Share

ตอนที่ 8 : มื้ออร่อยและพายุฝน 2

last update publish date: 2026-11-09 19:01:38

มื้อค่ำวันนั้นเป็นมื้อที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในรอบหลายปีของบ้านสกุลหลิน ข้าวสวยเม็ดนุ่มสีขาวสะอาดถูกตักใส
Continue to read this book for free
Scan code to download App
Locked Chapter

Latest chapter

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /4(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้ไม่ได้ขัดขืน เขาวางศีรษะซบลงบนลาดไหล่ของสามี ปล่อยให้น้ำหนักตัวบางส่วนพิงพิงไปกับแผงอกกว้างที่เปรียบเสมือนป้อมปราการอันปลอดภัยที่สุดในชีวิต สองมือเรียวสอดประสานทาบทับลงบนหลังมือใหญ่ที่โอบเอวตนเองอยู่รอยยิ้มที่งดงาม ละมุนละไม และเปี่ยมล้นไปด้วยความสุขอันบริสุทธิ์ที่สุด ค่อยๆ เบ่งบานขึ้นบนใบหน้าของเกอร่างบางเซียวเหยี่ยนก้มมองเสี้ยวหน้าของคนที่กำลังซบไหล่ตนเอง นัยน์ตาสีรัตติกาลที่เคยมืดมิดและโดดเดี่ยวมาตลอดชีวิต บัดนี้สว่างไสวไปด้วยประกายแห่งความรักและความหวงแหน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอีกนิด ปล่อยให้หัวใจสองดวงเต้นประสานกันเป็นจังหวะเดียว“ดีมาก! เป็นท่วงท่าที่สมบูรณ์แบบที่สุด! ทุกคนอยู่นิ่งๆ นะข้าจะเริ่มตวัดพู่กันแล้ว!”อาจารย์จินตาวาว ร่างกายชราขยับเขยื้อนตวัดพู่กันลงบนกระดาษผ้าไหมอย่างรวดเร็วและพลิ้วไหว ถ่ายทอดทุกอารมณ์ ทุกรอยยิ้ม และทุกสายใยความผูกพันของครอบครัวหกชีวิตลงบนผืนผ้าท่ามกลางความเงียบงันระหว่างรอวาดภาพ หลินอวี้ทอดสายตามองออกไปเบื้องหน้า ท้องฟ้าสีครามกระจ่างใสไร้เมฆหมอก แสงแดดอุ่นซ่านอาบไล้ไปทั่วลานบ้านอิฐที่สร้างขึ้นมาจากหยาดเหงื่อแรงกายของพวกเขาความทรงจำ

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /3(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    หลินอวี้และเซียวเหยี่ยนค้อมศีรษะทำความเคารพอย่างนอบน้อม “รบกวนท่านอาจารย์จินแล้วขอรับ”อาจารย์จินลูบเคราตัวเองเบาๆ นัยน์ตาที่ผ่านการมองโลกมามาก กวาดมองสถาปัตยกรรมของเรือนอิฐสี่ประสานที่โอ่อ่า ก่อนจะเลื่อนมาหยุดอยู่ที่สมาชิกครอบครัวสกุลหลินทั้งหกคน รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าชรา“เถ้าแก่เถาบอกข้าว่า ครอบครัวของพวกท่านเป็นครอบครัวที่เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวาและสร้างเนื้อสร้างตัวขึ้นมาจากสองมือ บัดนี้เมื่อข้าได้มาเห็นด้วยตาตนเอง ข้าก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายแห่งความสุขที่แผ่ซ่านออกมาจากพวกท่าน... ช่างเป็นแบบวาดที่งดงามยิ่งนัก ข้าจะตั้งใจตวัดพู่กันให้ดีที่สุด”“ขอบพระคุณท่านอาจารย์” หลินอวี้ยิ้มกว้างการจัดเตรียมมุมสำหรับวาดภาพใช้เวลาไม่นานนัก อาจารย์จินเลือกมุมลานหินหน้าเรือนหลัก โดยมีฉากหลังเป็นกำแพงอิฐที่มีลวดลายสลักสวยงาม และมองเห็นทิวทัศน์ของภูเขาที่เต็มไปด้วยต้นท้อกำลังออกผลอยู่ลิบๆ แสงแดดยามสายทำมุมกำลังดี ช่วยขับเน้นเงาและแสงสว่างให้มิติของภาพดูสมจริง“เอาล่ะ ทุกท่านเข้าไปยืนประจำที่ได้เลย ข้าขอจัดท่าทางให้สักเล็กน้อย” อาจารย์จินเดินไปยืนหลังขาตั้งภาพ หยิบพู่กันขึ้นมาจุ่มหมึกความโกลา

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /2(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ฟึ่บ!ท่อนแขนแกร่งที่อัดแน่นไปด้วยมัดกล้ามภายใต้แขนเสื้อผ้าไหมสีแดงเข้ม เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่สายคาดเอวเส้นจิ๋วของทารกน้อย ช้อนร่างกลมป้อมที่กำลังคลานหนีขึ้นมาลอยหวืออยู่กลางอากาศอย่างง่ายดายราวกับอุ้มลูกแมวซื่อเป่าเบิกตากว้าง ขาป้อมๆ สองข้างยังคงเตะถีบสลับไปมากลางอากาศด้วยความงุนงง ก่อนจะหันไปสบตากับใบหน้าคมเข้มของบุรุษผู้จับกุมตนเอง“แอ้... ปาปา...” ทารกน้อยส่งเสียงเรียกบิดาอ้อแอ้ สองมือจิ๋วเอื้อมไปคว้าจับจมูกโด่งเป็นสันของเซียวเหยี่ยนอย่างไม่เกรงกลัวรังสีความน่าเกรงขามเลยสักนิดเซียวเหยี่ยนถอนหายใจยาว นัยน์ตาสีรัตติกาลที่มักจะเย็นชาเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้อื่น บัดนี้ทอประกายอ่อนโยนและระอาใจ ชายหนุ่มรวบร่างของลูกชายคนเล็กมาอุ้มกระเตงไว้บนท่อนแขนอย่างชำนาญ มืออีกข้างหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาซับคราบน้ำลายที่มุมปากเล็กๆ ให้อย่างเบามือ“อย่ากวนแม่เจ้าให้มากนัก วันนี้แต่งตัวเสียหล่อเหลา ประเดี๋ยวเสื้อผ้าก็เปื้อนโคลนหมดหรอก” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยดุอย่างไม่จริงจังนัก ซื่อเป่าไม่สะทกสะท้าน ซ้ำยังหัวเราะเอิ๊กอ๊ากโชว์ฟันซี่เล็กๆ ที่เพิ่งขึ้นมาสองซี่ ซุกหน้าลงกับแผงอกกว้างของบิดาอย่างออดอ้อนหลินอวี้เป่

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 40 /1(ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุข

    ตอนที่ 40 (ตอนจบ) : ภาพวาดแห่งความสุขกาลเวลาหมุนเวียนเปลี่ยนผ่านดั่งสายน้ำที่ไม่เคยไหลย้อนกลับ ฤดูหนาวอันหนาวเหน็บผ่านพ้นไป วสันตฤดูหวนคืนมาบรรจบอีกครา ทว่าปีนี้บรรยากาศของหมู่บ้านท้ายเขาช่างสว่างไสวและเต็มไปด้วยชีวิตชีวาผิดไปจากทุกปีที่ผ่านมาสายลมยามสายหอบเอากลิ่นหอมหวานของดอกท้อและดอกซิ่งที่กำลังบานสะพรั่งเต็มตีนเขาพัดโชยเข้ามา ภูเขารกร้างที่เคยเงียบเหงา บัดนี้กลายเป็นอาณาจักรสีเขียวขจีที่ถูกจัดสรรอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยด้วยฝีมือของคหบดีเซียวและคนงานนับร้อยชีวิต ต้นไม้ผลิดอกออกผล แปลงเพาะปลูกสมุนไพรเจริญงอกงาม เป็นดั่งขุมทรัพย์ที่หล่อเลี้ยงครอบครัวสกุลหลินให้มั่งคั่งขึ้นในทุกเมื่อเชื่อวันความงดงามของธรรมชาติภายนอก ช่างสอดคล้องกับความคึกคักวุ่นวายภายในเรือนอิฐสี่ประสานในเช้าวันนี้“หลินเอ้อร์เป่า! อยู่นิ่งๆ สิลูก! แม่ผูกพู่ห้อยเอวให้เจ้าไม่ได้แล้วเห็นหรือไม่ ประเดี๋ยวสายคาดก็เบี้ยวหรอก!”เสียงใสๆ ของหลินอวี้ดังแหวกลานบ้าน เกอร่างบางในชุดผ้าไหมสีฟ้าอ่อนเหลือบเงินกำลังย่อตัวลง จับไหล่ลูกชายคนกลางให้อยู่นิ่งๆ เอ้อร์เป่าในวัยที่โตขึ้นสวมชุดคุณชายสีน้ำเงินคราม ทว่าความซุกซนกลับไม่ได้

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /4: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    จากเกอม่ายที่ต้องทนหิวโซในกระท่อมดินโคลน บัดนี้กลายเป็นเจ้าของเรือนอิฐหลังใหญ่ เป็นนายจ้างของคนทั้งหมู่บ้าน และมีครอบครัวที่อบอุ่นสมบูรณ์พร้อม หลินอวี้สูดกลิ่นหอมของดอกท้อเข้าปอดลึกๆ ความเหนื่อยล้าจากการเลี้ยงทารกน้อยมลายหายไปจนสิ้น“ตื่นแล้วหรือ”วงแขนแกร่งสอดเข้าโอบรัดรอบเอวบางจากด้านหลัง เซียวเหยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากการคุมงาน ดึงรั้งร่างของภรรยาเข้ามาแนบชิดแผงอกกว้าง คางสากเกยลงบนลาดไหล่เนียน สูดดมกลิ่นสบู่หอมละมุนจากซอกคอขาวอย่างหลงใหล“ท่านพี่... เสื้อท่านเปื้อนอะไรน่ะขอรับ” หลินอวี้หันไปเห็นคราบสีขาวบนบ่าของสามีก็หลุดหัวเราะ “ท่านเดินตรวจงานคนงานทั้งที่เสื้อเปื้อนนมแหวะของซื่อเป่าเนี่ยนะ! โธ่... ความน่าเกรงขามของเถ้าแก่เซียวป่นปี้หมดแล้วกระมัง”“ใครกล้าหัวเราะข้า ข้าจะตัดค่าแรงมันครึ่งหนึ่ง” เซียวเหยี่ยนตอบหน้าตาย ทว่านัยน์ตากลับทอประกายขบขัน ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น “ปล่อยให้พวกเขาทำงานไปเถิด เจ้าหิวหรือไม่ วันนี้ข้าจะเข้าครัวทำกับข้าวให้เจ้ากินเอง”“ท่านเนี่ยนะทำกับข้าว?” หลินอวี้เลิกคิ้วสูงอย่างไม่อยากเชื่อ“ข้าเรียนรู้วิธีตุ๋นหมูสามชั้นมาจากป้าหลี่แล้ว วันนี้ข้าจะทำหมูส

  • เกิดใหม่เป็นหม้ายลูกสาม และมีสามีเป็นนายพราน   ตอนที่ 39 /3: ชีวิตสโลว์ไลฟ์ที่แสนวุ่นวาย

    ตึก... ตึก...เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาใกล้ ทำเอาบรรยากาศจอแจเงียบกริบลงทันที เซียวเหยี่ยนเดินเอามือไพล่หลังเข้ามาตรวจตราความเรียบร้อย นัยน์ตาสีรัตติกาลกวาดมองขบวนคนงานด้วยความเยือกเย็น รังสีอำมหิตที่แผ่ซ่านออกมาทำเอาคนงานใหม่บางคนถึงกับลอบกลืนน้ำลายด้วยความยำเกรงทว่า... ความน่าเกรงขามของมัจจุราชแห่งขุนเขา กลับถูกทำลายลงอย่างย่อยยับด้วยสิ่งเล็กๆ บนลาดไหล่กว้างป้าหลี่หันมาเห็นเข้าพอดี นางเบิกตากว้าง พยายามเม้มริมฝีปากกลั้นหัวเราะจนไหล่สั่น สองมือยกขึ้นปิดปากแน่นเซียวเหยี่ยนขมวดคิ้วยุ่ง มองท่าทางแปลกประหลาดของลูกจ้าง “มีปัญหาอันใดป้าหลี่ คนงานไม่พอหรือ”“มะ... ไม่มีปัญหาเจ้าค่ะ เถ้าแก่” ป้าหลี่ละล่ำละลัก พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ ทว่าดวงตากลับจ้องเขม็งไปที่ไหล่ขวาของชายหนุ่ม “เพียงแต่... เสื้อของเถ้าแก่...”นายพรานหนุ่มก้มหน้าลงมองตามสายตา ก่อนจะชะงักกึกบนเสื้อผ้าฝ้ายสีเทาเข้มเนื้อดี บริเวณลาดไหล่ขวา มีคราบสีขาวขุ่นดวงเบ้อเริ่มเกาะติดอยู่ แถมยังส่งกลิ่นคาวนมอ่อนๆ ลอยเตะจมูก มันคือ ‘คราบนมแหวะ’ ของเจ้าก้อนแป้งซื่อเป่าที่ฝากฝังเอาไว้ตอนที่เขาอุ้มพาดบ่าเรอเมื่อเช้านี้!คนงานรอบข้

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status