห้องแคบๆ อย่างรวดเร็ว“ท่านพราน...” หลินอวี้เผลอครางเรียกชื่ออีกฝ