บทที่ 6 ออกนอกวังครั้งแรก

ยามเฉินแสงอาทิตย์อ่อน ๆ ทาบยอดหลังคากระเบื้องเคลือบสีทองนอกวังหลวง รถม้าสีเรียบจอดอยู่หน้าตลาดตะวันออก ผู้คนพลุกพล่าน กลิ่นขนมอบและผลไม้สดลอยคลุ้งในอากาศ

 

องค์หญิงหลิงเซียงทรงสวมอาภรณ์ผ้าฝ้ายสีงาช้าง ปิดพระพักตร์ไว้ด้วยผ้าคลุมบางเบา มีเพียงห่าวเฉิงและเฟิงหวงติดตามอยู่ห่าง ๆ ในคราบข้ารับใช้ธรรมดา

 

“ตลาดนี้ช่างครึกครื้นนัก” หลิงเซียง

พระสุรเสียงแผ่วแต่แฝงรอยยิ้มบาง 

“ข้าจำได้ว่าเมื่อครั้งยังเด็ก พระมารดาเคยพาข้ามาซื้อแป้งข้าวหอมเพื่อนำไปทำขนมดอกเหมย” หลิงเซียง

 

เฟิงหวงเอ่ยเบา ๆ พลางเหลือบมองรอบตัว 

“ห่าวเฉิง ข้าเห็นร้านขนมฝั่งโน้นมีคนแน่นไม่ขาดสาย ดูท่าจะมีชื่อเสียงไม่น้อย” เฟิงหวง

 

ห่าวเฉินยกมือแตะด้ามดาบที่ซ่อนใต้เสื้อคลุม พลางตอบ 

“แม้เพียงตลาดเล็ก ๆ ก็ยังมิอาจวางใจได้ ขอให้พระองค์ทรงอยู่ใกล้ข้าพเจ้าอย่าห่างนัก” ห่าวเฉิน

 

องค์หญิงทรงหัวเราะเบา ๆ 

“พี่จริงจังเกินไปนักห่าวเฉิง ข้าเพียงจะซื้อแป้งข้าวกับถั่วแดงเท่านั้น มิได้คิดก่อศึก” หลิงเซียง

 

พระสุรเสียงนั้นอ่อนโยนแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ ห่าวเฉิงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค้อมศีรษะ 

“พ่ะย่ะค่ะ หากเช่นนั้น กระหม่อมจะคอยเฝ้าอยู่ใกล้ ๆ” ห่าวเฉิง

 

พระเนตรขององค์หญิงทอดมองร้านขนมเล็ก ๆ ที่หญิงชรากำลังนวดแป้งอยู่ 

“กลิ่นแป้งหอมดั่งความทรงจำ…” หลิงเซียง

พอได้กลิ่นแป้งหอม ๆ ความทรงจำขององค์หญิงหลิงเซียงก็ฉายภาพในหัวอีกครั้ง เป็นความทรงจำแห่งความสุขเมื่อที่ที่พระมารดาเคยพามาเที่ยวชมตลาด

 

 

ทันใดนั้นเสียงเด็กชายตะโกนขายของดังขึ้นใกล้ ๆ รถม้า 

“ปิ่นหยกของแท้จากเมืองทางใต้! ปิ่นหยกงามนักเข้ามาชมก่อนได้ขอรับ”

 

องค์หญิงหลิงเซียงชะงัก ฝ่าพระหัตถ์ที่กำลังจะรับแป้งข้าวหยุดกลางอากาศ พระเนตรเบิกกว้างเพียงชั่ววินาที ก่อนแฝงความนิ่งไว้ดังเดิม

 

“เฟิงหวง พี่ไปดูปิ่นหยกนั้นให้ข้าที” หลิงหญิง

พระสุรเสียงเรียบเย็นลงกะทันหัน เฟิงหวงยังไม่ทันเดินไปถึงร้านปิ่นหยก เสียงม้าร้องฮือดังขึ้นจากอีกฟากหนึ่งของตลาด ฝุ่นทรายลอยคลุ้ง รถม้าสีดำสนิทแล่นเข้ามาช้า ๆ ฝูงชนรีบหลีกทางให้เป็นแนว

 

ห่าวเฉิงเหลือบสายตาไปมองทันที มือแตะด้ามดาบใต้เสื้อคลุมโดยสัญชาตญาณ องค์หญิงหลิงเซียงหันตามเสียงนั้น แล้วพระเนตรกลับแข็งค้างชายหนุ่มผู้หนึ่งก้าวลงจากรถม้า ชุดยาวสีดำขลิบทอง ปลายผมมัดสูง ดวงตาคมเย็นราวเหยี่ยวเหนือหุบเขา

 

คุณชายมู่เทียนหลาง แห่งตระกูลมู่ ตระกูลที่เคยเป็นศัตรูกับราชวงศ์อย่างเปิดเผยเมื่อสามปีก่อน… และยังเป็นผู้ที่องค์หญิงเชื่อว่าอยู่เบื้องหลังการลอบทำร้ายพระองค์ในอดีต มู่เทียนหลางกวาดสายตาไปรอบตลาดชั่วครู่ ก่อนหยุดลงที่พระพักตร์ใต้ผ้าคลุมบางนั้น เขาชะงักเพียงเสี้ยววินาทีรอยยิ้มเย็นผุดขึ้นตรงมุมปาก

 

“ผู้คนในเมืองนี้ช่างเปลี่ยนไปนัก… แม้แต่องค์หญิงผู้สูงศักดิ์ยังลดพระองค์ลงมาซื้อของเอง” เทียนหลาง

เสียงทุ้มของเขาเอ่ยเรียบ แต่แฝงแรงเย้ยหยันบางอย่าง ห่าวเฉิงก้าวมาข้างหน้าโดยอัตโนมัติ 

“โปรดสำรวมวาจา ท่านมู่เทียนหลาง” ห่าวเฉิน

 

“หึ… องครักษ์เงาแห่งตำหนักไฉ่หง ข้าเห็นเจ้าครั้งสุดท้ายยังบาดเจ็บจากการฝึกหายดีแล้วหรือ” เทียนหลาง

 

องค์หญิงหลิงเซียงขยับพระกายเพียงน้อย พระสุรเสียงนิ่งสงบแต่แฝงอำนาจ

“ข้ามาซื้อของเท่านั้น มิได้มาเพื่อฟังถ้อยคำของผู้หลงตนในอำนาจตระกูล” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางก้าวเข้ามาใกล้อีกเพียงก้าว พระเนตรเยียบเย็นจ้องสบพระเนตรของพระองค์ 

“สามปีก่อน… หากไม่ใช่เพราะการแข่งแต่งกลอนอะไรนั้น เราคงไม่เป็นศัตรูกันเช่นวันนี้” เทียนหลาง

 

เงียบงันปกคลุมตลาดในชั่วอึดใจ ผู้คนรอบข้างหยุดเคลื่อนไหว ลมหอบฝุ่นบางเบาผ่านระหว่างทั้งคู่ ในใจหลิงเซียงตอนนี้งงมาก แข่งขันอะไรกันไปแข่งตอนไหน ทำไม่ในความทรงจำขององค์หญิงถึงไม่มีเรื่องนี้

 

“อย่าพูดถึงมันอีกเลยเจ้าควรลืมได้แล้ว ข้าเองก็ลืมเช่นกัน” หลิงเซียง

พระสุรเสียงขององค์หญิงต่ำแต่หนักแน่น 

“แต่ข้าไม่เคยลอบทำร้ายผู้ใดในความมืดเหมือนท่าน” เทียนหลาง

ลอบทำร้ายอะไรอีก ไปทำร้ายใครอะไรยังไงกันองค์หญิง สร้างศัตรูไว้เยอะเกินไปแล้วนะ 

 

“หรือท่านมั่นใจนักว่าผู้ลงมือวันนั้น ไม่ใช่คนในวังของท่านเอง” เทียนหลาง

 

พระเนตรขององค์หญิงไหววูบไปเพียงแวบเดียว ก่อนกลับสงบนิ่งดังเดิม ยังเอ่ยเพื่อแก้ไขสถานการณ์ไปก่อน

 

“คำพูดของเจ้า… ข้าจะจำไว้” หลิงเซียง

 

มู่เทียนหลางค้อมศีรษะเล็กน้อย 

“จำไว้ก็แล้วกัน องค์หญิงหลิงเซียงเพราะความจริงนั้น บางครั้งอยู่ใกล้กว่าที่ท่านคิด” เทียนหลาง

 

เขาหันหลังขึ้นรถม้าเสียงเกือกม้าดังห่างออกไป ทิ้งไว้เพียงกลิ่นฝุ่นและเงาของอดีตที่ปะทุขึ้นอีกครั้งในพระทัยขององค์หญิง ห่าวเฉิงก้าวเข้ามาใกล้ 

“จะให้กระหม่อมตามสืบหรือไม่ พ่ะย่ะค่ะ” ห่าวเฉิง

 

องค์หญิงหลิงเซียงนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“ไม่ต้อง… ถ้าเขาคือคนที่คิดร้ายกับข้า เขาจะเผยตนเองในไม่ช้า” หลิงเซียง

 

 

มู่เทียนหลางนามนี้เมื่อเอ่ยถึง ไม่เพียงทำให้เหล่าขุนนางในราชสำนักต้องระวังคำพูด หากแม้แต่สตรีในเมืองหลวงยังเผลอเอ่ยชื่อเขาด้วยเสียงแผ่วเบา รูปโฉมของเขางามปานอสูรสวรรค์ ดวงตาเรียวยาวเจือแสงเย็นราวคมเหล็กใต้แสงจันทร์ ขนตาดกดำทอดเงาเหนือแก้ม ดั่งจะซ่อนความลึกล้ำไม่ให้ผู้ใดมองทะลุ

 

คิ้วเข้มทรงกระบี่ ขับให้ใบหน้าคมดั่งแกะสลักจากหยกหิมะ จมูกโด่งตรงไร้ที่ติ ริมฝีปากบางมีรอยยิ้มเย้ยหยันที่มักไม่ถึงดวงตายามยิ้มกลับดูน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าความเงียบ ผมยาวสีหมึกมัดไว้หลวม ๆ ด้วยริ้วแพรทอง เมื่อปล่อยลมพัด กลุ่มเส้นผมเคลื่อนไหวพลิ้วไหวราวเงาดำที่มีชีวิต

 

ยามสวมชุดสีดำขลิบทองปักลายมังกรเหิน เขาเปรียบเสมือนรัตติกาลที่มีเปลวไฟซ่อนอยู่ภายใน—งดงาม เยือกเย็น และอันตราย ผู้คนในวังเรียกเขาว่า เงามังกรแห่งตระกูลมู่ เพราะใต้ใบหน้าอันหล่อเหลานั้น คือจิตใจที่คมดั่งมีด ดุจชายผู้ยิ้มอยู่ข้างดอกเหมย แต่ดอกนั้นอาจเปื้อนเลือดเมื่อถึงยามร่วงโรย

หลังจากที่ออกห่างจากมู่เทียนหลางมาได้องค์หลิงเซียงก็คิดในใจว่า มู่เทียนหลางคนนี้อาจมีส่วนเกี่ยวข้องในการตายครั้งนี้ของเขาหรือเปล่า เพราะมู่เทียนหลางนั้นอยู่ข้างของฮ่องเต้ แต่จะมีเหตุจูงใจอะไรถึงได้ทำร้ายองค์หญิงได้ ถ้าโกรธกันเล็กหน่อยก็ไม่น่าถึงขั้นฆ่าให้ตายนะ ยิ่งหาความจริงยิ่งมีผู้เกี่ยวข้องมาเพิ่มอีก แต่ยังมีเวลาอีกตั้งเจ็ดปีถึงจะเกิดเรื่องใหญ่ ระหว่างรอขอเตรียมตัวหาซื้อที่ดินก่อนแล้วกัน ข้าจะต้องเป็นเจ้าของเหลาอาหารที่ดังที่สุดให้ได้