LOGINShare
1
publish date:
2026-06-14 19:23:28ค่ำคืนอันเงียบงันปกคลุมตึกสำนักงานสูงเสียดฟ้าใจกลางเมืองหลวง แสงไฟจากอาคารข้างเคียงทยอยดับลงทีละชั้น เหลือเพียงบางห้องที่ยังสว่างราวกับกำลังต่อสู้กับโชคชะตา และหนึ่งในนั้นก็คือห้องทำงานของบริษัทการตลาดชื่อดังแห่งหนึ่ง
ภายในห้องอันกว้างขวาง หลินซูซิน นักการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการอดนอนหลายคืนติดต่อกัน
บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยแก้วกาแฟเปล่า ซองขนม และเอกสารที่กองสูงราวภูเขา เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวไม่หยุดราวกับกำลังแข่งกับเวลา
คติประจำใจของหลินซูซินคือ ‘เหนื่อยวันนี้ สบายวันหน้า’
แต่ในความเป็นจริงเธอมักจะต่อท้ายประโยคนี้อยู่เสมอว่า ‘แต่ถ้าไม่ทำเลย ก็สบายตั้งแต่ตอนนี้’
น่าเสียดายที่ชีวิตมนุษย์เงินเดือนไม่เคยเปิดโอกาสให้เลือกทางหลัง
โดยเฉพาะเมื่อหัวหน้าประกาศชัดเจนว่า หากดราฟต์งานชิ้นนี้ไม่เสร็จภายในคืนนี้ คนที่ได้ไปพักยาวอาจไม่ใช่โปรเจกต์ แต่เป็นเธอเอง
"อีกนิดเดียว..."
ซูซินจ้องสไลด์หน้าสุดท้ายด้วยสายตาเลื่อนลอย
"อีกแค่หน้าสุดท้ายจริง ๆ"
เธอยกกาแฟขึ้นดื่ม แต่เพิ่งนึกได้ว่าในแก้วไม่มีอะไรเหลือแล้ว หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายพิมพ์งานต่อ
ทว่าในวินาทีนั้นเอง หัวใจของเธอกลับกระตุกอย่างรุนแรง
ตึก!
ปลายนิ้วที่กำลังพิมพ์ชะงักค้าง ความเจ็บปวดแปลบแล่นผ่านกลางอก ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นกำลังบีบหัวใจของเธออย่างโหดเหี้ยม
"อึก..." ซูซินยกมือกุมหน้าอก ลมหายใจเริ่มติดขัด ภาพตรงหน้าพร่ามัวลงอย่างรวดเร็ว
เธอพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ แต่แขนกลับไร้เรี่ยวแรง ร่างทั้งร่างทรุดฮวบลงฟุบกับโต๊ะทำงาน ความมืดค่อย ๆ กลืนกินสติสัมปชัญญะของเธอ
และสิ่งสุดท้ายที่ผุดขึ้นมาในสมอง
ไม่ใช่พ่อแม่
ไม่ใช่เพื่อน
ไม่ใช่แฟนเก่า
แต่เป็นประโยคที่สะเทือนใจมนุษย์ออฟฟิศทุกคน
‘งานยังไม่ได้เซฟ’
จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบ
"ฮูหยิน!"
"ฮูหยินฟื้นแล้วเจ้าค่ะ!"
"รีบไปตามหมอหลวงเร็วเข้า!"
เสียงกรีดร้องดังลั่นราวกับมีคนถูกฆ่าตายอยู่ข้างหู
หลินซูซินสะดุ้งเฮือกลืมตาขึ้นทันที ภาพแรกที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่เพดานสีขาวของโรงพยาบาล
ไม่ใช่เครื่องวัดชีพจร และไม่ใช่กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ แต่กลับเป็นผ้าม่านแพรไหมสีแดงสดที่ห้อยระย้าจากเตียงหลังใหญ่ ลวดลายปักดิ้นทองงดงามประณีตราวกับงานศิลป์ชั้นสูง กลิ่นกำยานและเครื่องหอมลอยอวลอยู่ในอากาศ
ซูซินกะพริบตาถี่ ๆ อย่างสับสน เธอหันมองไปทางด้านข้าง ก่อนจะพบหญิงสาวในชุดจีนโบราณกำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า
"ที่นี่ที่ไหน..." ซูซินเอ่ยเสียงแหบ
"แล้วเธอเป็นใคร"
หญิงสาวผู้นั้นเบิกตากว้าง ก่อนจะร้องไห้หนักกว่าเดิม
"ฮูหยินจำบ่าวไม่ได้หรือเจ้าคะ บ่าวชื่อเสี่ยวเป่าเจ้าค่ะ"
"เสี่ยวเป่า"
"เจ้าค่ะ!"
หญิงสาวพยักหน้ารัวเร็วราวกับจะหลุดออกจากคอ
"ฮูหยินโกรธท่านแม่ทัพมากจนเป็นลมไป ถึงได้จำอะไรไม่ได้เลย"
ซูซินชะงัก
ฮูหยิน?
แม่ทัพ?
นี่มันคำศัพท์จากซีรีส์จีนชัด ๆ
เธอก้มมองตัวเองทันที ชุดผ้าไหมสีอ่อนที่สวมอยู่ช่างงดงามและประณีตเกินกว่าคนธรรมดาจะสวมใส่ได้ มือขาวเนียนราวหยก เล็บถูกตกแต่งอย่างพิถีพิถัน ร่างกายนี้ไม่ใช่ของหญิงสาวมนุษย์เงินเดือนที่นอนวันละสี่ชั่วโมงอย่างแน่นอน
"เดี๋ยวก่อน..." ซูซินพึมพำ
"อย่าบอกนะว่า..." หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้น
หรือว่า... เธอทะลุมิติมาอยู่ที่นี่ ดวงตาของหญิงสาวพลันเปล่งประกายทันที
สวรรค์!
นี่มันสวรรค์ชัด ๆ โลกเดิมเธอทำงานจนหัวใจวายตาย แต่โลกใหม่นี้ดูจากข้าวของเครื่องใช้แล้ว เจ้าของร่างเดิมต้องเป็นคุณหนูหรือฮูหยินตระกูลใหญ่แน่นอน มีคนรับใช้ มีเงินทอง ไม่ต้องตื่นตีห้าไปประชุม ไม่ต้องแก้งานรอบที่สิบสอง
ไม่ต้องฟังหัวหน้าพูดว่า "แก้นิดเดียว"
ชีวิตในฝันของเธออยู่ตรงหน้าแล้ว แผนการนอนตื่นสาย กินอาหารอร่อย และใช้ชีวิตแบบขุนนางเกษียณอายุในวัยยี่สิบหกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ทว่า...
ติ๊ง!
เสียงใสแจ๋วดังขึ้นกลางศีรษะ
ตรวจพบสัญญาณชีพของโฮสต์ กำลังเชื่อมต่อระบบ ทำการผูกมัด ‘ระบบนางร้ายต้องรอด’ สำเร็จ
"เฮ้ย!" ซูซินสะดุ้งตัวลอย
"ใครพูด" เธอหันซ้ายหันขวาทันที แต่เสี่ยวเป่ากลับมองเธออย่างงุนงง เห็นได้ชัดว่ามีเพียงเธอคนเดียวที่ได้ยินเสียงนั้น
ยินดีต้อนรับโฮสต์ หลินซูซิน ท่านได้เข้าสู่โลกนิยายโบราณและครอบครองร่างของ ‘หลินซูซิน’ ฮูหยินเอกแห่งจวนแม่ทัพ
ซูซินพยักหน้าอย่างพึงพอใจ ดีมาก ฮูหยินเอก ฟังดูก็รวยแล้ว แต่ประโยคต่อมาทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของเธอแข็งค้างทันที
อย่างไรก็ตาม เจ้าของร่างเดิมเป็นนางร้ายตัวฉกาจที่คนทั้งจวนเกลียดชัง และมีจุดจบคือถูกสามีสั่งประหารชีวิตในอีกสามเดือนข้างหน้า
"อะไรนะ"
ถูกประหารชีวิตค่ะ
"หา!"
ตัดหัวค่ะ
"หา!"
เสียชีวิตค่ะ
"หยุดย้ำได้แล้ว"
ซูซินแทบอยากกระโดดลงจากเตียง นี่มันสวรรค์ตรงไหน นี่มันนรกชัด ๆ
Latest chapter
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 23
ยอมสละชื่อเสียงระดับนี้ เพื่อความเป็นผัวเมียของเราขนาดนี้เชียวหรือภรรยารัก!’ฮ่องเต้ทอดพระเนตรตามทัศนะของมู่หยงเสวียน ทรงถอนหายใจยาวด้วยความซาบซึ้งในความเสียสละที่ไม่ยึดติดในลาภยศของปราชญ์หญิง“ในเมื่อฮูหยินเอกรักความสันโดษ ข้าก็มิขัดข้อง ข้าขอพระราชทานเงินบำนาญพิเศษเดือนละห้าพันตำลึงทองให้เจ้าไปนอนนับเล่นที่บ้านชั่วชีวิต”ติ๊ง! ภารกิจสุดท้ายสำเร็จลุล่วงโฮสต์แสดงกิริยาโอหังปฏิเสธตำแหน่ง แต่คนทั้งแผ่นดินซาบซึ้งคิดว่าสละลาภยศเพื่อความสงบของบ้านเมือง เรียบร้อย ได้รับแต้มชีวิตอมตะ และระบบขอลาจากไปอย่างถาวร ขอให้โฮสต์โชคดีกับการนอนนับเงินและกินผัวกล้ามโตค่ะ ลาก่อนค่ะสิ้นเสียงระบบ หน้าต่างสีทองพลันสลายหายไปในอากาศ ความรู้สึกโปร่งสบายแล่นริ้วไปทั่วร่าง ซูซินยืนนิ่งทำตาปริบ ๆ ในใจคิดว่าทุกคนกำลังเข้าใจผิด ข้ามิได้เสียสละอันใดทั้งนั้น ข้าแค่ขี้เกียจ และข้าแค่กลัวนอนละเมอเต้นระบำหน้าท้อง แต่... เอาน่ะ มีเงินบำนาญเพิ่มมาอีกตั้งเดือนละห้าพันตำลึงทอง แถมระบบเฮงซวยก็ไปแล้ว คุ้มค่าที่สุด!มู่หยงเสวียนพุ่งเข้าไปช้อนร่างบางขึ้นอุ้มแนบแผงอกแกร่ง พานางก้าวเดินออกจากท้องพระโรงท่ามกลางสายตาเลื่อมใสของข
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 22
ซินจะก้มหน้ารับกรรม เสียงระบบที่แสนคิดถึงก็แผดลั่นขึ้นกลางหัวทันทีติ๊ง! ประกาศภารกิจที่ 16จงแสดงความกักขฬะและไร้มารยาทของนางร้ายอันดับหนึ่ง จงเดินเข้าไปรวบหนวดเคราของทูตอาวุโสแคว้นซีสู่แล้วกระชากอย่างแรงต่อหน้าพระพักตร์ฮ่องเต้ เพื่อประกาศความป่าเถื่อนข้ามพรมแดนสำเร็จจะได้รับแต้มชีวิตเพิ่ม 70 วัน ล้มเหลว ระบบจะล็อกให้โฮสต์มีอาการพูดทุกคำทวนซ้ำสามรอบ เช่น กินกินกิน นอนนอนนอน นานสามวันเต็มค่ะพูดทวนซ้ำสามรอบสามวันรึ ขืนข้าต้องสั่งงานบ่าวไพร่หรือคุยกับสามีบนเตียงด้วยเสียงเยี่ยงนั้น ภาพลักษณ์ปราชญ์หญิงกู้ชาติคงกลายเป็นคนวิปลาสสติฟั่นเฟือนแน่แถมยังโดนหาว่าเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำอีก เพื่อระบบประสาทและช่องปากที่ปกติ ซูซินสลัดความเพลีย งัดจริตนางร้ายสายลุย เดินนวยนาดตรงเข้าไปหาทูตเฒ่าแคว้นซีสู่ที่กำลังนั่งเก๊กขรึมนางเหยียดยิ้มร้ายกาจก่อนจะยื่นมือบางออกไปคว้าหมับเข้าที่หนวดเคราสีขาวปุยยาวเฟื้อยของมัน แล้วออกแรงกระชากอย่างแรงจนทูตเฒ่าร้องโอ๊ยลั่นตำหนักหลวง“โอ๊ย! ฮูหยินเอกจวนแม่ทัพ เจ้ากล้าดียังไงมาดึงเคราข้า ช่างป่าเถื่อนยิ่งนัก!” ทูตเฒ่าโวยวายลั่นขุนนางทั้งราชสำนักอ้าปากค้าง ฮ่องเต้ถึงกับกุม
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 21
หลินซูซินนั่งลงอย่างสงบ ในใจนางคิดเพียงว่า...‘พวกเจ้าด่ากันไปเถอะ ข้ากลับไปนอนนับเงินก็ชนะแล้ว’นางเพิ่งจะยกถ้วยชาขึ้นจิบ เสียงนรกประจำวันก็ดังขึ้นในหัวทันทีติ๊ง!ประกาศภารกิจที่ 15จงแสดงความป่าเถื่อนของนางร้ายอันดับหนึ่ง จงคว่ำโต๊ะน้ำชาและชี้หน้าข่มขู่บรรดาฮูหยินตระกูลใหญ่สำเร็จ แต้มชีวิตเพิ่ม 65 วันล้มเหลว โฮสต์จะมีอาการสะอึกเป็นเสียงหมูร้องทุกครั้งที่พูด เป็นเวลาสามวันเต็มซูซินแทบสำลักชาเสียงหมูร้อง!สามวัน!นางนึกภาพตัวเองกำลังคุยกับมู่หยงเสวียน“ท่านพี่ ข้าคิดถึงท่าน... อู๊ด!”หรือกำลังประชุมร้านหม้อไฟ“เพิ่มเนื้อวัวอีกสิบจาน... อู๊ด!”โอ๊ย! ข้าจะบ้าตาย อยากเอาหัวโขกเสาให้ตายตรงนี้เลยไม่ได้! ตายก็ยอมไม่ได้ เพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของมนุษย์ นางจึงตัดสินใจทันทีคว่ำโต๊ะก็คว่ำโต๊ะ!ซูซินลุกขึ้นยืน ทุกสายตาหันมามอง ก่อนที่ใครจะทันได้เอ่ยอะไร นางก็ยกเท้าขึ้น แล้วเตะเข้าใส่ขากลางโต๊ะน้ำชาหรูหราตรงหน้าอย่างแรงโครม! โต๊ะไม้แกะสลักล้มคว่ำทันที ถ้วยชากระเบื้องเคลือบชั้นเลิศร่วงแตกกระจายเต็มพื้นเสียงเพล้งดังสนั่นไปทั่วอุทยานบรรดาฮูหยินกรีดร้องด้วยความตกใจ คุณหนูหลายคนถึงกับลุกหนีจนชา
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 20
“ซูซิน... เจ้าช่างปราดเปรื่องลึกล้ำยิ่งนัก” มู่หยงเสวียนกระชับอ้อมกอดแน่นด้วยความตื้นตันใจ“เจ้าแสร้งทำเป็นกลัวตายและสั่งขนหีบสมบัติอย่างเอิกเกริก ทั้งหมดก็เพื่อใช้หีบกระแทกปิดโปงช่องลมที่มันใช้พ่นพิษลวงตา เจ้าใช้ตัวเองและสมบัติเป็นเหยื่อล่อเพื่อปกป้องตราเสือของข้า เจ้าทำเพื่อข้าถึงเพียงนี้เชียวหรือภรรยารัก”ติ๊ง! ภารกิจที่ 13 สำเร็จลุล่วงโฮสต์แสดงกิริยารักตัวกลัวตาย แต่สามีซาบซึ้งใจคิดว่าใช้สมบัติเปิดโปงแผนร้าย เรียบร้อย ได้รับแต้มชีวิตเพิ่ม 55 วัน ระบบยกเลิกบทลงโทษเรอเป็นเสียงดนตรีคลาสสิกค่ะซูซินทำเพียงยืนนิ่งทำสีหน้าว่างเปล่าในอ้อมกอดแกร่ง ในใจคิดว่า ข้าแค่หวงเงินและกลัวเรอเป็นเพลง! พวกแกนี่มัน มโนจนฉันขี้เกียจจะพูดแล้ว!แต่เมื่อเห็นสายตาคลั่งรักและแผงอกล่ำ ๆ ที่ยังอุ่นอยู่จากเมื่อคืน นางก็ยอมซบหน้าลงอย่างจำนน รอดตาย ได้แต้มชีวิตเพิ่ม เงินยังอยู่ครบ แถมสามียังหล่อล่ำปลอดภัย หนทางสโลว์ไลฟ์ของนางช่างมั่นคงจริง ๆ คิก ๆกลิ่นหอมสะอาดของสบู่และน้ำมันหอมสกัดจากดอกมะลิอบอวลไปทั่วห้องแต่งตัวเรือนหลัก หลินซูซินยืนส่องกระจกทองเหลืองบานใหญ่ สำรวจชุดแพรไหมเนื้อบางเบาแนบเนื้อสีแดงเพลิงที่สั่ง
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 19
ทว่า ความสุนทรีย์หลังศึกรักบนรถม้าก็พังทลายลงทันทีเมื่อก้าวเท้าเข้าจวน“หลินซูซิน! เจ้าสตรีหน้าเงิน ไร้ยางอาย!” เสียงแหลมสูงของ ‘องค์หญิงแปด’ พระขนิษฐาผู้เอาแต่ใจของฮ่องเต้แผดลั่นขึ้นกลางโถงรับรอง นางมารอนานนับชั่วโมงด้วยความริษยาที่มู่หยงเสวียนมีใจรักมั่นเพียงซูซิน แถมยังเปิดร้านชาบูขูดรีดเงินทองจนโด่งดังองค์หญิงแปดชี้หน้าด่านางร้ายอย่างไม่ไว้หน้า“เจ้าครอบครองท่านแม่ทัพไว้ผู้เดียว ทั่งยังทำตัวหน้าเลือดขูดรีดประชาราษฎร์ สตรีเช่นเจ้ามิคู่ควรกับจวนแม่ทัพสักนิด” ยังไม่ทันที่ซูซินจะอ้าปากโต้ตอบ เสียงสั่นประสาทที่แสนเกลียดชังก็แผดลั่นขึ้นในหัวทันทีติ๊ง! ประกาศภารกิจที่ 12จงแสดงความหน้าเงินและไร้ยางอายของนางร้ายอันดับหนึ่ง ปฏิบัติการผลักไสสามีให้องค์หญิงแปดต่อหน้าธารกำนัล และเอ่ยปากขอ 'เงินค่าสินสอดชดเชย' เป็นทองคำห้าพันตำลึง เพื่อแลกกับการลงนามในใบหย่า ขูดรีดเชื้อพระวงศ์ให้ผู้คนประณาม สำเร็จจะได้รับแต้มชีวิตเพิ่ม 50 วัน ล้มเหลว ระบบจะล็อกให้โฮสต์มีอาการพูดคำว่า "อุ๊ย" ทุกครั้งที่กระพริบตานานสามวันเต็มค่ะกระพริบตาทุกครั้งแล้วต้องร้องอุ๊ยสามวันรึ ข้าได้กลายเป็นตัวตลกวิปลาสของเมืองหลวงแน
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 18
แผ่นดินมาลงตรงตำแหน่ง “กลุ่มตึกไม้ซอมซ่อ 5 หลัง” ที่หลินซูซินเพิ่งซื้อไปพอดิบพอดีภายในพริบตา ที่ดินขยะรอบตึกเน่า 5 หลังนั้นกลายเป็น “ศูนย์กลางเศรษฐกิจใหม่ที่แพงที่สุดในแผ่นดินใต้” มูลค่าพุ่งสูงขึ้นนับร้อยเท่าพันทวี คหบดีหน้าเลือดคนเดิมที่เคยหัวเราะเยาะถึงกับหน้าเขียวคล้ำ กระอักเลือดสด ๆ ล้มพับหมดสติกลางตลาดทันทีเพราะความเสียดายและอิจฉามู่หยงเสวียนในชุดขุนนางเต็มยศเดินเข้ามาโอบกอดเอวบางของภรรยาจากด้านหลัง สายตาคู่คมที่มองนางบัดนี้เปี่ยมไปด้วยความเทิดทูนเหนือเกล้า อาการมโนขั้นทะลุขอบจักรวาลสั่นสะเทือนทำหน้าที่ทันที“ซูซิน... เจ้าช่างมีวิสัยทัศน์กว้างไกลยิ่งนัก” มู่หยงเสวียนกระซิบเสียงสั่นด้วยความซาบซึ้งและตื้นตันใจ“เจ้าจงใจกว้านซื้อตึกซอมซ่อเหล่านั้นล่วงหน้าในราคาสูง เพื่อเก็งกำไรและเตรียมขยายเมืองท่ารอรับชัยชนะของกองเรือข้า เจ้าแสร้งทำเป็นนางร้ายหน้าใหญ่ใจโตเพื่อตบตาพวกพ่อค้าหน้าเลือดในพื้นที่มิให้ตื่นตระหนก เจ้ารักและทำเพื่อกองทัพของข้าขนาดนี้เชียวหรือ”ขุนนางแดนใต้และชาวบ้านพากันคุกเข่าโห่ร้องสรรเสริญความปราดเปรื่องระดับเทพธิดาการค้าของฮูหยินเอกทันทีติ๊ง! ภารกิจที่ 11 สำเร็จลุล่ว
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 5
ในที่สุด สวรรค์ก็เข้าใจเจตนารมณ์อันยิ่งใหญ่ของหลินซูซินเสียทีทว่า... ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสมองเริ่มตื่นเต็มที่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็แล่นย้อนกลับมาในหัวอย่างรวดเร็วน้ำชา ใบมะขามแขกโบราณหนึ่งกำมือใหญ่ และมู่หยงเสวียนที่ดื่มมันรวดเดียวจนหมดถ้วยซูซินลืมตาโพลง ก่อนเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ใ
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 4
"ให้เข้ามา" เพียงประโยคเดียว ทหารทั้งสองก็ถอนหายใจโล่งอกเหมือนได้รับการอภัยโทษพวกเขารีบเก็บกระบี่แล้วเปิดประตูทันที ซูซินหันไปกำชับเสี่ยวเป่า"รอข้าอยู่ข้างนอก""เจ้าค่ะ..." เสี่ยวเป่าพยักหน้ารัวเร็ว นางไม่มีความคิดจะเข้าไปเสี่ยงชีวิตอยู่แล้วภายในเรือนหนังสือ ห้องกว้างขวางถูกตกแต่งอย่างเรียบง่าย
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 3
"พวกเจ้าทุกคนออกไป" ทุกคนสะดุ้งพร้อมกัน"ข้าจะต้มชาให้ท่านแม่ทัพด้วยตัวเอง""ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวน" สิ้นคำสั่ง บรรดาสาวใช้และพ่อครัวต่างรีบวิ่งออกจากโรงครัวอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีเอาชีวิตรอด ไม่ถึงอึดใจ พื้นที่กว้างใหญ่ก็เหลือเพียงซูซินคนเดียว รวมถึงเสี่ยวเป่าที่ถูกไล่ไปเฝ้าหน้าประตูเช่นกันเมื่อไม่ม
เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย 2
ระบบยังคงพูดต่ออย่างร่าเริง เพื่อความอยู่รอด โฮสต์ต้องปฏิบัติภารกิจตามที่ระบบกำหนด หากสะสมแต้มชีวิตได้เพียงพอ จะสามารถเปลี่ยนชะตากรรมได้"ฟังดูยังพอมีความหวัง" แต่หากปฏิเสธภารกิจ หรือทำตัวเป็นคนดีเกินไป ระบบจะลงโทษด้วยสายฟ้าฟาดจนวิญญาณสลายค่ะหวังที่มีก็ดับลงทันที"แล้วถ้าฉันอยากลาออก"ไม่มีค่ะ"ยก
You May Also Like
พันธกาลเร้นรัก
มู่เฉิงซินสวี่44.6K viewsทวงแค้นข้ามกาลเวลา
ชาไทยเย็น35.1K viewsสามีพรานป่ากับภรรยาสามตำลึง
ดอกท้อในสายลม29.7K viewsคุณหนูตัวปลอม
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko26.3K viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena151 viewsย้อนชะตาหมอยาแม่ลูกอ่อน
จิ๋วโหย่ว741 viewsแม่นมบำเรอสวาท
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko27 viewsทะลุมิติมาเป็นที่พึ่งสุดท้ายของครอบครัวพร้อมระบบx2
ภัสสพิชชา4.2K views
