บทที่ 8

บทที่ 8

ตามธรรมเนียมดั้งเดิม วันที่สามหลังการแต่งงานคือวัน ‘กลับบ้านเดิม’ ของเจ้าสาว

ณ หน้าประตูจวนตระกูลหลิน

บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด บิดาและมารดาตระกูลหลินมายืนชะเง้อรออยู่ที่หน้าประตูด้วยสีหน้าที่ซ่อนความกังวลไว้ไม่มิด

ส่วน ‘หลินเยว่’ แฝดน้องผู้เลอโฉมนั้นไม่อาจปรากฏตัวให้ใครเห็นได้ นางจึงแอบซ่อนตัวอยู่หลังบานหน้าต่างของเรือนปีกข้างที่เปิดแง้มไว้เพียงเล็กน้อย วันนี้นางจงใจแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมปักลายดอกโบตั๋นสีชมพูสดใส ประดับปิ่นทองระย้าเต็มศีรษะ ด้วยหวังว่าจะได้เห็นสภาพน่าเวทนาของพี่สาวขี้โรคที่ถูกหามกลับมา

“ท่านแม่... ป่านนี้แล้วทำไมรถม้าตระกูลไป๋ยังไม่มาอีก หรือว่านังขี้โรคนั่นทนหนาวไม่ไหวจนสิ้นใจคาห้องหอไปแล้วจริงๆ?” หลินเยว่เคยแอบกระซิบถามมารดาก่อนจะแยกไปซ่อนตัว แววตาเต็มไปด้วยความสะใจ

“หากนางตาย ตระกูลเราต้องถึงคราวหายนะกันหมดน่ะสิ! ข้าอุตส่าห์ให้คนผสมยานอนหลับในปริมาณที่พอเหมาะแล้ว นางต้องรอดมาตบตาคนตระกูลไป๋ได้สิ” ฮูหยินหลินตอบบุตรสาวด้วยความกระวนกระวาย ในใจร้อนรนเป็นไฟ ร่างกายของหลินเซวียนอ่อนแอเพียงใด นางผู้เป็นแม่ย่อมรู้ดีที่สุด

กรุบกรับ... กรุบกรับ...

เสียงเกือกม้ากระทบแผ่นหินดังขึ้นเบื้องหน้า ขบวนรถม้าคันใหญ่ที่สร้างจากไม้หอมชั้นดี ประดับด้วยผ้าไหมสีทองอร่ามและตราสัญลักษณ์ตระกูลไป๋ เคลื่อนตัวเข้ามาจอดเทียบหน้าจวนตระกูลหลินอย่างโอ่อ่า

ด้านหลังรถม้ายังมีเกวียนอีกสองคันที่บรรทุกของขวัญกลับบ้านเดิมจนพูน บ่งบอกถึงความมั่งคั่งและหน้าตาของคหบดีอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนาน

นายท่านหลินและฮูหยินหลินต่างลอบกลืนน้ำลาย รอดูว่าสตรีที่ก้าวลงมาจากรถม้าจะมีสภาพร่อแร่เพียงใด

บ่าวรับใช้ตระกูลไป๋รีบวางตั่งไม้เทียบประตูรถม้า ม่านผ้าไหมถูกเลิกขึ้น ร่างสูงใหญ่ของไป๋อวี้เซวียนในชุดคลุมสีน้ำเงินเข้มขลิบเงินก้าวลงมาก่อน ใบหน้าครึ่งบนยังคงสวมหน้ากากไม้แกะสลักลวดลายดุดัน ทำให้บรรยากาศรอบตัวดูน่าเกรงขามจนบิดามารดาตระกูลหลินเผลอผงะถอยหลัง

ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคนตระกูลหลินเลยแม้แต่น้อย เขาหันกลับไปที่รถม้า ยื่นมือ ออกไปรอรับคนที่อยู่ด้านในอย่างทะนุถนอม

“ระวังขั้นบันไดด้วย... ฮูหยินของข้า”

ทันทีที่มือเล็กขาวผ่องวางทาบลงบนฝ่ามือใหญ่ ร่างบอบบางในชุดกระโปรงผ้าไหมสีฟ้าอ่อนปักลายเมฆาก็ก้าวออกมาจากรถม้า

หลินเซวียนในวันนี้ไม่ได้ดูซีดเซียวหรือใกล้ตายอย่างที่คนตระกูลหลินคาดคิด แม้จะยังมีเค้าความอิดโรยอยู่บ้างตามประสาคนป่วยเรื้อรัง แต่แก้มทั้งสองข้างกลับมีเลือดฝาด ริมฝีปากแต้มชาดดูมีชีวิตชีวา หนำซ้ำบนศีรษะและข้อมือยังประดับด้วยเครื่องหยกเนื้อดีและปิ่นทองคำที่มองปราดเดียวก็รู้ว่ามีราคามหาศาล!

หลินเยว่ที่แอบดูอยู่หลังบานหน้าต่างถึงกับเบิกตากว้างแทบถลน

สตรีตรงหน้านี้คือคนที่ถูกขังให้อดข้าวอยู่ในเรือนท้ายจวนจริงๆ รึ? ทำไมนางถึงดูงดงามและมีสง่าราศี... ข่มรัศมีคุณหนูรองที่ได้รับการบำรุงอย่างดีเช่นข้าไปจนหมดสิ้น!

หลินเซวียนปรายตามองครอบครัวเดิมของร่างนี้ด้วยความสมเพช นางไม่ได้ปล่อยมือจากสามี ซ้ำยังขยับเข้าไปยืนเบียดไหล่กว้างของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เพื่อแสดงความรักใคร่กลมเกลียว

“ท่านพ่อ ท่านแม่... ข้าพาท่านพี่อวี้เซวียนกลับมาเยี่ยมบ้านเดิมแล้วเจ้าค่ะ” หลินเซวียนแย้มยิ้ม น้ำเสียงสดใสไร้ร่องรอยความหวาดกลัว

นายท่านหลินและฮูหยินหลินรีบดึงสติกลับมา ประสานมือคารวะบุตรเขยผู้มั่งคั่งด้วยท่าทีประจบ

“ยะ... ยินดีต้อนรับคุณชายรองไป๋ ข้าน้อยเตรียมน้ำชาและอาหารว่างไว้รับรองที่โถงใหญ่แล้ว เชิญด้านในเถิดขอรับ” นายท่านหลินผายมือเชิญด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า

ตลอดทางเดินเข้าจวน ไป๋อวี้เซวียนยังคงจับจูงมือหลินเซวียนไว้ไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังคอยก้มลงถามไถ่ด้วยความห่วงใยเป็นระยะ ภาพความเอาใจใส่ของบุรุษหน้ากากผีทำเอาฮูหยินหลินมองด้วยความตกตะลึง

เมื่อนั่งลงในโถงใหญ่ ฮูหยินหลินก็ทนเก็บความสงสัยไว้ไม่ไหว นางปั้นหน้ายิ้มแย้ม ฝืนใจเรียกบุตรสาวคนโตด้วยชื่อของบุตรสาวคนเล็กเพื่อรักษาความลับ

“เยว่เอ๋อร์... ร่างกายเจ้าดูดีขึ้นมากทีเดียว ดูท่าทางคุณชายรองไป๋จะดูแลเจ้าเป็นอย่างดีสินะ ข้ากับพ่อเจ้าเป็นห่วงแทบแย่ กลัวว่าเจ้าจะไม่ชินกับจวนใหม่ หรือว่า... อาจจะตกใจข่าวลือเรื่องหน้ากากของสามีเจ้า” ฮูหยินหลินพยายามหยั่งเชิง

หลินเซวียนยกถ้วยชาขึ้นจิบ หางตาเหลือบไปเห็นชายกระโปรงสีชมพูที่แอบซ่อนอยู่หลังฉากกั้นไม้ในโถง...

หึ ทนไม่ไหวจนต้องแอบตามมาฟังสินะ!

นางวางถ้วยชาลงก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ แต่จงใจพูดให้ดังพอที่คนหลังฉากกั้นจะได้ยินชัดทุกถ้อยคำ

“ท่านแม่กังวลเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ท่านพี่อวี้เซวียนตามใจข้าทุกอย่าง ข้าวของเครื่องใช้ล้วนเป็นของที่ดีที่สุด... ข้าช่างโชคดีเหลือเกิน ที่ท่านพ่อและท่านแม่ ‘เสียสละ’ มอบโอกาสในการแต่งงานครั้งนี้ให้ข้า แทนที่จะเป็น... คนอื่น”

คำว่า ‘คนอื่น’ ถูกเน้นเสียงหนักจนคนตระกูลหลินทั้งสองสะดุ้งเยือก

หลินเซวียนจงใจเอนซบไหล่สามี แล้วเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มหวานหยด

“สตรีตาต่ำย่อมมองแค่รูปโฉมภายนอก แต่ท่านพี่อวี้เซวียนของข้าดูแลข้าดียิ่งกว่าไข่มุกบนฝ่ามือ ได้สามีดีถึงเพียงนี้ ข้าจะมัวไปกลัวหน้ากากอยู่อีกทำไมกัน?” นางเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มออดอ้อนให้บุรุษข้างกาย

“ใช่หรือไม่เจ้าคะ ท่านพี่?”

ไป๋อวี้เซวียนที่นั่งฟังเงียบๆ มาพักใหญ่รับลูกคู่ได้อย่างยอดเยี่ยม เขาเดาได้ไม่ยากว่าเป้าหมายที่ฮูหยินกำลังเหน็บแนมคือใคร ชายหนุ่มเอื้อมมือไปลูบผมของนางเบาๆ ด้วยท่าทางอ่อนโยนเป็นที่สุด

“ฮูหยินของข้ากล่าวได้ถูกต้องแล้ว”

ภาพความรักใคร่หวานชื่นที่ต่างฝ่ายต่างรับส่งบทกันได้อย่างแนบเนียน ทำเอา ‘หลินเยว่’ ที่ซ่อนอยู่หลังฉากกั้นโกรธจนหน้าดำหน้าแดง นางกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ริษยาจนแทบจะกระอักเลือด

ข้าไม่ยอม! ตำแหน่งฮูหยินไป๋ที่ร่ำรวย ได้สามีที่พร้อมทุ่มเทปรนเปรอข้าวของล้ำค่าและทะนุถนอมถึงเพียงนี้... เดิมทีมันต้องเป็นของข้าต่างหาก!