บทที่ 6

ตอนที่ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอถูกปลุกโดยเสียงของพยาบาล

“ทำไมไม่มีใครเฝ้าเลย? เลือดไหลย้อนเข้าไปในสายน้ำเกลือแล้วนะ! เกือบจะเกิดเรื่องใหญ่แล้วเชียว!” พยาบาลอุทานด้วยความรีบร้อน

ซูเหรายกมือขึ้นเล็กน้อย ถึงได้พบว่าหลังมือของเธอสวมบวมขึ้นมามาก เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูและพบว่าเวลาผ่านไปเจ็ดชั่วโมงแล้ว

และสือเยี่ยนชิงก็ยังไม่กลับมาเลย

“คุณคะ แฟนสุดหล่อของคุณไปไหนแล้วล่ะ?” พยาบาลถามและเปลี่ยนยาให้ “ตอนให้น้ำเกลือไม่มีคนเฝ้าไม่ได้เลยนะ เมื่อกี้อันตรายมากนะคะ”

ซูเหรายกมุมปากฝืนยิ้ม “เขาไม่ใช่แฟนฉันค่ะ”

เธอใช่ผนังพยุงตัวเดินกลับห้องพักผู้ป่วยเพียงลำพัง แต่เสียงซุบซิบนินทาในทางเดินกลับทิ่มแทงหูเธอเหมือนเข็ม

“คุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนคนนั้นช่างมีความสุขจริงๆ พ่อเลี้ยงก็ดีกับเธอมาก แถมยังมีแฟนที่หล่อลากดินอีกต่างหาก!”

“ได้ยินว่าแฟนคนนั้นไม่เพียงแต่เหมาห้องพักวีไอพีทั้งชั้น แต่ยังเชิญผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศมาตรวจด้วย อยู่เฝ้าเธอไม่ห่างเลยตลอดทั้งวัน ทั้งพ่อเลี้ยงทั้งแฟนต่างก็เอาใจเธอสุด ๆ คุณหนูหลินรั่วเฉี่ยนนี่ชาติที่แล้วคงทำบุญมามาก...”

ซูเหราเดินไปที่หน้าห้องพักฟื้นห้องนั้นโดยไม่รู้ตัว

ผ่านช่องประตูที่เปิดแง้มไว้ เธอเห็นสือเยี่ยนชิงกำลังโน้มตัวลงปรับความเร็วของสายน้ำเกลือให้หลินรั่วเฉี่ยน นิ้วมือเรียวยาวของเขาหมุนตัวปรับระดับอย่างแผ่วเบา

พ่อของเธอนั่งอยู่ที่ข้างเตียงกำลังปอกแอปเปิลให้หลินรั่วเฉี่ยน เปลือกแอปเปิลยาวต่อเนื่องเป็นเส้นเดียว และเนื้อแอปเปิลก็ถูกป้อนเข้าปากหลินรั่วเฉี่ยนทีละชิ้น

จู่ ๆ ซูเหราก็รู้สึกหายใจลำบาก

น้ำตาไหลลงมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน มันร้อนผ่าวจนแสบแก้มไปหมด

เธอรีบยกมือขึ้นปาดมันทิ้งทันที

“ซูเหรา” เธอพึมพำกับโถงทางเดินที่ว่างเปล่า “เธอจะร้องไห้ให้ใครดู? ไม่มีใครเขาสงสารเธอหรอก ห้ามร้องเด็ดขาด!”

เมื่อหันหลังกลับ เธอก็ยืดหลังตรง เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและมั่นคง

จะมีก็เพียงแต่ฝ่ามือที่ถูกกำแน่นจนมีรอยเลือดซึมออกมาเล็กน้อยเท่านั้น

ในช่วงไม่กี่วันต่อมา สือเยี่ยนชิงไม่ปรากฏตัวเลย

จนกระทั่งถึงวันที่ออกจากโรงพยาบาล ซูเหราจึงได้เห็นรถไมบัคสีดำคันที่คุ้นตาจอดอยู่ที่หน้าโรงพยาบาล

กระจกรถลดลง เผยให้เห็นใบหน้าด้านข้างที่คมเข้มของสือเยี่ยนชิง

“ขึ้นรถ” น้ำเสียงของเขายังคงเย็นชาเหมือนเดิม

ซูเหราหันหลังเดินหนีไปทันที

“คุณอยากให้ผมเอาคุณโชว์คนเยอะแยะตรงนี้หรือไง?”

คำพูดนี้ทำให้ซูเหราหยุดฝีเท้าทันที

เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเขาจะพูดเรื่องแบบนี้ออกมาได้ เมื่อก่อนเพื่อที่จะสั่งสอนเธอ เขาเคยขู่เธอแบบนี้บ่อยๆ ซึ่งเธอคิดมาตลอดว่ามันคือรสชาติของความรัก แต่ตอนนี้รักแรกของเขาได้รับกลับมาแล้ว เขายังมีสิทธิ์อะไรมาทำแบบนี้กับเธออีก?

เธอกัดฟันขึ้นรถไป

สือเยี่ยนชิงยื่นโบรชัวร์งานประมูลให้เธอ “เห็นช่วงนี้คุณดูไม่ค่อยมีความสุข เมื่อก่อนคุณชอบช้อปปิ้งไม่ใช่เหรอ? วันนี้ผมจะพาคุณไปงานประมูล”

ตอนที่ซูเหรากำลังจะปฏิเสธ แต่พอพลิกไปเห็นหน้าหนึ่งเข้า รูม่านตาของเธอก็หดเกร็งทันที

นั่นมันสร้อยคอไข่มุกของแม่เธอ!

ตั้งแต่หลินเหยียนย้ายเข้ามาในบ้าน เธอก็อ้างเรื่องฝันร้ายจนบีบให้พ่อขนย้ายของดูต่างหน้าของแม่ทิ้งไปจนเกลี้ยงบ้าน

เธอเคยวิงวอนขอร้องแทบตาย แต่กลับได้คำตอบจากพ่อเพียงแค่ว่า “คนก็ตายไปแล้ว จะเก็บของไว้ให้เป็นกาลกิณีทำไม”

เธอไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นสร้อยเส้นโปรดของแม่ที่นี่อีกครั้ง

ซูเหรากำโบรชัวร์แน่นจนกระดาษยับยู่ยี่คามือ

เธอหยิบมือถือออกมาด้วยมือที่สั่น แล้วรีบส่งข้อความหาทนายส่วนตัว [รีบขายสินเดิมทั้งหมดที่อยู่ในเซฟธนาคารของฉันเดี๋ยวนี้!]

เพื่อให้ได้สร้อยเส้นนี้มา ต่อให้ต้องแต่งงานออกไปโดยไม่มีสินติดตัวและถูกผู้คนดูถูก เธอก็ยอม!

ห้องโถงงานประมูลหรูหราอลังการ

เมื่อซูเหราเดินตามสือเยี่ยนชิงเข้าไปในโซนวีไอพี เธอก็เห็นหลินรั่วเฉี่ยนนั่งอยู่ในที่นั่งที่จองไว้ล่วงหน้าทันที

ฝ่ายนั้นสวมชุดกระโปรงสีขาว และกำลังส่งยิ้มแสนหวานมาให้เธอ

“พี่คะ!” หลินรั่วเฉี่ยนเข้ามาคล้องแขนเธออย่างสนิทสนม “ฉันบอกพี่เยี่ยนชิงว่าอยากจะมาขอโทษพี่ที่งานประมูล ไม่นึกเลยว่าพี่เยี่ยนชิงจะพาพี่มาจริงๆ” เธอขยิบตา “พวกพี่เนี่ยรักกันดีจังเลยนะคะ”

ซูเหรารู้สึกตัวแข็งทื่อไปหมด

เธอค่อยๆ หันไปมองสือเยี่ยนชิง

ชายหนุ่มกำลังก้มหน้าตรวจสอบรายการประมูล ใบหน้าด้านข้างภายใต้แสงไฟดูหล่อเหลาราวกับรูปปั้น แต่เขากลับไม่ยอมแม้แต่จะปรายตามามองเธอเลยสักนิด

ที่แท้ก็เป็นแบบนี้เอง

ที่เขาพาเธอมา ไม่ใช่เพราะเขาสังเกตเห็นว่าเธออารมณ์ไม่ดี ไม่ใช่เพราะอยากจะปลอบใจเธอให้มีความสุขขึ้น

แต่เป็นเพียงเพราะหลินรั่วเฉี่ยนอยากจะ “ขอโทษ” เขาเลยหิ้วเธอมาเป็นเพียงตัวประกอบเท่านั้นเอง

แต่ที่น่าแปลกคือ ความเจ็บปวดที่เธอคิดไว้กลับไม่เกิดขึ้น

ซูเหราเพียงรู้สึกว่าในอกมันว่างเปล่า ราวกับมีใครบางคนควักชิ้นส่วนสำคัญออกไป และมันก็ไม่มีเลือดไหลออกมาอีกต่อไปแล้ว