บทที่ 4 ฮ่องเต้จิ้งอู่

ตำหนักเฉียนชิงกงศูนย์กลางแห่งอำนาจสูงสุดของแผ่นดินต้าหลิง เป็นที่ประทับของฮ่องเต้จิ้งอู่ผู้ทรงอำนาจและเยือกเย็น ตั้งอยู่ลึกที่สุดภายในเขตพระราชวังชั้นใน ตัวตำหนักหันหน้าไปทางทิศใต้หลังพิงภูเขามองออกไปเห็นแนวหลังคาพระตำหนักน้อยใหญ่เรียงลดหลั่นลงไปจนสุดกำแพงวัง หลังคามุงกระเบื้องเคลือบสีเหลืองทองอร่าม สัญลักษณ์แห่งราชันย์ผู้เป็นศูนย์กลางฟ้าและดิน เมื่อแสงอาทิตย์ยามรุ่งสาดต้อง กระเบื้องเหล่านั้นสะท้อนแสงวับวาวราวเปลวเพลิงแห่งบัลลังก์

หน้าตำหนักมีลานหินอ่อนกว้างใหญ่เรียงด้วยหินขาวจากภูผาหลวง เสาหินมังกรแกะสลักสองข้างประตูยืนตระหง่าน เงามังกรพันเกลียวดูราวกับจะทะยานขึ้นสู่เมฆทุกครั้งที่ลมพัด พื้นลานถูกขัดจนสะอาดสะท้อนเงาเมฆบนฟ้าได้ชัดราวกระจก

ภายในตำหนักกลิ่นกำยานจันทน์หอมอ่อนลอยอบอวล แสงไฟจากโคมทองส่องสว่างอบอุ่นแต่ไม่จ้า ผ้าม่านไหมสีเลือดนกพับระย้าอยู่เหนือบัลลังก์มังกร ซึ่งแกะจากไม้จันทน์แดงชิ้นเดียวทั้งแท่ง ลวดลายมังกรเก้าองค์พันรอบพนักบัลลังก์ ดวงตาแต่ละตาคมกริบราวกำลังจ้องผู้มาเข้าเฝ้า

พื้นตำหนักปูด้วยไม้หอมที่ขัดจนเงามันเรียบสนิท ด้านหลังบัลลังก์เป็นฉากจิตรกรรมภูผาและทะเลเมฆ เขียนด้วยหมึกทองและครามเข้ม แสดงถึงความหมายฟ้าดินคู่ราชัน ข้างบัลลังก์ตั้งโต๊ะทรงกลมสำหรับวางฎีกา ข้างโต๊ะมีกระถางธูปหยกขาวขนาดใหญ่ควันลอยบาง ๆ ไม่เคยดับ

ที่มุมห้องมีตั่งไม้สำหรับอ่านฎีกาและโต๊ะทรงเตี้ยซึ่งฮ่องเต้ใช้เขียนลายพระหัตถ์ พู่กันทองคำและหมึกดำบรรจุอยู่ในกล่องแกะลายเมฆมังกร ฝีมือช่างหลวงระดับสูงสุด เวลากลางวันแสงแดดลอดผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุลายเมฆ มอบเงาอ่อนพาดลงบนพื้นให้ดูราวภาพวาดเคลื่อนไหว ส่วนยามค่ำ ยามที่ลมพัดผ้าม่านพลิ้ว เสียงระฆังลมทองคำจากชายคาดังแผ่ว แว่วก้องในตำหนักอันสงบจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจขององค์เหนือหัว

เฉียนชิงกงจึงมิใช่เพียงตำหนักที่งดงามโอฬาร แต่เป็นสถานที่ที่เวลาหยุดนิ่ง ทุกลมหายใจภายในล้วนอยู่ใต้รัศมีอำนาจของผู้หนึ่งเดียวในใต้หล้า ยามเช้าแห่งฤดูใบไม้ร่วงฟ้าด้านนอกยังคลุมด้วยหมอกบาง เสียงฆ้องประกาศเวลาที่ประตูวังดังสะท้อนก้องไปทั่วอาณาบริเวณ พระลานหน้าตำหนักเฉียนชิงกงเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงรองเท้ากำมะหยี่ของขันทีที่ก้าวเรียงจังหวะอย่างเป็นระเบียบ

องค์หญิงหลิงเซียงก้าวลงจากเกี้ยวอย่างสง่างาม นางสวมฉลองพระองค์สีขาวปักดิ้นเงินเรียบสงบแต่เปี่ยมด้วยศักดิ์ ดวงหน้างามสงบ ทว่าดวงตาแฝงแววระวัง เมื่อมองเห็นบานประตูไม้แกะสลักมังกรเก้าตัวที่เบื้องหน้า ประตูแห่งอำนาจที่ไม่เคยเปิดต้อนรับใครง่าย ๆ

“เชิญองค์หญิง พ่ะย่ะค่ะ”

ผู้ดูแลเฉียนชิงกงประสานมือโค้งศีรษะ นำทางเข้าไปด้วยท่าทีสำรวม ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ห้องโถงใหญ่ กลิ่นกำยานจันทน์ลอยอ้อยอิ่ง แสงจากโคมทองสะท้อนบัลลังก์มังกรกลางห้องจนวาวราวเปลวไฟ ด้านหลังม่านไหมสีเลือดนก เงาของบุรุษผู้หนึ่งปรากฏชัด แผ่รัศมีเยือกเย็นที่ทำให้แม้แต่ลมหายใจยังต้องแผ่วลง

“ถวายบังคมเพคะ” หลิงเซียง

หลิงเซียงคุกเข่าลงช้า ๆ เสียงกระดูกข้อเข่ากระทบพื้นไม้ดังเบา แต่ก้องในอกของนางเอง ม่านไหมขยับเล็กน้อย เสียงทุ้มต่ำแต่ชัดเจนเอ่ยขึ้น

“ลุกขึ้นเถิด หลิงเซียง” จิ้งอู่

นางเงยหน้าขึ้นช้า ๆ ฮ่องเต้จิ้งอู่ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์เฉียบเย็น ดวงเนตรคมวาวราวเหล็กในราตรี พระอังสาสวมอาภรณ์มังกรทองที่สะท้อนแสงไฟชวนให้ผู้มองรู้สึกทั้งเกรงกลัวและยำเกรง

“ฝ่าบาททรงมีพระบัญชาเรียกหม่อมฉันเข้าเฝ้า มิทราบว่าทรงมีพระประสงค์สิ่งใดเพคะ” หลิงเซียง

เสียงของหลิงเซียงสงบนิ่ง แต่ภายในอกเต้นแรงราวกลองศึก เพราะฮ่องเต้จิ้งอู่นั้นรูปงามตามที่บันทึกในหนังสือเลย

“เจ้ารู้ดีอยู่แล้ว” จิ้งอู่

พระสุรเสียงเรียบเย็นแต่แฝงแววเหนื่อยล้า

“ข่าวจากตำหนักไฉ่หง ข้ามิอาจเพิกเฉย” จิ้งอู่

หลิงเซียงหลุบพระเนตรลง

“หม่อมฉันมิได้ปฏิเสธเพคะ หากฝ่าบาทหมายถึงข้าวของในที่เสด็จทิ้งไว้นั้น หม่อมฉันเพียงรักษาสิ่งที่อดีตฮองเฮาทรงฝากไว้” หลิงเซียง

“ข้าไม่ได้หมายถึงเรื่องนั้น ข้าหมายถึงการกระทำของเจ้าต่างหาก เจ้าอะไรอยู่ถึงได้คิดจะปลิดชีพตัวเอง หรือเป็นเพราะชายเป็นพี่ชายที่ไม่มีดี ดูแลเจ้าไม่ดีจนเจ้าอยากที่จะ...ช่างมันเถอะข้าไม่พูดเรื่องนี้อีก” จิ้งอู่

จิ้งอู่ทรงทอดพระเนตรตรงมา แววตานั้นลึกจนยากหยั่งถึง

“เจ้ารู้หรือไม่ ว่าสิ่งที่เจ้าทำอาจเปลี่ยนชะตาทั้งแผ่นดิน” จิ้งอู่

หลิงเซียงเม้มริมฝีปาก พระอุณหภูมิในห้องราวกับลดลงทันที เสียงกำยานแตกเบา ๆ ดังในความเงียบ

“หม่อมฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นเพคะ เพียงแต่…วันนั้นมีคนจับตัวหม่อมฉันไปแล้วจัดฉากว่าหม่อมฉันข้าตัวตายเพค่ะ” หลิงเซียง

ฮ่องเต้จิ้งอู่ทอดพระเนตรอยู่นาน ก่อนจะตรัสเสียงเบา

“เเรื่องนั้นข้ารู้แล้ว ข้ากำลังให้พี่สามเจ้ากับศาลต้าเว่ยสืบอยู่ ระหว่างเจ้าก็ห้ามออกจากตำหนักไฉ่หงไปไหนโดยลำพังเด็ด” จิ้งอู่

“เพค่ะ” หลิงเซียง

รับคำเสร็จหลิงเซียงก็รีบออกไปทันที ฮ่องเต้จิ้งอู่ทอดพระเนตรมองตามหลังพระขนิษฐาเพียงพระองค์ครู่หนึ่ง แล้วพระพักตร์แปรเป็นอ่อนลงเพียงเล็กน้อย ก่อนจะตรัสกับขันทีข้างกาย

“หลิวกงกง สั่งหมอจัดยาบำรุงให้น้องเก้าด้วย สั่งห้องครัวหลวงทำอาหารบำร่างกายให้หลิงเซียงอย่าได้ขาด” จิ้งอู่

ฮ่องเต้จิ้งอู่บุรุษผู้ถืออำนาจสูงสุดแห่งแผ่นดินต้าหลิง พระรูปโฉมของพระองค์เป็นสิ่งที่ใครเห็นแล้วไม่มีวันลืมได้ ทั้งงดงามและน่าเกรงกลัวในเวลาเดียวกัน พระพักตร์ของพระองค์คมสลักราวมีดแกะจากหยกดำ คิ้วเข้มคมเฉียงเหนือดวงเนตรลึกดุจบึงมืดในราตรี ดวงตาคู่นั้นเยือกเย็นราวน้ำแข็ง แต่หากมองนานเข้า จะรู้ว่ามีเปลวเพลิงบางอย่างซ่อนอยู่ในนั้น เปลวเพลิงแห่งความมุ่งมั่นและความโหดเหี้ยมที่พร้อมเผาผลาญทุกสิ่งเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ

สันจมูกโด่งตรงรับกับแนวกรามแข็งกร้าว ริมพระโอษฐ์บางที่มักปิดสนิททำให้ยากจะคาดเดาความคิดเบื้องหลัง เสี้ยวรอยยิ้มของพระองค์ไม่เคยอ่อนโยน มันคือรอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนในท้องพระโรงต้องคุกเข่าลงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อพระองค์ทรงสวมอาภรณ์มังกรทอง ยามแสงจากโคมส่องต้อง เงาของลายดิ้นมังกรที่พาดบนพระอังสาจะวาวราวสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหว พระอิริยาบถสงบเยือก แต่ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยพลังอำนาจอันดุดัน ราวพยัคฆ์ที่อยู่ในร่างราชัน ผิวพระวรกายขาวแต่ไม่ซีดเป็นขาวแบบหยกเนื้อแข็ง เย็นและแฝงความแข็งแกร่ง เส้นผมดำขลับยาวประบ่ามักรวบขึ้นด้วยปิ่นทองรูปมังกร บางครั้งปอยผมเล็ก ๆ ที่หลุดออกมาเคลื่อนไหวตามลมก็ยิ่งเพิ่มเสน่ห์อันอันตรายให้พระองค์

ผู้คนในวังกล่าวกันว่ายามพระองค์นิ่ง เหมือนภูผาที่ไม่มีผู้ใดข้ามได้แต่ยามพระองค์กริ้ว ดุจสายฟ้าที่ผ่าฟ้า ทั้งวังเงียบลงในลมหายใจเดียว และแม้แต่ผู้กล้าที่สุด เมื่อสบพระเนตรกับฮ่องเต้จิ้งอู่ ก็ไม่อาจทนมองได้นานนัก เพราะใต้ความหล่อเหลาคมคายของพระองค์นั้น แฝงไว้ด้วยรัศมีของราชันผู้เปื้อนเลือด ชายผู้ขึ้นสู่บัลลังก์ด้วยทั้งอุบาย ดาบ และความโดดเดี่ยว เสน่ห์ของพระองค์จึงมิใช่ความงาม หากแต่เป็นความอันตรายที่งดงามจนไม่มีใครกล้าขัดใจ