บทที่ 7

เธอนั่งลงด้วยใบหน้าที่ไร้ความรู้สึก แผ่นหลังเหยียดตรง สายตาจ้องมองตรงไปยังเวทีประมูลด้านหน้า

งานประมูลดำเนินมาถึงช่วงกลาง ซูเหรายังคงมีท่าทีเฉื่อยชาไร้ความสนใจ

จนกระทั่งนักประมูลเปิดผ้าคลุมสีแดงบนถาดกำมะหยี่ออก สร้อยคอไข่มุกเส้นนั้นก็ทอประกายแวววาวนวลตาภายใต้แสงไฟสปอร์ตไลท์

รูม่านตาของซูเหราหดเกร็งขึ้นมาทันที

เธอยังจำได้ว่าตอนเด็กๆ แม่มักจะชอบสวมสร้อยเส้นนี้ไปร่วมงานเลี้ยง มุกเม็ดงามแนบชิดอยู่บนลำคอเรียวของแม่ มันแกว่งไกวเบาๆ ตามจังหวะการเดินที่สง่างามและอ่อนโยน

“ชอบมากขนาดนั้นเลยเหรอ?” เสียงทุ้มต่ำของสือเยี่ยนชิงดังขึ้นที่ข้างหู

ซูเหราไม่ตอบ แต่ชูป้ายประมูลทันที “ห้าสิบล้าน”

“หกสิบล้านค่ะ”

น้ำเสียงหวานใสขยับดังมาจากด้านข้าง หลินรั่วเฉี่ยนส่งยิ้มบางๆ ให้เธอ “พี่คะ ฉันเองก็ชอบสร้อยเส้นนี้มากเหมือนกัน ใครให้ราคาสูงกว่าก็ได้ไป พี่คงไม่ว่าใช่ไหม?”

ปลายนิ้วของซูเหราจิกเข้าที่กลางฝ่ามือ “แปดสิบล้าน”

“หนึ่งร้อยล้าน”

“สองร้อยล้าน”

“สามร้อยล้าน”

……

ราคาทะยานพุ่งขึ้นไปเรื่อยๆ จนถึงหนึ่งพันล้าน

เงินที่ได้จากการขายสินเดิมของซูเหราเริ่มหมดลงแล้ว แต่หลินรั่วเฉี่ยนยังคงชูป้ายต่อไปอย่างใจเย็น พร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าที่สื่อว่า "ต้องได้มาครอบครอง"

“หนึ่งพันล้านครั้งที่หนึ่ง” นักประมูลหันมามองซูเหรา “คุณซูเหราจะเพิ่มราคาอีกไหมครับ?”

ลำคอของซูเหราตึงแน่น

เธอไม่เคยคิดเลยว่า วันหนึ่งจะต้องยอมก้มหัวให้ใครเพียงเพื่อสร้อยคอเส้นเดียว

“เพิ่ม” เธอพูดนี้ออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนจะหันไปคว้าแขนเสื้อของสือเยี่ยนชิงเอาไว้ “สือเยี่ยนชิง ขอยืมเงินหน่อย...”

น้ำเสียงของเธอสั่นเครือ “นี่คือของดูต่างหน้าของแม่ฉัน ฉันต้องได้มันมาให้ได้”

สือเยี่ยนชิงชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด

เขาไม่เคยเห็นซูเหราผู้หยิ่งทะนงและเจิดจรัสต้องมายอมลดตัวอ้อนวอนขนาดนี้มาก่อน

“ถือว่าฉันขอร้องคุณ” ซูเหราขอบตาแดงก่ำ เสียงเบาราวกับแทบจะไม่ได้ยิน

มือของสือเยี่ยนชิงล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน กำลังจะหยิบบัตรดำออกมา

“พี่เยี่ยนชิงคะ” จู่ๆ หลินรั่วเฉี่ยนก็รั้งแขนเขาไว้ ขอบตาเริ่มแดงระเรื่อ “ฉันชอบสร้อยเส้นนี้จริงๆ นะคะ...”

เธอกัดริมฝีปาก “นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันชอบของบางอย่างมากขนาดนี้ คุณอย่าช่วยพี่สาวเลยได้ไหมคะ?”

บรรยากาศรอบข้างแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็ง

ซูเหราจ้องมองสือเยี่ยนชิง จ้องมองผู้ชายที่ครั้งหนึ่งเคยปกป้องเธอจากพายุฝน

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตามองสลับไปมาระหว่างเธอและหลินรั่วเฉี่ยน

หลังจากความเงียบที่แสนยาวนาน ในที่สุดสือเยี่ยนชิงก็หันมามองซูเหราแล้วพูดช้าๆ ว่า “ยกให้เธอเถอะ”

สี่พยางค์เบาๆ แต่กลับเหมือนมีดที่แทงทะลุเข้ากลางหัวใจของซูเหรา

ค้อนประมูลเคาะลง “ขายครับ! ขอแสดงความยินดีกับคุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนด้วย!”

ซูเหรายืนนิ่งอยู่กับที่ ร่างกายรู้สึกเย็นเฉียบ

เธอมองหลินรั่วเฉี่ยนรับสร้อยคอไข่มุกเส้นนั้นไป มอบดูอีกฝ่ายส่งยิ้มอย่างผู้ชนะมาให้ เล็บจิกลึกเข้าไปในฝ่ามือจนเลือดไหลซึมหยดลงบนพรม แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด

นี่เป็นครั้งแรกที่สือเยี่ยนชิงเห็นซูเหราในสภาพแบบนี้

ดวงตาของเธอแดงก่ำ แต่กลับดื้อรั้นไม่ยอมปล่อยให้น้ำตาไหลออกมา ริมฝีปากถูกกัดจนขาวซีด แต่เธอก็ยังพยายามฝืนเหยียดหลังให้ตรง

ไม่รู้เพราะอะไร ในใจของเขาจู่ๆ ก็เกิดความรู้สึกขมขื่นแปลกๆ ขึ้นมา

“พี่เยี่ยนชิงคะ...” หลินรั่วเฉี่ยนขยับเข้าพิงเขาอย่างอ่อนแรง “ฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายเพราะเป็นวันนั้นของเดือนมาพอดี ช่วยไปขอกระเป๋าน้ำร้อนหรือผ้าห่มให้ฉันหน่อยได้ไหมคะ?”

สือเยี่ยนชิงเงียบไปครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ลุกเดินออกไป

ซูเหราไม่มีกะจิตกะใจจะร่วมงานประมูลอีกต่อไป

เธอนั่งอยู่ที่เดิม เสียงในหูอื้อไปหมด ในหัววนเวียนแต่ภาพรอยยิ้มของแม่ตอนที่สวมสร้อยเส้นนี้

ทันทีที่งานประมูลจบลง เธอก็ขวางหลินรั่วเฉี่ยนไว้

“ขายสร้อยคืนให้ฉัน” น้ำเสียงของซูเหราแหบพร่า “เงื่อนไขอะไรฉันก็ยอมทั้งนั้น”

หลินรั่วเฉี่ยนหัวเราะเยาะ “จริงเหรอ? อะไรก็ได้เหรอ? งั้นถ้าฉันสั่งให้แกคุกเข่าล่ะ?”

ซูเหราตัวสั่นไปทั้งตัว

เธอนึกถึงตอนที่แม่กำลังจะจากไป แม่กุมมือเธอแล้วพูดว่า “เหราเหรา ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ลูกต้องใช้ชีวิตอย่างมีศักดิ์ศรีนะ”

แต่ตอนนี้ เธอต้องละทิ้งศักดิ์ศรีเฮือกสุดท้ายเพียงเพื่อสร้อยเส้นเดียว

“ตกลง”

คำนี้ถูกเค้นออกมาจากซอกฟัน

ซูเหราขอบตาแดงก่ำ เธอค่อยๆ ย่อเข่าลง

“ไม่ต้องคุกเข่าแล้วล่ะ” จู่ๆ หลินรั่วเฉี่ยนก็พูดขัดจังหวะด้วยรอยยิ้ม “แกคุกเข่าไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก”

“สร้อยเน่าๆ เส้นนั้น ฉันสั่งให้คนเอาไปโยนให้หมาข้างถนนตั้งนานแล้ว”

เธอหยิบมือถือออกมา เลื่อนหน้าจอไปมา ปรากฏรูปภาพของหมาจรจัดมอมแมมตัวหนึ่ง ที่ลำคอของมันแขวนสร้อยคอไข่มุกที่เปื้อนโคลนเอาไว้

“ของของแม่แก ก็ควรจะไปอยู่บนคอหมานั่นแหละ” เธอขยับเข้าไปกระซิบข้างหูซูเหราทีละคำ “ก็นะ โสเภณีกับหมา มันก็เป็นของคู่กันตลอดไปนั่นแหละ”

รูม่านตาของซูเหราหดเกร็งทันที

เธอตัวสั่นไปทั้งตัว เสียงในหูดังอื้อเหมือนมีคนเอาค้อนเหล็กมาฟาดแรงๆ ที่ขมับ

ใบหน้าที่ซีดขาวของแม่ก่อนสิ้นใจผุดขึ้นมาตรงหน้า สร้อยไข่มุกที่เคยประดับอย่างสง่างามบนลำคอของแม่ ตอนนี้กลับถูก...

“แกพูดอีกทีสิ” เสียงของซูเหราเบาจนน่ากลัว

หลินรั่วเฉี่ยนยิ้มอย่างผู้ชนะ “โสเภณีกับหมา คู่กันตลอดไปไงล่ะ ทำไม? หูหนวกเหรอ?”

ซูเหราค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงฉานไปด้วยเส้นเลือด “แกใช้มือข้างไหนใส่สร้อยให้หมา?”

“มือข้างนี้ไง” หลินรั่วเฉี่ยนยกมือขวาขึ้นอวด “ทำไม? แกยังจะ...”

ยังพูดไม่ทันจบ ซูเหราก็คว้ามีดปอกผลไม้ที่วางอยู่ข้างจานผลไม้ใกล้ๆ แล้วปักมันลงไปในกลางฝ่ามือของหลินรั่วเฉี่ยนอย่างสุดแรง!

“อ๊ากกกกกก!!”