บบที่ 7 ตระกูลมู่

ตระกูลมู่เป็นหนึ่งในตระกูลขุนนางชั้นสูงที่ทรงอำนาจและได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจาก ฮ่องเต้จิ้งอู่แห่งแคว้นเว่ย และฮดีตฮ่องเต้หลายรัชกาลมาช้านาน ตระกูลนี้ไม่เพียงเป็นกำลังสำคัญทางการเมือง หากยังเป็นแบบอย่างแห่งคุณธรรม ความจงรักภักดี และความเที่ยงตรง ที่ได้รับการยกย่องไปทั่วทั้งแผ่นดินเว่ย

บรรพชนของตระกูลมู่คือ มู่เจิ้น อดีตอัครเสนาบดีในยุคก่อตั้งราชวงศ์เว่ย ผู้มีบทบาทในการวางระเบียบราชสำนักและร่างกฎหมายปกครองบ้านเมืองด้วยหลักแห่งคุณธรรมและสมดุลเขาได้รับสมญาว่า มือขวาแห่งบัลลังก์ ผู้ยืนอยู่ใต้ฟ้าแต่ไม่ลืมแผ่นดิน

 

นับแต่นั้นมา ตระกูลมู่ก็สืบทอดเจตนารมณ์ของมู่เจิ้นยึดมั่นในความซื่อสัตย์ ไม่สยบต่ออำนาจและถือว่าการรับใช้ใต้หล้าเป็นหน้าที่แห่งสายเลือด ในยุคของฮ่องเต้จิ้งอู่ตระกูลมู่เป็นหนึ่งในสี่เสาหลักแห่งเว่ยร่วมกับตระกูลเกา ตระกูลฉิน และตระกูลซู

 

มู่เทียนหยางปรมาจารย์ฝ่ายบุ๋นเป็นเสนาบดีว่าการคลัง ผู้วางระบบการเก็บภาษีที่เป็นธรรม ลดภาระแก่ราษฎร และจัดการทรัพย์สินของแผ่นดินด้วยความโปร่งใส

มู่เทียนหลานบุตรชายคนโต เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นผู้มีชื่อเสียงด้านสติปัญญา เฉียบคมแต่ถ่อมตน เป็นผู้ถวายคำแนะนำแก่ฮ่องเต้จิ้งอู่ในหลายวาระ และเป็นหนึ่งในสหายสนิทในของฮ่องเต้จิ้งอู่

ตระกูลมู่ไม่มีกองทัพเป็นของตนแต่ทรงอิทธิพลทางการเมืองและเศรษฐกิจ มีสายสัมพันธ์แนบแน่นกับสำนักศึกษาหลวงและราชสำนักกลาง

 

ยึดถือหลักจงรักภักดี สุจริต และถ่อมตน เน้นการศึกษาคัมภีร์และคุณธรรมเหนือการแสวงอำนาจ ไม่ยุ่งเกี่ยวกับการแย่งชิงตำแหน่ง แต่ได้รับเกียรติจากความสามารถแท้จริง เป็นตระกูลที่สตรีได้รับการศึกษาและมีบทบาทในสังคม เช่น บางรุ่นมีสตรีเป็นอาจารย์หญิงในสำนักศึกษา ผู้คนในแคว้นเว่ยมักกล่าวว่า “หากแคว้นเว่ยมีตระกูลมู่ ย่อมไม่ขาดความยุติธรรม” ตระกูลมู่จึงเป็นสัญลักษณ์แห่งความบริสุทธิ์ในวงขุนนาง แม้จะอยู่ท่ามกลางอำนาจและเล่ห์กลการเมือง ก็ยังคงดำรงตนอย่างสงบ ไม่สั่นคลอนด้วยอำนาจหรือทรัพย์สิน

 

 

มู่เทียนหลาง เป็นบุตรชายคนเล็กแห่งตระกูลมู่ ขุนนางใหญ่ที่หนุนหลังฮ่องเต้จิ้งอู่แห่งแคว้นเว่ย เขาเติบโตมาในตระกูลที่เปี่ยมด้วยเกียรติและคุณธรรม ได้รับการอบรมอย่างเข้มงวดทั้งด้านการศึกษา การวางตน และจรรยาข้าราชสำนัก แม้จะเป็นบุตรชายคนเล็ก แต่ด้วยความเฉลียวฉลาดและจิตใจหนักแน่น เขาจึงได้รับความไว้วางใจจากทั้งบิดาและฮ่องเต้

 

ในราชสำนักมู่เทียนหลางดำรงตำแหน่งขุนนางฝ่ายบุ๋น ดูแลกรมพิธีการ ซึ่งเป็นหน่วยงานสำคัญที่เกี่ยวข้องกับราชพิธี การจัดลำดับยศศักดิ์ และเอกสารทางการทูต เขาเป็นคนที่พูดน้อยแต่เฉียบคม มีความสามารถในการอ่านสถานการณ์ทางการเมืองได้อย่างลึกซึ้ง อีกทั้งยังกล้าพูดในสิ่งที่ถูกต้อง แม้บางครั้งจะขัดใจขุนนางผู้มีอำนาจอื่นก็ตาม

 

ด้วยบุคลิกสงบนิ่ง เยือกเย็น และท่าทีสุภาพ มู่เทียนหลางจึงเป็นที่ยำเกรงและเคารพในหมู่ขุนนางหนุ่ม แต่ก็มีผู้ริษยาอยู่ไม่น้อย เขามักปรากฏตัวในที่ประชุมใหญ่ของราชสำนักพร้อมคำกราบทูลที่หนักแน่นและรอบคอบ เป็นผู้ที่ฮ่องเต้จิ้งอู่มักทรงเรียกเข้าเฝ้าเพื่อขอความคิดเห็นในเรื่องการปฏิรูปภายในและการทูตกับต่างแคว้น

 

แม้มู่เทียนหลางจะอยู่ท่ามกลางเกมการเมืองที่ซับซ้อน แต่เขายังคงยึดมั่นในคุณธรรมของตระกูลมู่ ไม่ใช้เล่ห์กลเพื่อก้าวหน้า เขาเชื่อว่าผู้ที่ปกครองด้วยใจบริสุทธิ์ย่อมได้รับความศรัทธามากกว่าอำนาจใดในใต้หล้า จึงเป็นบุรุษหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยเกียรติ ศรัทธา และปณิธานแห่งแผ่นดินเว่ยอย่างแท้จริง.

 

 

ภายในท้องพระโรงยามสาย แสงแดดยามปลายฤดูร้อนส่องลอดผ่านบานหน้าต่างไม้สลักรูปมังกรลงมาสะท้อนพื้นหยกขาว รัชทายาทและขุนนางทั้งหลายเพิ่งเสร็จสิ้นการเข้าเฝ้า เหลือไว้เพียงฮ่องเต้จิ้งอู่กับสองพี่น้องตระกูลมู่ — มู่เทียนหลาน บุตรชายคนโต ผู้มีวาจาสุขุมเฉียบแหลม และ มู่เทียนหลาง บุตรชายคนเล็ก ผู้มีท่าทีเงียบสงบแต่สายตาแน่วแน่

 

ฮ่องเต้จิ้งอู่นั่งอยู่บนบัลลังก์มังกร พระพักตร์ทรงครุ่นคิดอยู่ครู่ ก่อนจะตรัสขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนลงกว่าทุกครั้ง

 

“เมื่อไม่นานมานี้ ข้าสังเกตว่า องค์หญิงหลิงเซียงเปลี่ยนไปมาก… จากเดิมที่เงียบขรึม ไม่ค่อยพูดจากับผู้ใด บัดนี้กลับดูร่าเริง สดใส และกล้าเอ่ยวาจากับเหล่านางข้าหลวง ข้ามิอาจทรงทราบว่าเพราะเหตุใด สองคนเห็นเป็นเช่นไรบ้าง” จิ้งอู่

 

มู่เทียนหลานประสานมือคำนับอย่างนอบน้อม ก่อนเอ่ยด้วยเสียงเรียบแต่สุภาพ

“ฝ่าบาท พระขิษฐายามเยาว์ทรงผ่านเรื่องราวหนักหนามากนัก การได้ทรงเติบโตและออกพบเห็นผู้คนภายนอกวัง อาจทำให้องค์หญิงทรงมองโลกในอีกมุมหนึ่งกระหม่อมว่า มิใช่เรื่องน่ากังวล กลับเป็นสัญญาณที่ดี” เทียนหลาน

 

ฮ่องเต้จิ้งอู่ทรงพยักหน้าเบา ๆ แต่ยังมิคลายพระพักตร์ขุ่นคิดนัก

 

“เจ้าว่าจริงหรือ มู่เทียนหลาน ข้ากลัวเพียงว่าสภาพจิตใจของนางยังไม่มั่นคง… ข้าไม่อยากให้ต้องแบกรับความโดดเดี่ยวอีก” จิ้งอู่

 

ครานั้นมู่เทียนหลางผู้เงียบฟังอยู่นานจึงคุกเข่ากล่าวขึ้นอย่างนอบน้อมแต่จริงใจ

 

“ฝ่าบาท กระหม่อมเห็นด้วยกับพี่ใหญ่พ่ะย่ะค่ะ องค์หญิงทรงเปลี่ยนไปในทางที่ดี ความร่าเริงนั้นมิใช่เพราะสิ่งใดอื่น หากเพราะพระองค์ทรงเรียนรู้ที่จะยืนหยัดด้วยพระหัตถ์ของตน อาจมีผู้คนรอบข้างที่ทำให้พระทัยของพระองค์อบอุ่นขึ้น… นั่นมิใช่สิ่งที่พ่อแม่ทุกคนปรารถนาดอกหรือพ่ะย่ะค่ะ” เทียนหลาง

 

คำกล่าวของเขาทำให้ห้องโถงสงัดลงชั่วขณะ ลมฤดูร้อนพัดเข้ามาเบา ๆ กลีบดอกเหมยแห้งปลิวตกลงใกล้พระบาทของฮ่องเต้ ฮ่องเต้จิ้งอู่ทอดพระเนตรสองพี่น้องตระกูลมู่สลับกัน สีพระพักตร์อ่อนลงเล็กน้อย

 

“เจ้าทั้งสองกล่าวได้ดี… ข้าช่างใจมากเกินไปกระมัง บางทีหลิงเซียงอาจเติบโตเกินกว่าที่ข้าคิดไว้” จิ้งอู่

 

มู่เทียนหลานยิ้มบาง เอ่ยด้วยเสียงเรียบสงบ

 

“ความเปลี่ยนแปลงของผู้คน มิได้มาจากโชคชะตาเพียงอย่างเดียวเพคะ บางคราอาจมาจากผู้ที่อยู่ข้างกายและมอบความจริงใจให้นางก็เป็นได้” เทียนหลาง

 

ฮ่องเต้จิ้งอู่ทอดพระเนตรพวกเขาแวบหนึ่ง แววตาแฝงความเข้าใจลึกซึ้ง ก่อนจะทรงแย้มพระโอษฐ์น้อย ๆ

 

“ข้าหวังว่าเจ้าพูดถูก… หากหลิงเซียงมีผู้ที่ทำให้นางยิ้มได้จริง ๆ ข้าก็คงวางพระทัยได้มากขึ้น” จิ้งอู่

 

ในห้องโถงนั้นความเงียบสงบอบอวลด้วยความอ่อนโยนที่หาได้ยากยิ่งในวังหลวง ความอบอุ่นของพี่ชายผู้ห่วงน้องสาว และขุนนางผู้ภักดีที่เข้าใจหัวใจมนุษย์ยิ่งกว่าผู้ใด.