เกิดใหม่เป็นฮูหยินสายชิล แต่ไฉนระบบสั่งให้ข้าเป็นนางร้าย

ค่ำคืนอันเงียบงันปกคลุมตึกสำนักงานสูงเสียดฟ้าใจกลางเมืองหลวง แสงไฟจากอาคารข้างเคียงทยอยดับลงทีละชั้น เหลือเพียงบางห้องที่ยังสว่างราวกับกำลังต่อสู้กับโชคชะตา และหนึ่งในนั้นก็คือห้องทำงานของบริษัทการตลาดชื่อดังแห่งหนึ่งภายในห้องอันกว้างขวาง หลินซูซิน นักการตลาดสาววัยยี่สิบหกปี กำลังนั่งหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการอดนอนหลายคืนติดต่อกันบนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยแก้วกาแฟเปล่า ซองขนม และเอกสารที่กองสูงราวภูเขา เสียงเคาะแป้นพิมพ์ดังรัวไม่หยุดราวกับกำลังแข่งกับเวลาคติประจำใจของหลินซูซินคือ ‘เหนื่อยวันนี้ สบายวันหน้า’แต่ในความเป็นจริงเธอมักจะต่อท้ายประโยคนี้อยู่เสมอว่า ‘แต่ถ้าไม่ทำเลย ก็สบายตั้งแต่ตอนนี้’น่าเสียดายที่ชีวิตมนุษย์เงินเดือนไม่เคยเปิดโอกาสให้เลือกทางหลังโดยเฉพาะเมื่อหัวหน้าประกาศชัดเจนว่า หากดราฟต์งานชิ้นนี้ไม่เสร็จภายในคืนนี้ คนที่ได้ไปพักยาวอาจไม่ใช่โปรเจกต์ แต่เป็นเธอเอง"อีกนิดเดียว..."ซูซินจ้องสไลด์หน้าสุดท้ายด้วยสายตาเลื่อนลอย"อีกแค่หน้าสุดท้ายจริง ๆ"เธอยกกาแฟขึ้นดื่ม แต่เพิ่งนึกได้ว่าในแก้วไม่มีอะไรเหลือแล้ว หญิงสาวถอนหายใจยาว ก่อนรวบรวมแรงเ

"พวกเจ้าทุกคนออกไป" ทุกคนสะดุ้งพร้อมกัน"ข้าจะต้มชาให้ท่านแม่ทัพด้วยตัวเอง""ห้ามผู้ใดเข้ามารบกวน" สิ้นคำสั่ง บรรดาสาวใช้และพ่อครัวต่างรีบวิ่งออกจากโรงครัวอย่างรวดเร็ว ราวกับหนีเอาชีวิตรอด ไม่ถึงอึดใจ พื้นที่กว้างใหญ่ก็เหลือเพียงซูซินคนเดียว รวมถึงเสี่ยวเป่าที่ถูกไล่ไปเฝ้าหน้าประตูเช่นกันเมื่อไม่มีใครอยู่แล้ว ซูซินจึงล้วงขวดยาเล็ก ๆ ออกจากแขนเสื้อ ขวดแก้วสีดำสนิทเย็นเฉียบในมือ ภายในบรรจุของเหลวสีแดงเข้มชวนขนลุก"ระบบ"คะ?"ยาพิษนี่กินแล้วตายแน่นะ"แน่นอนค่ะเสียงระบบตอบอย่างภาคภูมิใจศิลาชาดเป็นยาพิษชั้นเลิศ เพียงสามหยดก็สามารถทำให้ผู้ใช้กระอักเลือดเสียชีวิตภายในครึ่งชั่วยามซูซินพยักหน้า"ดีมาก"ใช่ไหมคะ"ขอบใจ"จากนั้นนางก็เดินไปยังมุมหนึ่งของโรงครัวเปิดฝาขวด เทยาพิษทั้งหมดลงท่อระบายน้ำจนเกลี้ยงซ่า!กรี๊ด!ระบบส่งเสียงร้องลั่นโฮสต์ทำอะไรคะ นั่นยาพิษภารกิจนะคะ"ก็เททิ้งไง"ทำไมคะ"เพราะฉันยังไม่อยากโดนตัดหัว" ซูซินตอบอย่างมีเหตุผล"ถ้าผัวตาย ฉันก็ตาย ถ้าฉันตาย ก็ไม่มีใครทำภารกิจ ถ้าไม่มีใครทำภารกิจ ระบบก็ไม่มีผลงาน"ระบบเงียบไปพักหนึ่ง เหมือนกำลังประมวลผลตรรกะที่ผิดปกติซูซินหันไ

ในที่สุด สวรรค์ก็เข้าใจเจตนารมณ์อันยิ่งใหญ่ของหลินซูซินเสียทีทว่า... ความสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อสมองเริ่มตื่นเต็มที่ ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนก็แล่นย้อนกลับมาในหัวอย่างรวดเร็วน้ำชา ใบมะขามแขกโบราณหนึ่งกำมือใหญ่ และมู่หยงเสวียนที่ดื่มมันรวดเดียวจนหมดถ้วยซูซินลืมตาโพลง ก่อนเด้งตัวลุกพรวดขึ้นมานั่ง ใบหน้างดงามซีดเผือดในพริบตา“เสี่ยวเป่า!” นางตะโกนเรียกเสียงหลง“เสี่ยวเป่าอยู่ไหน เข้ามาหาข้าเดี๋ยวนี้!”ประตูห้องถูกผลักเปิดออกแทบจะทันที เสี่ยวเป่าวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ผมเผ้ายุ่งเหยิงเล็กน้อย ดอกไม้บนมวยผมสั่นไหวตามแรงหอบ ใบหน้ายังคงซีดเหมือนคนเพิ่งผ่านศึกใหญ่ เห็นสีหน้าของสาวใช้ ซูซินก็ยิ่งใจคอไม่ดีนางรีบถลาเข้าไปจับไหล่เสี่ยวเป่า“บอกข้ามาตามตรง” น้ำเสียงของนางเบาจนแทบเป็นกระซิบ “ท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่หรือไม่”เสี่ยวเป่าชะงัก“หา”“เขาไม่ได้ขาดใจตายคาส้วมใช่ไหม”“ฮูหยิน!” เสี่ยวเป่าตกใจจนแทบเข่าอ่อน“ท่านแม่ทัพยังมีชีวิตอยู่เจ้าค่ะ มิได้เป็นอะไรถึงขั้นนั้น” ซูซินยกมือทาบอก ค่อยยังชั่ว ถ้าสามีตายเพราะยาถ่าย นางคงกลายเป็นนางร้ายประวัติศาสตร์คนแรกที่ฆ่าพระเอกด้วยใบมะขามแขก“แต่ว่า...” เส