로그인เช้าวันต่อมาเสียงติดกระดุมข้อมือเสื้อเชิ้ตดังขึ้นเบาๆ ข้างเตียงคิงไซซ์ ม่านมุกขยับตัวพลิกตะแคงด้วยความเมื่อยล้าไปทั่วทั้งร่าง หญิงสาวปรือตาขึ้นมองคนที่แต่งตัวในชุดสูทสีเข้มเรียบร้อยแล้วอวิ๋นทรุดตัวลงนั่งริมฟูก วางฝ่ามืออุ่นลงบนพวงแก้มนิ่มแล้วกดจูบลงบนหน้าผากของเธอ"ตื่นแล้วเหรอ" เขาถามเสียงทุ้ม"คุณอวิ๋น กี่โมงแล้วคะเนี่ย" เธอถามเสียงแหบแห้ง ขยับตัวจะลุกขึ้นนั่งแต่ต้องนิ่วหน้าเมื่อความปวดหนึบแล่นปราดขึ้นมาตั้งแต่ช่วงเอวจนถึงสะโพก"เก้าโมงเช้า นอนต่อเถอะ ไม่ต้องรีบลุก" ชายหนุ่มประคองไหล่เธอให้นอนลงตามเดิม แล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมถึงหน้าอก "วันนี้เธอมีเรียนออนไลน์ตอนบ่ายไม่ใช่เหรอ ช่วงเช้าพักผ่อนไปก่อน ฉันสั่งให้แม่บ้านยกมื้อเช้าขึ้นมาเสิร์ฟบนห้องแล้ว""แล้วคุณจะออกไปข้างนอกเหรอคะ" ม่านมุกจับชายเสื้อสูทของเขาไว้
ทว่าพักหายใจได้ยังไม่ถึงสองนาที ม่านมุกก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อสัมผัสได้ว่าท่อนเนื้อที่ยังแช่ค้างอยู่ในตัวเธอกระตุกและขยายตัวแข็งขึงขึ้นมาอีกครั้งอย่างรวดเร็ว"คุณอวิ๋น... นี่คุณยังไม่พออีกเหรอคะ" เธอถามเสียงหลงเมื่อเห็นแววตาดำมืดของคนใต้ร่าง"รอบเดียวจะไปพออะไร" อวิ๋นกระตุกยิ้มมุมปาก "เมื่อกี้เธอควบฉันไปแล้ว คราวนี้ตาฉันเอาคืนบ้างล่ะ"พูดจบ ชายหนุ่มก็ออกแรงพลิกตัวม่านมุกให้ลงไปนอนหงายอยู่ใต้ร่างเขาอย่างรวดเร็วโดยที่จุดเชื่อมยังไม่ได้หลุดออกจากกัน มือหนาคว้าชุดนอนลูกไม้ซีทรูที่เปียกชุ่มเหงื่อแล้วออกแรงกระชากทีเดียวจนขาดวิ่น โยนเศษผ้านั้นทิ้งไปให้พ้นทาง"อ๊ะ... เสื้อฉันขาดหมดแล้วนะคะ""เดี๋ยวซื้อให้ใหม่ทั้งร้านเลย"อวิ๋นไม่พูดเปล่า ชายหนุ่มใช้มือข้างหนึ่งรวบข้อมือทั้งสองข้างของม่านมุกขึ้นไปกดตรึงไว้กับฟูกเหนือศีรษะ จนหน้าอกอวบอิ่มแอ่นเ
เสียงริมฝีปากบดเบียดและเสียงลมหายใจหอบกระชั้นดังก้องไปทั่วห้องนอนใหญ่ อวิ๋นบดจูบลงมาอย่างหนักหน่วงและเอาแต่ใจ ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้ามาเกี่ยวกระหวัดตักตวงความหวานในโพรงปากจนม่านมุกสมองขาวโพลน เสียงจ๊วบจ๊าบจากการแลกเปลี่ยนน้ำลายดังสลับกับเสียงครางอื้ออึงในลำคอของคนใต้ร่าง"อื้อ... คุณอวิ๋น..." ม่านมุกครางประท้วงเมื่อเขายอมถอนริมฝีปากออกเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อเว้นจังหวะให้เธอสูดหายใจ ก่อนจะก้มลงไปซุกไซ้ซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มและดูดดึงผิวเนื้อนุ่มจนขึ้นรอยแดงจ้ำมือหนาของอวิ๋นไม่ได้อยู่นิ่ง เขาลูบไล้ผ่านเนื้อผ้าซาตินลูกไม้ซีทรูสีดำสนิทที่แนบลู่ไปกับลำตัวของเธอ ความสากระคายของฝ่ามือที่เสียดสีผ่านผ้าลูกไม้บางเฉียบทำเอาม่านมุกสะดุ้งเฮือก ขนอ่อนลุกชันไปทั้งตัว"ชุดนี้โคตรเหมาะกับเธอเลยมุก" อวิ๋นกระซิบเสียงแหบพร่าชิดใบหู ขณะที่มือข้างหนึ่งจัดการเกี่ยวสายเดี่ยวเส้นเล็กทั้งสองข้างร่นลงมาอยู่ที่ต้นแขน เพียงเท่านั้นเต้าอวบอิ่มที่ไร้บราเซียร์กั้นขวางก็ทะลักล้นออกมาอวดสายตา ยอดอกสีหวานชูชันขึ้นสู้กับอากาศเย็นเฉียบภายในห้อง"อ๊ะ... อย่าจ้องแบบนั้นสิคะ" เธอเอ่ยเสียงสั่น ยกมือขึ้นหมายจะปิดบังหน้าอกของตัวเองท
ก๊อก... ก๊อก...เสียงเคาะประตูหน้าห้องดังขึ้นขัดจังหวะ อวิ๋นชะงักริมฝีปากที่กำลังคลอเคลียลาดไหล่เนียน ชายหนุ่มถอนหายใจยาวออกมาอย่างหงุดหงิด"บอสคะ ขออนุญาตค่ะ" เสียงของหลินดังลอดเข้ามาจากด้านนอก "สายข่าวรายงานว่าคนของเฉินกำลังเคลื่อนไหวอยู่แถวท่าเรือฝั่งตะวันออกค่ะ"อวิ๋นขมวดคิ้ว แม้จะหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ แต่เรื่องของศัตรูเก่าก็เป็นสิ่งที่มองข้ามไม่ได้ เขาพิงหลังกับหัวเตียง กระชับกอดรัดเอวม่านมุกเอาไว้แน่น ก่อนจะตอบกลับไปเสียงเรียบ"ให้คนของเราเฝ้าดูห่างๆ อย่าเพิ่งลงมือทำอะไรจนกว่าฉันจะสั่ง""รับทราบค่ะบอส" หลินรับคำอวิ๋นหันกลับมาหาม่านมุกอีกครั้ง เขากดจูบลงบนปลายคางมนและเลื่อนริมฝีปากหมายจะครอบครองความหอมหวานก๊อก... ก๊อก...ผ่านไปไม่ถึงสามนาที เสียงเคาะป
ทว่าการหยอกล้ออย่างใกล้ชิดนั้นตกอยู่ในสายตาของคนที่นั่งอยู่เบาะหน้า หลินลอบมองภาพนั้นผ่านกระจกมองหลัง บอดี้การ์ดสาวเห็นรอยยิ้มมุมปากและสายตาที่เต็มไปด้วยความหลงใหลแบบที่อวิ๋นไม่เคยใช้มองผู้หญิงคนไหน มือเรียวที่จับพวงมาลัยรถเผลอกำแน่นขึ้น เธอขบกรามเข้าหากันเพื่อข่มความอิจฉาที่กำลังตีตื้นขึ้นมาในอก ก่อนจะรีบละสายตากลับมาจดจ่อกับถนนเบื้องหน้ารถยนต์คันหรูแล่นทะยานฝ่าความมืดมิดมุ่งหน้ากลับสู่อาณาเขตของมาเฟียหนุ่มอย่างราบรื่น โดยไม่มีใครรับรู้ถึงความรู้สึกที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าเรียบเฉยของบอดี้การ์ดสาวค่ำวันนั้นเสียงล้อรถยนต์บดเบียดกับพื้นกรวดหน้าคฤหาสน์เหลียงจอดสนิท ม่านมุกไม่รอให้บอดี้การ์ดเดินมาเปิดประตูให้ หญิงสาวจัดการเปิดประตูด้วยตัวเอง คว้าถุงกระดาษแบรนด์เนมสีดำขลับมากอดไว้แนบอก แล้วสับเท้าวิ่งขึ้นบันไดหินอ่อน ตรงดิ่งไปยังปีกขวาของคฤหาสน์ซึ่งเป็นที่ตั้งของห้องพักแขกของเธอทันทีทว่าลูกไม้ตื้นๆ แบ
เสียงเครื่องยนต์ของรถยุโรปคันหรูครางกระหึ่มเบาๆ สอดประสานกับจังหวะการแล่นไปตามท้องถนนที่ราบเรียบของเมืองฮ่องกง ภายในห้องโดยสารด้านหลังที่กว้างขวาง ม่านมุกกำลังนั่งกอดถุงกระดาษแบรนด์เนมสีดำขลับเอาไว้แนบอกราวกับกลัวว่ามันจะอันตรธานหายไป หญิงสาวทอดสายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ อาคารสูงระฟ้าและแสงไฟจากร้านค้าริมทางค่อยๆ พร่ามัวลงทุกทีความเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศภายในรถ ผสมผสานกับความเหนื่อยล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวันจากการเดินเที่ยวและการเผชิญหน้ากับสถานการณ์ตึงเครียด แต่ส่วนใหญ่อาจจะเกิดจากพออิ่มแล้วหนังตาหย่อนนั้นแหละ เริ่มออกฤทธิ์จู่โจม เปลือกตาของม่านมุกหนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ หญิงสาวพยายามฝืนถ่างตาและกะพริบตาถี่ๆ เพื่อขับไล่ความง่วงงุน ทว่าร่างกายกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง ศีรษะทุยเริ่มสัปหงกไปมาตามจังหวะการเคลื่อนไหวของรถยนต์อวิ๋นที่นั่งอยู่เคียงข้างเหลือบมองคนช่างฝืนด้วยหางตา ชายหนุ่มไม่ได้เอ่ยปากทักท้วงหรือสั่งให้เธอนั่งตัวตรง เขาเพียงแค่ขยับท่านั่งของตนเองให้ผ่







