LOGIN“หม่อมฉันไม่ได้ตั้งใจตกลงไปเสียหน่อย!” “เช่นนั้นเจ้าก็ตั้งใจจะทำให้ข้าตกใจจนหัวใจหยุดเต้นหรือ?” ลู่เสี่ยวหลันพูดไม่ออก เมื่อเห็นนางเงียบลง เฟยหลงจึงถอนหายใจเบาๆ ความโกรธบนพระพักตร์คลายลงเล็กน้อย แต่แววตายังคงเต็มไปด้วยความกังวล “เยี่ยนเอ๋อ” นี่เป็นครั้งแรกที่พระองค์เรียกนางด้วยน้ำเสียงอ่อนลงเช่นนี้ “คราวหน้า หากจะไปที่ใด ให้บอกข้าก่อน” นางเงยหน้าขึ้นมองเขา “เพียงเท่านี้หรือเพคะ?” “แล้วเจ้าคิดว่าข้าควรทำอย่างไร?” “หม่อมฉันนึกว่าพระองค์จะสั่งห้ามหม่อมฉันออกจากตำหนักเสียอีก” เฟยหลงหรี่พระเนตร “เจ้ากำลังเตือนให้ข้าทำเช่นนั้นหรือ?” “ไม่ใช่เพคะ!” นางรีบส่ายหน้าจนชายหนุ่มหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดเรื่องแต่เสียงหัวเราะนั้นอยู่เพียงชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะยกมือแตะหน้าผากนางอย่างแผ่วเบา “พักเสีย ข้าจะอยู่ที่นี่จนกว่าหมอหลวงจะมาถึง” ลู่เสี่ยวหลันมองเขาอย่างเงียบงัน นางไม่เคยคิดว่าบุรุษที่ผู้คนเรียกว่าทรราชย์จะมีสีหน้าเช่นนี้ สีหน้าของคนที่หวาดกลัวว่าจะสูญเสียใครบางคนและ
ภายในสวนหลวง หลังจากเซียวเฟยหลงอุ้มลู่เสี่ยวหลันจากไปแล้ว บรรยากาศรอบสระน้ำก็ยังคงตึงเครียด ไม่มีผู้ใดกล้าส่งเสียงดังแม้แต่คนเดียว หลี่เสี่ยวหยินยืนกำมือแน่น สายตามองตามแผ่นหลังของท่านอ๋องที่ค่อยๆ ห่างออกไป ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นผ่านกลางอกอย่างไม่อาจอธิบาย นางไม่คิดเลยว่าเซียวเฟยหลงจะเสด็จมาถึงเร็วเพียงนี้ยิ่งไม่คิดว่าเขาจะกระโดดลงน้ำไปช่วยพระชายาด้วยตนเองโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย บุรุษผู้นั้นขึ้นชื่อเรื่องความเย็นชา ไม่เคยยอมลดตัวทำสิ่งใดโดยไม่จำเป็น แต่เมื่อครู่กลับไม่สนใจแม้กระทั่งเสื้อผ้าของตนเอง ขอเพียงช่วยสตรีในอ้อมแขนขึ้นมาได้ก็พอ ดูเหมือนข่าวลือที่ว่าท่านอ๋องเอาใจใส่พระชายามากขึ้นจะเป็นความจริง “คุณหนูเจ้าคะ...” สาวใช้คนสนิทกระซิบเรียก “พวกเราควรกลับก่อนหรือไม่เจ้าคะ?” หลี่เสี่ยวหยินสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนหันไปมองสาวใช้ “กลับไปแล้วจะมีประโยชน์อะไร?” “แต่ท่านอ๋องตรัสว่าจะสอบถามเรื่องที่เกิดขึ้น หากพระองค์ทรงเข้าใจผิดว่าเป็นความผิดของคุณหนู...” “ข้าไม่ได้ผลักนางเสียหน่อย!” หลี่เสี่ยวหยินขึ้นเสียงโดยไม่รู้ตัว เมื่อเห็นสาวใช
เสียงบุรุษผู้นั้นเย็นเยียบ ซูมู่เยียนส่ายหน้า น้ำตาไหลอาบแก้ม 'แต่ข้าไม่มีทางเลือกแล้ว' 'เช่นนั้นก็อย่ามาเสียใจภายหลัง' บุรุษผู้นั้นหมุนกายจากไป ทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่เพียงลำพังริมสระ ทันใดนั้น ภาพทุกอย่างก็แตกกระจาย ลู่เสี่ยวหลันเบิกตากว้าง ร่างของนางจมลงไปในความมืดมิด ไม่ไหวแล้ว...นางหายใจไม่ออกจริงๆ ในขณะเดียวกัน ริมสระน้ำก็เกิดความวุ่นวายขึ้นอย่างหนัก “รีบลงไปช่วยพระชายาสิ!” องครักษ์คนหนึ่งกำลังจะกระโดดลงน้ำ แต่ยังไม่ทันได้ขยับ เสียงตวาดที่เต็มไปด้วยโทสะก็ดังขึ้นจากด้านหลัง “เกิดอะไรขึ้น!” ทุกคนหันกลับไปมองพร้อมกัน เซียวเฟยหลงกำลังเสด็จมาจากทางเดินอีกด้าน ข้างกายมีขันทีติดตามอยู่สองคน เดิมทีพระองค์เพียงตั้งใจจะมาตามลู่เสี่ยวหลันกลับไป แต่เมื่อทอดพระเนตรเห็นเหล่าข้ารับใช้ยืนแตกตื่นอยู่ริมสระ สีพระพักตร์ก็เปลี่ยนไปทันที “ทูลท่านอ๋อง พระชายาตกน้ำพ่ะย่ะค่ะ!” สิ้นเสียงรายงาน เฟยหลงก็ทอดพระเนตรลงไปในสระ ผิวน้ำยังคงกระเพื่อมเป็นวงกว้าง แต่กลับมองไม่เห็นร่างของลู่เสี่ยวหลันแล้ว เพียงชั่วพริบตา สีพระพักตร์ของพระองค์ก็ซีดเผือด “
ลู่เสี่ยวหลันชะงักไปเล็กน้อย นางไม่เข้าใจว่าเหตุใดหลี่เสี่ยวหยินจึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาอย่างกะทันหัน แต่เมื่อเห็นแววตาของอีกฝ่ายที่จับจ้องมาไม่วางตา นางก็เริ่มรู้สึกว่าคำถามนี้อาจไม่ได้ธรรมดาอย่างที่คิด “เหตุใดคุณหนูหลี่จึงถามเช่นนี้?” หลี่เสี่ยวหยินยกมือขึ้นแตะปิ่นบนศีรษะ ริมฝีปากคลี่ยิ้มบาง “ไม่มีอะไรเพคะ เพียงแต่หม่อมฉันเคยได้ยินเรื่องเล่าบางอย่างเกี่ยวกับสวนหลวงแห่งนี้ จึงอยากรู้ว่าพระชายาเคยได้ยินมาบ้างหรือไม่” “เรื่องเล่าอะไรอีกแล้ว?” นางยกยิ้มเพราะวันนี้ราวกับได้ยินเรื่องนี้ซ้ำแล้วซ้ำอีก “เรื่องของสตรีผู้หนึ่งที่เคยมาร้องไห้อยู่ริมสระน้ำแห่งนี้ก่อนวันอภิเษกเพียงไม่กี่วัน” หัวใจของลู่เสี่ยวหลันกระตุกวูบริมสระน้ำ...ก่อนวันอภิเษก...เหตุใดทุกครั้งที่นางคิดว่ากำลังเข้าใกล้ความจริง กลับมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับเบาะแสใหม่เสมอ? “แล้วคุณหนูรู้หรือไม่ว่าสตรีผู้นั้นเป็นใคร?” หลี่เสี่ยวหยินส่ายหน้า ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับไม่เปลี่ยนไป “หม่อมฉันไม่ทราบแน่ชัดเพคะ แต่ได้ยินว่าคืนนั้นนางดูเศร้าโศกมาก ราวกับกำลังจะสูญเสียสิ่งส
หลิงเยี่ยนเฟยรีบเดินไปเข้าเฝ้าฮ่องเต้จึงไม่ได้อยู่สนทนาต่อ ส่วนลู่เสี่ยวหลันนั้นยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่าความทรงจำของซูมู่เยียนเป็นเหมือนปริศนาที่มีคนจงใจฉีกออกเป็นชิ้นๆ นางรู้ว่ามีบางสิ่งซ่อนอยู่ในอดีตของร่างนี้ แต่ยิ่งพยายามค้นหา ภาพที่ปรากฏกลับยิ่งเลือนราง ราวกับมีม่านหมอกหนาทึบขวางกั้นเอาไว้ นางไม่อยากคิดเรื่องนี้ต่อหน้าเซียวเฟยหลงได้อีกแล้ว “ท่านอ๋อง หม่อมฉันอยากเดินเล่นสักครู่เพคะ” เฟยหลงขมวดพระขนงทันที “เจ้ายังไม่หายดี จะเดินไปไหน?” “เพียงริมสระน้ำเท่านั้นเพคะ อยู่ตรงนี้นานๆ หม่อมฉันรู้สึกอึดอัด อยากออกไปสูดอากาศสักหน่อย” ชายหนุ่มมองนางอยู่ครู่หนึ่ง คล้ายกำลังพิจารณาว่าควรอนุญาตหรือไม่ สุดท้ายจึงหันไปกำชับองครักษ์ที่ติดตามอยู่ไม่ไกล “ตามไปดูแลพระชายาให้ดี หากนางเป็นอะไรแม้แต่ปลายเส้นผม ข้าจะถามความรับผิดชอบจากพวกเจ้า” “พ่ะย่ะค่ะ!” ลู่เสี่ยวหลันแอบถอนหายใจ นางเพียงอยากเดินเล่น ไม่ได้กำลังจะออกไปรบเสียหน่อย เหตุใดต้องทำราวกับนางเป็นเครื่องลายครามที่พร้อมแตกหักได้ทุกเมื่อด้วย ทว่าเมื่อนึกถึงเ
หลิงเยี่ยนเฟยเห็นสีหน้าของลู่เสี่ยวหลันเปลี่ยนไปก็รีบก้าวเข้ามาใกล้ “พระชายา?” น้ำเสียงนั้นทำให้ลู่เสี่ยวหลันเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาของนางยังพร่ามัวจากภาพเมื่อครู่ หญิงสาวในความทรงจำนั้นกำลังร้องไห้ กำมือแน่นราวกับกำลังพยายามฝืนบางสิ่งในใจ และคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าก็คือสตรีคนเดียวกัน หลิงเยี่ยนเฟย นางมองอีกฝ่ายอย่างพยายามค้นหาคำตอบจากใบหน้านั้น เหตุใดซูมู่เยียนจึงเรียกนางว่า...เยี่ยนเยี่ยน และเหตุใดเพียงได้ยินน้ำเสียงของสตรีผู้นี้ ความรู้สึกบางอย่างจึงถาโถมเข้ามาจนแทบหายใจไม่ออก “เจ้าจำอะไรได้หรือ?” เสียงของเฟยหลงดังขึ้นข้างกาย ลู่เสี่ยวหลันหันกลับไปมองเขา พระหัตถ์ของเขายังคงกุมมือของนางเอาไว้แน่น ราวกับกลัวว่านางจะทรุดลงต่อหน้าต่อตา “หม่อมฉัน...” นางยังพูดไม่จบ หลิงเยี่ยนเฟยก็เอ่ยขึ้นเสียก่อน “นางเป็นอะไรหรือเพคะ?” เฟยหลงทอดพระเนตรหลิงเยี่ยนเฟย “เมื่อครู่นางเพิ่งนึกถึงเรื่องบางอย่าง” หลิงเยี่ยนเฟยนิ่งไป “เรื่อง...ก่อนแต่งงานหรือเพคะ?” เพียงประโยคนั้น...หัวใจของลู่เสี่ยวหลันก็เต้นแรงขึ้นอีกครั้ง







