บทที่ 3

ฉันพุ่งพรวดออกจากห้องโถงใหญ่แล้วโซซัดโซเซตรงไปยังสระว่ายน้ำหลังคฤหาสน์

มัตเตโอวิ่งไล่ตามฉันมา มือของเขาบีบไหล่ฉันแน่นราวกับคีมเหล็ก "แมนดี้! พอได้แล้ว! ผมไปดูนิโก้มาแล้ว แกไปแล้วจริง ๆ เราจะจัดการศพเงียบ ๆ เรื่องนี้ให้มันจบแค่นี้เถอะ มันเป็นแค่อุบัติเหตุ ก้าวผ่านมันไปได้แล้ว!"

ฉันสะบัดตัวหลุดจากการเกาะกุมของเขาอย่างแรงแล้วรีบวิ่งไปที่ริมสระ

ผืนน้ำนิ่งสนิท ไร้ร่องรอยใด ๆ และว่างเปล่า

ทั้งรถเข็นเด็กสีดำและทารกที่อยู่ข้างใน... หายไปแล้ว!

เลือดในกายฉันเย็นเฉียบ ฉันกระชากคอเสื้อสูทสั่งตัดของเขา "เด็กไปไหนแล้ว?! เด็กอยู่ที่ไหน?!"

จังหวะนั้นเอง ลูกน้องติดอาวุธสองคนของมัตเตโอที่ทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็วิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา "บอสครับ มีปัญหาอะไรหรือเปล่าครับ?"

มัตเตโอไหวตัวทันอย่างรวดเร็ว

เขาใช้มือหนาใหญ่ตะปบปิดปากฉันไว้แน่นแล้วกระชากร่างฉันเข้าไปแนบอก เส้นเลือดบนหลังมือของเขาปูดโปน

เขาฝืนยิ้มแห้ง ๆ พลางทำทีเป็นเอือมระอา "ไม่มีอะไรหรอก แค่ผัวเมียทะเลาะกันนิดหน่อย เธอคงดื่มมากไปน่ะ"

แม่ของเขากับไอล่ารีบปรี่เข้ามาช่วยแก้ต่างให้ทันควัน "ใช่จ้ะ อาการซึมเศร้าหลังคลอดน่ะ อารมณ์ไม่ค่อยคงที่ พวกเธอรีบไปเฝ้าประตูหน้าต่อเถอะ"

พวกการ์ดมองฉันด้วยสายตาสงสัยเคลือบแคลง แต่ก็พยักหน้ารับแล้วเดินจากไป

วินาทีที่พวกนั้นพ้นระยะได้ยิน มัตเตโอก็ปล่อยมือจากฉัน "แมนดี้ เธอคิดว่าผมไม่เสียใจหรือไงที่ลูกเราตายไปน่ะ?"

"แต่ถ้าเธอโวยวายทำเรื่องใหญ่จนทุกคนรู้เข้า เบียนก้าจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในแวดวงสังคมของเรา? แล้วตระกูลเราจะรักษาหน้าตาไว้ได้ยังไง?!"

ฉันปาดคราบน้ำตาอันเย็นเยียบออกจากพวงแก้ม "ไอ้เรื่องพรรค์นั้นมันสำคัญกว่าชีวิตคนทั้งชีวิตหรือไง?!"

ฉันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างบ้าคลั่ง พยายามตามหาร่างของเด็กน้อย

แต่ก็ไม่พบอะไรเลย ฉันค้นหาแทบทุกตารางนิ้วในสวนหลังบ้าน ทว่าร่างเล็กจิ๋วนั่นกลับไร้ร่องรอย

จนกระทั่งสายตาของฉันเหลือบไปเห็นเครื่องอัดขยะอุตสาหกรรมที่กำลังส่งเสียงหึ่ง ๆ อยู่ด้านนอกห้องครัวหลักของคฤหาสน์

ไอล่ามองตามสายตาฉันไป และใบหน้าของเธอก็พลันถอดสี

เธอรีบวิ่งมากางแขนขวางทางฉันไว้ "แกจะทำอะไรน่ะ? ตรงนั้นมันมีแต่ขยะสกปรกนะ!"

ฉันผลักเธอออกไปให้พ้นทางสุดแรง แล้ววิ่งถลาตรงไปยังเครื่องอัดขยะ

ฝาโลหะเปิดแง้มอยู่ครึ่งหนึ่ง ส่งกลิ่นเหม็นเน่าของเศษขยะคละคลุ้ง

ท่ามกลางเศษผักเน่าและเศษอาหารเหลือทิ้ง ฉันมองเห็นมุมผ้าห่มเด็กทารกผืนที่แสนคุ้นตานั้นโผล่ออกมาอย่างชัดเจน

เลือดในกายฉันเย็นเยียบจนจับขั้วหัวใจ

"พวกแกยังเป็นคนกันอยู่ไหม?!"ฉันชี้ไปที่เครื่องจักรพลางแผดเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดทรมาน "นั่นมันเด็กทารกนะ!"

ไอล่าทรงตัวได้ก็จัดสร้อยคอเพชรของตัวเอง เธอไม่ได้มีท่าทีละอายใจแม้แต่น้อย แต่กลับเชิดหน้าขึ้นด้วยความเย่อหยิ่งจองหอง

"ก็แค่ชีวิตไร้ค่าชีวิตหนึ่ง!" เธอเหยียดยิ้มเยาะอย่างภาคภูมิใจ "ฉันกำลังช่วยแก้ปัญหาให้ตระกูลต่างหาก! ถ้าแขกเหรื่อมาเห็นศพเข้า ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเราก็ป่นปี้หมดพอดี การบดทิ้งในเครื่องนั้นมันเป็นวิธีจัดการที่สะอาดสะอ้านที่สุดแล้ว!"

"นังงูพิษสารเลว!" ฉันจ้องหน้าเธอ ตาแทบจะลุกเป็นไฟ กัดฟันแน่นจนเจ็บกราม

เบียนก้าแอบอยู่หลังไอล่า ชะโงกหน้าออกมาแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ฉัน "เลิกแหกปากได้แล้ว! ป้าก็แค่อยากใช้ศพลูกตัวเองมาเรียกร้องความสงสารเพื่อจะฮุบเงินของตระกูลล่ะสิ! นังสารเลว!"

หัวใจฉันแหลกสลายจนแทบกระอักเลือด ฉันหันขวับไปมองมัตเตโอ จ้องเขาเขม็ง "ไปเอาเด็กออกมา! เดี๋ยวนี้!"

มัตเตโอเหลือบมองเครื่องอัดขยะที่ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งด้วยความสะอิดสะเอียนอย่างถึงที่สุด เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่งเพราะกลัวจะทำรองเท้าหนังราคาแพงเลอะเทอะ

"พอได้แล้วน่า แมนดี้" เขาพูดออกมาอย่างไม่แยแส "ตายไปแล้วก็คือตาย พรุ่งนี้ผมจะสั่งซื้อเรือยอชต์ลำที่เธอชอบให้ ถือซะว่าเป็นค่าชดเชย ตกลงตามนี้นะ?"

เรือยอชต์งั้นเหรอ

ชีวิตคนทั้งชีวิต... มีค่าเทียบเท่าแค่เรือยอชต์เฮงซวยลำเดียวในสายตาของเขา

ความชั่วช้าสารเลวของครอบครัวนี้มันสูบเรี่ยวแรงของฉันไปจนหมดสิ้น

ในหัวของฉันตอนนี้เหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น... ฉันต้องรู้ให้ได้ว่าเด็กคนนี้คือใคร

"แค่เอาเด็กออกมาเถอะ... เราจะ... เราจะจัดพิธีฝังให้เขาอย่างสมเกียรติ"

มัตเตโอสูดหายใจเข้าลึก ๆ จำใจยอมเดินไปเดินเครื่องเพื่อเปิดมันออก

แต่ไอล่ากลับก้าวเข้ามาขวางหน้าเขาไว้ พลางหรี่ตามองฉันด้วยความระแวงจับใจ "มัตเตโอ เมียแกกำลังปั่นหัวแกอยู่นะ ทันทีที่แกดึงศพนั้นออกมา มันจะรีบเอาหลักฐานวิ่งโร่ไปฟ้องพ่อมันทันที!"

เบียนก้ากระตุกชายเสื้อแจ็กเก็ตของเขา "คุณอามัตเตโอ หนูไม่อยากเดือดร้อนนะ... พรุ่งนี้หนูมีงานเต้นรำที่โรงเรียนด้วย"

มัตเตโอปล่อยมือจากคันโยกทันที "เด็กมันตายไปแล้ว แมนดี้ เลิกตีโพยตีพายสร้างเรื่องได้แล้ว"

ฉันหลับตาลง หัวเราะออกมาด้วยความสมเพชและขมขื่น

"ดี... หวังว่าพวกแกจะไม่เสียใจกับเรื่องนี้ทีหลังก็แล้วกัน"

พูดจบ ฉันก็โซเซก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังทางออกของคฤหาสน์

"จะไปไหนยะ?"ไอล่าคว้าข้อมือฉันไว้แน่น "แกจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้นจนกว่าเครื่องอัดขยะจะทำงานเสร็จ! เราจะปล่อยให้แกออกไปเที่ยวเห่าหอนข้างนอกไม่ได้เด็ดขาด!"

เมื่อถึงเวลานั้น ร่างของเด็กทารกก็จะถูกบดขยี้จนแหลกเหลวเป็นเนื้อเดียว และจะไม่มีหลักฐานชิ้นใดหลงเหลือพอที่จะพิสูจน์ได้ว่าเขาถูกเจตนาจับกดน้ำจนตาย

"มัดตัวมันไว้!" นายหญิงใหญ่ออกคำสั่งกับพวกคนใช้อย่างเย็นชา

เชือกป่านเส้นหยาบถูกนำมามัดรัดข้อมือของฉันไว้อย่างแน่นหนา

พวกมันผลักและกระชาก ลากตัวฉันลงไปยังห้องเก็บไวน์ใต้ดินอย่างไม่ปรานี

ฉันดิ้นรนขัดขืนสุดชีวิต พลางส่งสายตาอ้อนวอนไปทางมัตเตโอ

แต่เขากลับเบือนหน้าหนีด้วยความรำคาญใจ "ถูกขังไว้สักสองสามวันคงช่วยให้เธอใจเย็นลงบ้าง"

ห้องเก็บไวน์ใต้ดินนั้นมืดมิดและหนาวเหน็บ ฉันถูกมัดติดไว้กับเก้าอี้ตัวหนักอย่างแน่นหนา

ในขณะที่พวกผู้ใหญ่กำลังวางแผนกันอยู่ข้างนอก เบียนก้าก็แอบย่องเข้ามาในห้องใต้ดิน

เพียะ!

เธอฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของฉันอย่างแรง

"นี่สำหรับที่ป้ากล้าตบหนู!" เธอแลบลิ้นปลิ้นตา ใบหน้าบิดเบี้ยวไปด้วยความมุ่งร้ายและสะใจ

จากนั้น เธอก็ยกเท้าที่สวมรองเท้าหนังราคาแพงขึ้นมา แล้วเตะอัดเข้าที่ท้องของฉันอย่างรุนแรง

ตรงจุดที่เป็นรอยแผลผ่าคลอดซึ่งยังสมานตัวไม่สนิท

ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับร่างกายฉีกขาดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ฉันงอตัวคุดคู้ด้วยความทรมาน เหงื่อกาฬไหลซึมผุดขึ้นทั่วทั้งตัว

มัตเตโอก้าวเข้ามาตรงกรอบประตูและทันได้เห็นเหตุการณ์นั้นพอดี

เขาไม่ได้ห้ามปราม แต่กลับยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ "เด็กตัวแค่นี้จะมีแรงเตะสักเท่าไหร่กันเชียว เมื่อกี้เธอไปทำให้แกตกใจ ก็ปล่อยให้แกได้ระบายบ้างสิ"

เมื่อได้รับการท้ายกหางจากมัตเตโอ เบียนก้าก็ยิ่งได้ใจและเหิมเกริมหนักขึ้น

เธอชี้นิ้วใส่หน้าฉันแล้วแผดเสียงหัวเราะเยาะ "ไอ้ลูกนอกคอกของป้ามันสมควรตายแล้ว! มันสมควรโดนบดเป็นเศษขยะไปซะ!"

ยังไม่ทันที่เสียงของเธอจะขาดคำ ประตูเหล็กหนาหนักของคฤหาสน์ก็ถูกระเบิดเปิดอ้าออกอย่างรุนแรงจากภายนอก

ชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำพร้อมอาวุธครบมือนับสิบนายบุกทะลักเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ ปืนทุกกระบอกถูกชักขึ้นมาเล็ง ทางออกทุกจุดถูกปิดล้อมควบคุมไว้ภายในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

ท่ามกลางการอารักขาของมือสังหารระดับหัวกะทิ พ่อของฉัน—ดอนแห่งตระกูลสเตอร์ลิง—ก้าวย่างเข้ามาในคฤหาสน์อย่างน่าเกรงขาม

ในอ้อมแขนอันปลอดภัยของเขา มีทารกน้อยกำลังส่งเสียงร้องไห้งอแงอยู่

นั่นคือนิโก้ ลูกชายวัยสามเดือนของฉันที่ยังมีชีวิตอยู่อย่างปลอดภัย!

"ไอ้ระยำหน้าไหนมันบอกว่าหลานกูตายวะ?!"