บทที่ 10

"แต่ก่อนเจ้าบังคับให้บิดาของเจ้าขอพระราชทานสมรสกับข้า มาวันนี้อยากจะหย่าก็หย่าง่ายๆ อย่างนั้นหรือ”

"แล้วท่านอ๋องจะเอาอย่างไรกันล่ะเพคะในเมื่อข้าต้องการหย่าท่านก็ไม่หย่า ถ้าเช่นนั้นจากนี้ไปหากว่าข้าตามตอแยท่านอีกท่านก็อย่ามาหาว่าข้าน่ารำคาญก็แล้วกัน!" พูดจบก็เดินออกไปจากวังไม่รอเขาเลยสักนิด

นางยอมรับว่ารู้สึกโกรธเขามากไม่เข้าใจอ๋องบ้าผู้นั้นเลยสักเพียงนิด ไม่ใช่ว่าเขาต้องดีใจหรอกหรือที่นางจะหย่าแล้วที่เขาพูดออกมาเช่นนั้นมันหมายความว่าอย่างไรกัน!

อ๋องฉินไม่พูดสิ่งใดต่อเขาเดินตามนางไปจนถึงหน้าประตูวังหลวงก่อนจะยื่นมือไปรับอาชาประจำกายมาจากทหารผู้ดูแล แล้วยื่นมือหนาคว้าเอวบางของนางอุ้มขึ้นมานั่งบนหลังม้าก่อนที่ชายหนุ่มจะกระโดดขึ้นมาซ้อนด้านหลังด้วยความรวดเร็ว

หญิงสาวเอี้ยวคอหันกลับไปมองเขาก็พบเข้ากับสายตาเย็นชาที่ยากจะอ่านออกระหว่างทางกลับจวนคนทั้งคู่ไม่แม้แต่จะสนทนากันสักคำสร้างความอึดอัดใจให้แก่ลู่เหยียนซินไม่น้อย

‘ก็แค่พูดเรื่องหย่าเหตุใดต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยแปลกคนเสียจริง’

-จวนอ๋องฉิน-

เมื่อมาถึงหน้าประตูจวนเป็นอ๋องฉินที่รับนางลงจากหลังม้าเช่นเคย นางกล่าวขอบคุณแต่ก่อนที่จะเดินเลี่ยงไปยังเรือนของตนเองก็ถูกอ๋องฉินเรียกไว้เสียก่อน

"เจ้าจงเตรียมตัวให้ดีเช้ามืดวันพรุ่งนี้ต้องออกเดินทางไปเมืองจี้โจวกับข้า"

"เร็วเช่นนั้นเลยหรือเพคะ"

"ชีวิตผู้คนไม่สามารถรอได้" พูดจบเขาที่กำลังจะเดินกลับไปยังตำหนักฉางหมิงก็ได้ยินลู่เหยียนซินถามขึ้น

"ต้องไปนานเท่าใดอย่างนั้นหรือ"

"ครึ่งปีหรืออาจจะหนึ่งปี"

‘นานถึงเพียงนั้นเชียวหรือ’

อ๋องฉินไม่พูดต่อปล่อยให้นางยืนเหม่ออยู่ลำพังแล้วเดินเลี่ยงไปสั่งการให้ทหารจัดเตรียมกองกำลังไปยังชายแดนทันที

"ท่านอ๋องต้องพาพระชายาไปด้วยเช่นนั้นหรือพ่ะย่ะค่ะ" ชิงอีองค์รักษ์คนสนิทของอ๋องฉินถามขึ้น

"พระชายาเป็นสตรีทั้งยังไม่มีวรยุทธ์ไปแล้วจะช่วยอะไรท่านอ๋องได้กันพ่ะย่ะค่ะ" เฟยหยาก็อดไม่ได้ที่ถามออกมาเช่นกัน อ๋องฉินไม่สนใจคำพูดของคนสนิทเขามองไปเส้นทางมุ่งสู่เรือนซินหยางพลางยิ้มเจ้าเล่ห์

"ใช่ นางเป็นสตรีที่ไม่มีวรยุทธ์ไปที่นั่นคงสร้างความลำบากให้นางไม่น้อย"

องค์รักษ์คนสนิททั้งสองมองหน้ากันไปมา อ๋องฉินละสายตาจากเรือนซินหยางก่อนจะมุ่งหน้าเดินเข้าไปในเรือนใหญ่ทันที

เมื่อครู่เขาแค่หาเหตุผลให้องค์รักษ์ทั้งสองหยุดซักไซ้เขาก็เท่านั้น แน่นอนว่าเรื่องหย่ายังไม่ใช่ตอนนี้เขาต้องได้ประโยชน์จากนางก่อนถึงจะยอมปล่อยนางไปได้

-เช้าวันต่อมา-

"พระชายาทายาอีกสักหน่อยเถอะนะเพคะ ยังต้องนั่งอยู่บนรถม้าทั้งวันแผ่นหลังของท่านต้องระบมอีกเป็นแน่"

"พอแล้ว ไว้ค่อยทาทีหลังเถอะรีบไปขึ้นรถม้ากันจวนจะได้เวลาออกเดินทางแล้ว เจ้าเตรียมข้าวของๆ ข้าครบแล้วใช่หรือไม่"

"ครบแล้วเพคะพระชายา"

"ไม่รู้เลยว่าต้องไปนานเท่าใดเมื่อวานข้ายุ่งๆ จนลืมส่งข่าวให้ท่านพ่อเสียสนิทเลย"

"พระชายาไม่ต้องทรงเป็นกังวลเพคะเรื่องที่ท่านอ๋องกับพระชายาต้องเดินทางไปยังชายแดนเหนือเวลานี้ล่วงรู้กันทั้งเมืองแล้วล่ะเพคะ"

"หืม ใครกันช่างปากไวเช่นนี้เพียงแค่คืนเดียวรู้กันทั่วทั้งเมืองเลยเช่นนั้นหรือ"

ลี่ถิงได้แต่ยิ้มแห้งนางไม่กล้าบอกว่าข่าวที่แพร่สะพัดไปนี้เป็นฝีมือของคุณหนูหยางเพราะกลัวว่าพระชายาจะโกรธหยางซูฉินจนก่อเรื่องขึ้นมาอีกนั่นเอง

เมื่อเดินออกมาจากเรือนซินหยางก็มองเห็นบ่าวในจวนช่วยกันยกหีบสัมภาระขึ้นบนรถม้ากันขวักไขว่ข้าวของรุงรังเต็มไปหมดเมื่อพวกเขาหันมาเห็นนางจึงรีบทำความเคารพ ลู่เหยียนซินโบกมือเป็นสัญญาณว่าไม่ต้องสนใจนางพวกเขาจึงรีบไปทำงานต่อทันที

ลู่เหยียนซินรีบเร่งฝีเท้าไปขึ้นรถม้าที่หน้าประตูจวนเพื่อออกนอกเมืองไปสมทบกับกองกำลังทหารของอ๋องฉินอีกทีหนึ่ง

เมื่อรถม้ามาถึงหน้าประตูเมืองนางก็รีบเปิดม่านประตูชะเง้อคอออกมามองนอกรถม้าทันที สายตาของนางจับจ้องไปยังลานกว้างข้างหน้ามองเห็นกลุ่มเหล่าทหารกล้ารูปร่างโปร่งสูงสมส่วนแข็งแรงอกผายไหล่ผึ่งกำลังยืนจัดขบวนกันอยู่อย่างละลานตาเต็มไปหมด

สายตาของนางจ้องมองความองอาจของพวกเขาเหล่านั้นด้วยดวงตาเป็นประกายจนลืมไปว่าตนเองกำลังจะลงจากรถม้า ไม่ทันระวังก้าวเท้าพลาดสะดุดกับขอบรถม้าเป็นอ๋องฉินที่ยื่นมือมารับนางไว้ได้ทัน

"ซุ่มซ่ามเสียจริง"

นางมุ่ยหน้าให้เขาลังเลที่จะขอบคุณเขาดีหรือไม่ ‘ปากแบบนี้…ไม่ดีกว่า’

"เช้านี้ปากท่านรับประทานสุนัขเข้าไปหรือเพคะท่านอ๋อง"

"ลู่เหยียนซิน!"

"ฮ่าๆๆ" นางรู้สึกสะใจอยู่บ้างที่ได้ด่าเขาออกไปก็เล่นบังคับให้เดินทางไปกับเขาทางอ้อมเช่นนี้ ความรู้สึกอึดอัดอัดอั้นใจที่นางมีจะต้องได้ระบายออกมาบ้างถึงจะคุ้มค่ากับที่นางนั่งเคร่งเครียดมาทั้งวันทั้งคืน

นางถอยหลังออกวิ่งตรงไปยังรถม้าคันใหญ่คันงามที่มีชิงอียืนประกบอยู่กับทหารสองสามคนที่คอยตรวจตรารถม้ากันอยู่รอบคันรถ

"ข้าอยากจะบ้าตาย" อ๋องฉินส่ายหัวให้กับกิริยาเหมือนม้าดีดกระโหลกของนางตั้งแต่ถูกโบยคราวก่อนพอฟื้นขึ้นมาก็เหมือนจะเปลี่ยนไปเป็นคนละคน ตกลงแล้วนางคือลู่เหยียนซินตัวจริงหรือนางเป็นใครกันแน่นะ

วันนี้ลู่เหยียนซินสวมชุดกระโปรงสีฟ้าสดใสนางไม่ได้แต่งตัวหรูหราแต่ปักเครื่องประดับเพียงปิ่นหยกมรกตชิ้นเดียวเท่านั้น

ความสดใสร่าเริงของนางที่แสดงออกมาในวันนี้ทำให้เขาเริ่มไม่แน่ใจแล้วว่าจะทำให้นางรู้สึกทรมานในการเดินทางในครั้งนี้หรือกำลังทำให้นางรู้สึกสนุกอยู่เป็นแน่ ก่อนที่เขาจะเดินตามนางไปก็ได้ยินเสียงเรียกของสตรีนางหนึ่งดังแว่วอยู่ข้างหู

"ท่านอ๋องเพคะ ท่านอ๋องให้หม่อมฉันตามไปด้วยได้หรือไม่" เสียงหวานใสมาพร้อมกับใบหน้าใสซื่อของหยางซูฉินสีหน้าของนางแสดงถึงความโศกเศร้าอย่างที่สุด

"ไปครั้งนี้ไม่แน่นอนถึงเวลากลับเจ้าเป็นสตรีทั้งยังไม่ออกเรือนจะเดินทางร่วมกับข้าคงไม่เหมาะเท่าใดนักอีกทั้งเส้นทางข้างหน้าทุรกันดารยิ่ง ข้าไปเพื่อทำตามราชโองการของฮ่องเต้เจ้ารอข้าอยู่ที่เมืองหลวงนี้เถอะ" เสียงอบอุ่นของบุรุษกล่าวปลอบประโลมหญิงสาวตรงหน้า

ลู่เหยียนซินคงจะไม่รู้สึกอะไรหากนั่นไม่ใช่เสียงของคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็นสามีของนางที่กำลังแสดงออกถึงความห่วงใยกับสตรีคนอื่นอยู่

แต่แล้วลู่เหยียนซินก็เพิ่งนึกขึ้นได้ คำปลอบประโลมของอ๋องฉินเมื่อครู่นี้ทำให้นางฟังแล้วรู้สึกแปลกๆ

'อันตรายอย่างนั้นหรือ หากมีอันตรายแล้วเหตุใดถึงยังให้ข้าไปด้วยกันล่ะคนผู้นี้ต้องการเห็นข้าลำบากหรือต้องการแอบสังหารข้ากันแน่!'